Blood, Sweat & Tears - Child Is Father to the Man (1968)

Wellicht toch hun beste album denk ik. Weinig stemmen zeg...

Ik ken ze niet wat is dit eigenlijk?

Tja, lastig om er een label op te plakken. Ze staan een beetje bekend als jazz rock, maar dat komt er op latere albums meer uit dan hier vind ik.

Toch ook een beetje psychedelisch, echt een mengelmoesje. In ieder geval rockmuziek.

Al Kooper speelt hierin mee, misschien dat dat je verder helpt.

Die naam komt me wel bekent voor.
Zie wel of me oom dit in de platenkast heeft staan.

Vind het toch wel duidelijk jazz rock, vooral hun eerste albums

I Can't Quit Her vind ik een geniaal nummer!

Ook hopeloos gedateerd , spijtig , in die tijd had het wel iets , maar ik vond Chicago stukken beter

Chicago vind ik dan weer saaie muziek van muziekstudentjes Maar ik kom hier ook niet verder mee dan "wel aardig" met een paar uitschieters naar boven zoals I Can't Quit Her, My Days Are Numbered, The Modern Adventures en I'll Love You More Than You'll Ever Know. Steve Katz probeert met zijn plechtige zang van Tim Buckley's Morning Glory een gezellig "dineren bij kaarslicht" nummer te maken wat voor mij alle sfeer uit het nummer zuigt, da's dan weer een min puntje.

Al Kooper was er zelf ook niet echt tevreden over en deed het basis idee van deze plaat nog een keer over op I Stand Alone, z'n eerste solo plaat, nadat-ie door de Katz/Colombi factie uit z'n eigen band was gebonsjoerd.

ik heb het wel over de eerste 3 van Chicago , Beginners , 25 or 6 to 4 , I'm a Man enz .... de rest was en is brol ...

Sorry, hier wil ik toch even op reageren. Oké, je kunt horen dat dit album uit de sixties komt, maar om het om die reden af te serveren, dat slaat uiteraard nergens op. Dan kun je heel veel muziek van vroeger wel afwijzen. Dat je Child Is Father to the Man niet kunt pruimen is uiteraard mede een kwestie van smaak, al deed je zeer lage waardering (1,5*) mij even de wenkbrauwen fronsen.

Edit: alleen al die mooie blazers rechtvaardigen een voldoende.

Sinds kort dit album in huis. Kende het album niet zo. Nu een paar keer gedraaid, maar het klinkt eigenlijk heel goed. Op het eerste gehoor is hun 2e album Blood, Sweat & Tears uit 1969 veel indrukwekkender, mede door een andere aanpak en andere muzikale leiding èn de hit Spinning Wheel.

Het intro is heel fraai ondanks dat irritante lachje, dat vroeger waarschijnlijk als zeer controversieel werd gezien. De muziek wordt echt goed als het opgewekt swingende Without Her begint.
In Just One Smile zit een klassiek orgelstukje, waar Rick van der Linden jaloers op zou zijn geweest. I Can't Quit Her een popsong met mooie theatrale blazers. Het mooie ingetogen Meagan's Gypsy Eyes eindigt in een swingend Oosters klinkend stuk. Het funky jazzy Somethin' Goin' On swingt enorm met het boogie achtige pianowerk van Al Kooper.
House In The Country klonk zo bekend in mijn oren, dat ik even heb gegoogeld: Ik kwam natuurlijk bij het album Face to Face van The Kinks uit, maar dit is een totaal ander nummer. Na een paar keer luisteren, weet ik het; het zijn Cliff Richard & The Shadows, die dit hebben gezongen. Het staat op dit album Cliff Richard - The Best of Cliff (1969)
The Modern Adventure of Plato, Diogenes and Freud doet je direct denken aan Eleanor Rigby, of wellicht aan Whiter Shade Of Pale, maar die violen klinken hier net even pittiger. So Much Love/Underture klinkt als een gospel en eindigt klinkend als een 4 Jaargetijden partituur.

Ik vind het verrassend album na een paar keer luisteren. Het album krijgt van 3.5 ster en wie weet later nog wel meer.

De CD die ik in Duitsland voor €3 kocht op een trödelmarkt is uitgegeven door Music On CD, MOCCD 13055 en heeft een speciaal voor deze uitgave geschreven voorwoord van Al Kooper "Februari, 2000 - A mere 33 years later" waarin hij zonder wrok en met plezier terugkijkt op "zijn" Blood Sweat Tears en hoe het verder met de band ging.
De uitgave heeft een andere tracklist dan bovenstaand. Verder is de klank van deze CD uitgave zeer goed.

1. Overture
2. I Love You More Than You'll Ever Know
3. Morning Glory
4. My Days Are Numbered
5. Without Her
6. Just One Smile
7. I Can't Quit Her
8. Meagan’s Gypsy Eyes
9. Somethin’ Goin’ On
10. House in the Country
11. The Modern Adventures of Plato, Diogenes, and Freud
12. So Much Love / Underture
13. I Love You More Than You’ll Ever Know (Demo)
14. Refugee from Vuhupitz (Instrumental Demo)
15. I Can’t Quit Her (Demo)
16. Morning Glory (Demo)
17. Somethin’ Goin’ On (Demo)
18. The Modern Adventures of Plato, Diogenes, and Freud (Demo)

Mijn kennis van Blood Sweat and Tears ging eigenlijk niet verder dan de single Spinning Wheel die op het eveneens uit 1968 daterende tweede album staat. Maar dit debuut is een heel fijn album. Meestal ben ik niet zo van de blaasinstrumenten, maar hier past het uitstekend.
En ja, het klinkt misschien wat gedateerd maar dat is ook wel het fijne. Ik merk dat de muziek oude herinneringen los maakt en als dat het geval is zit het wel goed.
Morning Glory, Just One Smil, The Modern Adventures of Plato, Diogenes, and Freud en So Much Love / Underture zijn mijn favoriete tracks, maar slechte tracks staan er niet op.

51 in de 100 Greatest Albums of 1968 en 56 in Best Ever Albums 1968.
4*

Ik las het zojuist pas n.a.v. het nieuwste bericht bij dit prachtige album. Ik weet niet hoe je hierbij komt. Dat nummer van Cliff en the Shadows heet In the Country en niet House In the Country, en het is een heel ander nummer. Het was een hit in 1967 en werd door de heren van The Shadows geschreven, House In the Country echter werd door Al Kooper geschreven.

Deze groep opgericht in New York doet mij af en toe denken aan The Paul Butterfield Blues Band, dan weer aan diverse Big bands met jazz invloeden, vervolgens pakken ze de afslag naar een band als The Spencer Davis Group. Als veel songs ook nog eens groots gearrangeerd zijn en een rijke aankleding hebben dan kun je spreken van een aparte band. B, S &T kent voor mij ook heel wisselvallig oeuvre. Men struikelde in mijn ogen over hun eigen ambities, zeker op latere platen was dat het geval.

Dat geldt nog niet voor Child Is Father to the Man, of simpelweg; The First Album. Wat een hoop fijne songs. Zeker de muziek is druk, een orgel hier en daar, blaasinstrumenten die je links en rechts voorbij vliegen en een ritmesectie die overuren maakt. Echter is het hier nog allemaal redelijk in balans. Sterker nog; het debuut is vrij rustig van aard en dat komt de muziek ten goede.

I Can't Quit Her vormt voor mij het prijsnummer, het arrangement met de piano als leidend instrument en de blaasinstrumenten die invallen, het is prachtig. Ook de meeste andere nummers zijn fraai aangekleed en vormen een mooie staalkaart aan wat de rockmuziek eind jaren 60 zo allemaal te bieden had. En in mijn ogen heeft dat decennium in retrospectief ontzettend veel moois opgeleverd.

Het is jammer dat na de titelloze opvolger de wisselvalligheid enorm toenam met weinig memorabele platen tot gevolg. Dit plaatje pakken ze ons echter niet meer af.

Geniale Topplaat!