Flue - Vista (1983)

Flue is een Nederlandse nogal experimentele band met banden met Mecano. Op dit mini-album staat het weergaloos mooie Legacy. Ik ben al jaren op zoek naar dit album maar kan het nergens vinden. Op cd is het niet uitgebracht maar als iemand weet waar ik een vinyl versie kan kopen dan hoor ik dat graag. Nu heb ik gelukkig Legacy nog wel staan op een oud krakend cassettebandje.

Esmafarja kwam dit jaar op het CE Muziek (2007). Weet iemand waar ik het nummer zou kunnen vinden?

Dat zou ik zo niet weten!? Maar ik wil jullie wel graag verwijzen naar het album One And A Half(1981) Dit is wat mij betreft hun beste album. Het is opnieuw uitgebracht met bonus tracks en demo's. Je kunt het bestellen bij Red Sun Records.

Ben ook zoekende naar dit album, hun vorige 'One And A Half' ui 1981 vind ik in elk geval een genot om naar te luisteren. Dat nummer Esmafarja staat op hun myspace pagina dus als je dat zou willen hebben kan je het met bijv. Audacity opnemen. Ik hoop dit hele album nog ergens online te vinden.

Bij deze cd snap ik de vergelijking/banden met Mecano wel doordat het allemaal wat donkerder klinkt, en de klassieke instrumenten die gebruikt worden daar ook wel aan bijdragen. Bij One and a Half hoor ik dat weer helemaal niet terug, die vind ik ook een stuk vrolijker klinken (misschien is vrolijk het woord niet )

Heb deze Vista nu pas 1 keer gehoord, maar ik geloof dat ik hem beter vind dan het debuut. (juist door dat donkere, die violen af en toe )

Zijn stem (en accent) vind ik net als bij One and a Half nog steeds heerlijk

Nog een paar keer luisteren maar richting de 4 * gaat ie zeker.

Hij staat nu voor de eerste keer aan

Daar ben ik best wel een beetje jaloers op, azra.
Is er een mogelijkheid dat ik ook nog eens van deze plaat kan genieten of ben jij gewoon de grandmaster van de pindakaas?

Inmiddels anderhalve maand verder en heb in deze tijd dit album mogen smaken (thx azra en R71).

Moeilijk. Na een 10-tal beluisteringen weet ik nog steeds niet wat ik met deze plaat aan moet.
De 17 Seconds-achtige wave van het debuut is volkomen verdwenen, op zich niet erg, maar ook al is het geluid wat in de plaats komt misschien origineler, het vraagt ook meer van de ontvankelijkheid van de luisteraar.

De opener, Esmafarja, neigt naar het geluid van de Nits, al vervalt die associatie onmiddellijk wanneer de zang wordt ingezet.
Some-Times breekt met de akoestische sfeer van de rest van het album dmv van een prominent aanwezige synthesizer, maar koppelt dit aan een Oosterse melodie en ritme. Daar word ik na een paar minuten ernstig nerveus van.
Prolusion klinkt als een kamerorkest op zoek naar een nieuwe aankondigingstune voor de VPRO, en ligt dus al van nature wat ongemakkelijk.
Topic opent in hetzelfde stramien om vervolgens na een soundbyte van een opstijgend vliegtuig (the HORROR) over te schakelen naar klarinet, en alleen de stem redt het nummer van een onverdiende gelijkenis met het Goede Doel. Brrr...
Refuge pakt het zenuwachtige Oosterse draadje weer op waarna de plaat door de orthodoxere klank van de laatste twee nummers, waarop de origine van de band weer even doorklinkt, de luisteraar voor de laatste keer op het verkeerde been zet. Maar wel weer even rustig laat ademhalen.

Het zal duidelijk zijn dat dit niet mijn plaat is. Maar als experiment of als poging tot ontwikkeling en verdieping van het eigen geluid voor sommigen misschien wél geslaagd.
Persoonlijk weet ik na ettelijke luisterbeurten nog niet eens hoeveel sterren ik Vista zou moeten geven.
Maar als ik onmiddellijk na Vista het debuut One and a Half weer even opzet voelt dat wel als een zucht van verlichting...

Benieuwd wat azra ervan vindt..

Nounou, zuch van verlichting is mij een tikkeltje overdreven. Dat heb ik pas als ik net Entertainment heb beluisterd en daarna overschakel op Modern Eon.

Esmafarja vloeit als een lekker drankje goed naar binnen bij mij. Een ontspannen sfeer met een iets te nadrukkelijk aanwezige synthesizer die - als je je er op focust - toch wel erg simpel klinkt. Ik ben wel gecharmeerd door de stem, heel kalm en rustig maar toch een emotie uitzingend.
Some Times begint weer met diezelfde synthesizer alleen deze keer ook een Oosters saxofoongeluidje erbij (vermelding : Oosterse muziek heeft me nooit kunnen boeien, alleen die danseressen) Ik begrijp hoe je hier nerveus van kan worden maar voor mij nerveus te krijgen is er toch meer nodig. Een tikkeltje vervelend als dit nummer meer als eens gedraaid wordt maar voor een CLE (cd-luister-ervaring) vind ik het toch een voldoende scorend nummer.
Legacy wordt begonnen met een donkere drum en een synt-geluidje wat gebruikt wordt in dramatische films waarbij een kind van zijn ouders wordt weggehaald omdat er huiselijk geweld plaats vindt. De stem doet dit effect niet keren waardoor dit nummer enkel goed is als achtergrond-melodietje.
Prolusion is herkenbaar door de pianomelodie. Het doet me denken aan Tori Amos, maar door de violen? cello's ? is dit effect wel weer weg. Heel mooi geluid wat zich zeer goed opbouwt. Qua opbouw is er niets op aan te merken bij dit nummer. Wél had ik graag de zanger hierop gehoord, een beetje chaotisch en kwijnend naar een verloren liefde op schreeuwen/zingen. Zich uit leven. Helaas, er had hier meer in gezeten.
Topic begint met die - nu toch wel herkenbare- drums. Weer een achtergrondliedje. Meer is er niet van te maken. Het is te eenvoudig en biedt te weinig om diepgaand op in te gaan. Zoals Skyline al zegt : de stem redt het nummer.
Refuge is ook de titel van een nummer van Vonda Shepherd (of hoe je het schrijft) Dat nummer sprak mij wel aan. Dit nummer begint me iets te Oosters. Passionate en Hermit zijn twee 'gewoon' goede nummers.

Al met al is het album mij iets te mager. Het had gewoon zó veel beter kunnen zijn terwijl het nu alleen goed is om een lekker achtergrondmuziekje te hebben. Doe mij maar het andere album van Flue.

Net als skyline wordt ik erg onrustig van deze plaat en niet in positieve zin. Itt het debuut schurkt dit album meer aan tegen de toen hippe Ultra-beweging (Mecano, Minny Pops etc). Tegendraadse ritmes en onverwachte melodie(?)wijzigingen zetten je steeds op het verkeerde been (verkeerde been uit bed?).
Deze plaat is niet aan mij besteed, misschien iets voor de sietses en scientists onder ons. Geef mij maar One and a Half in een iets minder origineel Cure-jasje.

Deze kan inderdaad niet tippen aan 'One and a Half', en van sommige nummers word ik na een poosje hoorndol, maar toch kom ik uiteindelijk wel aan 3* voor dit plaatje. Ik had eerst 3,5* gegeven, maar zal 't uiteindelijk dan toch naar beneden moeten afronden.

Esmafarja (3*) was nog een goed nummer geweest waren ze er maar na ong. 3'33" mee gestopt. Die combinatie van Spaanse gitaar, pianoklanken en Oosterse buikdanseres sferen kunnen mij itt azra en skyline wél bekoren. Maar zodra ze met die 'Pa pa pa pa pa pa pa' beginnen wordt het tijd om te skippen.

Some-Times (4*) is een van mijn favorieten. Prominent aanwezige synths en heel erg dansbaar drumritme. Die saxofoon mag er zeker zijn en het krachtig piano-intermezzo (met daaromheen de andere oosters getinte instrumenten) op ongeveer 3'00" vind ik ook wel leuk. 't Verveelt mij helemaal niet, ook die couscouskreten (om het maar met De Kreuners te zeggen) vind ik wel tof. Enig minpuntje is weer dat ze het nummer beter weer een stuk hadden kunnen inkorten.

Lecacy (2,5*) (volgens dynamo d een weergaloos nummer) heeft imo niet veel om 't lijf. Het gaat allemaal een beetje te monotoon door naar mijn zin.

Prolusion (3*) doet mij op d'één of andere manier een beetje denken aan Struggle for Pleasure van Wim Mertens, dat overbekend is geworden als deuntje van de Proximus reclame, ware het dat bij bovengenoemd nummer de piano domineert, terwijl we hier ook strijkers hebben. 't Is bijna klassieke muziek dit.

Topic (3*) bevat idd dezelfde strijkers en dat vliegtuig waar skyline het over heeft vind ik wel een toffe inzet naar het vervolg. De saxofoon en de bliepjes allerhande spreken me ook wel aan, maar voor de rest duurt het weer vééééél te laaaaaaang.

Over Refuge (2,5*) kan ik heel kort zijn. 't Werkt al na 50 seconden op mijn zenuwen ...

over naar ...

Passionate (4*), wat ik als mijn tweede favoriet heb aangeduid. De sfeer zit helemaal goed hier! Heel leuke melodie, mooie saxofoon en strijker-solo (op 1'50" en 3'19"). Ook het ratelaar-effect (op o.a. 0'29") is heel tof gedaan. Dit nummer grijpt inderdaad terug naar de sfeer van 'One and a Half', wat goed is.

Zo ook Hermit (3,5*) dat heel veel leuke geluidjes bevat (krakende deur en klokkengelui o.a.en ik hoor zelfs meermaals iemand flink over een vuilnisbak struikelen). Ik mis echter een onverwachte wending, iets wat ineens losbarst, tussen het monotone drammen. Mocht dit er geweest zijn, kreeg dit nummer ook makkelijk een 4*.

Parbleu, vind mezelf hier helegaar niet terug, terwijl ik luidkeels loop te verkondigen dat dit een van de fines fleures van de NL wave is.

Voor alle gitaarvasten (Skyline,Premo oa), nee dit is geen klompenwave, maar ook geen wave om je lekker mee te laten nemen op je waveboard; dit vergt iets meer contemplatie - ik vind het erg mooi en die tegendraadse ritmes ("één recht, tewee averecht") hagen mij wel.

Dick Polak van Mecano deed de productie;Cor Bolten (idem) deed ook mee; op vinyl is dit (helaas pindakaas) een collector's item, bovendien ook zeer gewild buiten onze grenzen (m.n. Spanje en Griekenland).

One and half is misschien wat puntiger, prangender (doet ook meer aan 4or Clicks denken), meer iets voor The Cure-afficionado's (zonder The Cure-zang dat dan weer wel).

Flue - Vista - fonos.nl

Zojuist ontdekt dat het voor bijna 20 euro te bestellen is op Fonos. Waarom zijn cd's in Nederland toch altijd te duur in vergelijking met andere landen? zucht....

Dan krijg je een digitale kopie van een album uit hun fonotheek - niet het album zelf.

Ooit dit album ergens zien liggen voor 3,50 en het op een selectiestapeltje gelegd. Bij het afrekenen dat ene selectiestapeltje ijskoud vergeten. Twee dagen later was de lp weg - is echt een collector's item.

20 euro vragen voor een kopie. Dat is pas diefstal.

Het Franse Infrastition heeft hem nov. vorig jaar op cd gereissued: check

Oh mooi en zo te lezen is deze versie ook nog eens geremasterd door de bandleden.

Ja, wel van een vinylrip. De master is nooit meer teruggekomen toen hij opgestuurd was om door een label te laten releasen en door een bank in beslag genomen toen dat label failliet ging staat er. Tsss... gekkegeit....

Een heel mooi album. In deze tijd kwam ik vaak in een klein platenzaakje "Sinking Ship Record Shop", prachtige naam, de eigenaar ging op zijn brommertje richting grote stad om bij Tommy platen op te halen. Dat waren nog eens tijden. Eén keer per week er naar toe, regelmatig vooraf wat besteld, maar zo nu en dan nam hij ook wat mee wat hij dacht dat wel bij mij paste. Op die manier (en door Vinyl) achteraf een mooie jaren 80 collectie opgebouwd. Dit past in het rijtje Mecano, Minimal Compact, zeer sfeervolle wave muziek. Melancholisch, origineel, en toen gewoon voor 20 gulden verkrijgbaar. Zo wie zo was de Nederlandse post punk, wave best wel interessant, er werd heel wat uitgegeven , ook op cassettes in kleine oplagen. Experiment werd niet geschuwd en ik heb het gevoel dat deze groepen op dit moment meer gewaardeerd worden door het buitenland. Trouwens , ook toen nog wat andere buitenlandse groepen gekocht, die hier niet te vinden zijn of weinig gescoord Trisomie 21 uit Frankrijk, C Cat Trance, Inc, Throbbing Gristle (die ieder concert op plaat brachten).
Maar dit album verdient meer aandacht, is het intussen op cd uitgebracht ?

Lees dit bericht toevallig nu pas, maar weet dat er idd voor dit muziek (ook Mecano bijv) meer waardering was elders in Europa, Griekenland en Frankrijk en daar verscheen in 2011 dit album op cd. Op Discogs wordt de cd - zonder doosje en inlay, uit overstock nu tegen een zachte prijs aangeboden; aanbieder heeft meerdere. Dus wie weet ...

Heb net de elpee uit een stoffige doos gehaald, was m eigenlijk vergeten. Maar bij de eerste tonen word ik weer melancholisch, niet alleen van de klanken, de herfstachtige sfeer, maar vooral de heimwee naar mijn jeugd, de zweverige begin jaren 80 van de new wave.

Een mooi NM exemplaar op vinyl op de kop getikt en ik sluit mij aan bij Marcel V. Ook voor mij herinneringen aan de mooie zweverige wavy jaren 80. Mooi sfeervol album uit die bijzondere vijver waar ook bands als Tent en Mecano in visten. Ook een band als Legendary Pink Dots (The Lovers!) komt voorbij als referentie. Ik vind ook hier de combi met klassieke elementen mooi en sfeervol gedaan.

Zocht m al een tijdje, imho stuk beter dan wat Mecano later heeft gedaan en veel beter dan de opvolger. Neon zit in hetzelfde straatje al deze. Toch wel weer een stuk anders dan bv Nasmak wat ook veel funkier is en ook geweldig. Vanmorgen voor €10 in de kringloop, koopje dus.

Toevallig vanmiddag beluisterd, omdat mijn zoon opeens met de koffers met cd's van zolder kwam en deze eruit viste door de opvallende hoes.
Ben wat te streng geweest in mijn oordeel destijds, toch wel oorspronkelijke wave met een hoekse twist.
Zet nog steeds Flue sneller op, denk ik.
"Klompenwave", onze markies (Parbleu Mjuman) weet gitaarwave hierboven weer treffend te omschrijven. Ik doe intussen een klompendans.

Heb de tijd genomen voor een reactie op de typering klompenwave - vooruit dan maar. Vind een dergelijke pejoratieve typering niet op zijn plaats. Daar zijn voldoende argumenten voor: releases op Torso behoren op Discogs tot de meest fervent gezochte NL albums, bijv Mekanik Kommando, Mecano, Das Wesen en Mecano - ook internationaal is er veel waardering voor Vista en Autoportrait. Die iwee albums zijn atypische NL wave-platen, geen funky gitaarwerk of stuwende bas.

Voor mij is dit een welkome afwisseling op het bekende tjik-boem-tak-tak (van een Tapes of Nasmak). Opvallend is ook het verschil tussen V1 van Robespierre's Re-marx, op Untitled en V2, op Half Inch Universe, titel iets gewijzigd, zie ook Bandcamp. Toegegeven Polak's uitspraak van "aristocratic rebelescence" is in beide gevallen ondermaats.

Had ik dit album niet zou ik het graag verkrijgen door bij de 12"s van Das Wesen ervoor te ruilen. Ik heb het gelukkig wel

Het is een exotische aanvulling binnen het pensum van de nederwave, net zoals Autoportrait.