The Waterboys - The Waterboys (1983)

Na al die jaren is dit nog steeds een indrukwekkend debuut, met Scotts fraaie melodieën, rijke gitaar-arrangementen, zeer sterke en vaak bijzonder beeldende teksten en altijd gepassioneerde voordracht. De openingsregel van de plaat is een knipoog naar de eerste regel van het beroemde gedicht The waste land van T.S. Eliot uit 1922, alleen geldt daar dat "April is the cruellest month", en het hoogtepunt van het album is voor mij het kippevelmoment van Gala (toch al het mooiste nummer van de plaat), wanneer de begeleiding aan het einde van de laatste magische strofe bijna de adem inhoudt :

because there are sailors on the sea tonight in
ships that God made
Look they... cast out a line with a... heave two three four
and they sing as they pull...

...our lost souls aboard...

Nog altijd briljant. (Sowieso bevat deze plaat veel woordjes en frasen die in de loop der jaren zomaar onuitgenodigd als oorwurmen tussen mijn gedachten zijn blijven opduiken vanwege de aparte manier waarop Scott ze nadruk geeft: "through venom sick and scum", "ashes and saaand", "to change or to BE changED", "ssssixes and sevens", "I'll never need you anywaaaaaay", "Gala doesn't want, Gala doesn't need", "but I will NOT", "you can shine like Blake's eternal tiger in the night" – nóg een Engelse dichter.)
        De laatste twee nummers vind ik aanzienlijk minder impact hebben dan de rest van het album, alsof daar de compositorische koek ineens op was, maar er wordt vooral afbreuk aan deze plaat gedaan door het overdadige gebruik van ofwel uiterst beperkte drum-machines ofwel drumpartijen die meestentijds zó monotoon zijn dat ze niet van nep zijn te onderscheiden, waardoor dit album de organische kwaliteit mist die latere Waterboys-platen zo kenmerken (en waardoor ze zo de moeite waard blijven). December is mede daardoor voor mij ook niet een favoriet nummer, hoewel ik het met dix eens ben dat die mechanische drums bij Gala juist weer wèl goed werken. Eeuwig zonde, hoewel dat niet wegneemt dat dit debuutalbum niet een aanloop naar This is the sea is maar gewoon een uitstekende plaat van een singer/songwriter die hier al precies weet wat hij wil maar nog niet helemaal het juiste gereedschap tot zijn beschikking heeft.

De eerste plaatkant overtreft This Is the Sea. Maar de tweede helft stelt daar tegenover enorm teleur. Zeker van I Will Not Follow heb ik zoiets van: dat hadden ze zelf toch ook wel kunnen horen dat dit helemaal niks is?

Een album met twee gezichten dus. Gemiddeld misschien net zo goed als This Is the Sea, maar als complete luisterervaring heel wat minder vanwege de matige tweede helft.