Serge Gainsbourg - Aux Armes et Cætera (1979)

Serge, dit vergeef ik je nooit!

wat niet?

dat hij laat zien dat hij een sterke muzikant is door zijn muzikale wereld te vergroten en een reggae plaat op te nemen.
Dit is en een meesterlijk, maar ondergewaardeerd album

Hmja, ik heb het sowieso niet echt voor reggae. En alle respect voor zijn muzikale verruiming, maar gainsbourg en reggae kloppen volgens mij niet.

het is jammer dat hierdoor deze plaat hierdoor tussen wal en schip belandt. Reggaeliefhebbers zullen deze plaat wel kunnen waarderen, maar welke reggaefan koopt er een plaat van een met zijn vrouw hijgende en een met zijn dochter over incest, franstalige zanger/fluisteraar.
maar alle respect voor platen als melody nelson.

overigens: er zijn verschillende special editions verkrijgbaar waarop tientallen remixen en dubversies staan ook zeker de moeite waard.

Charlotte gainsbourg heeft in 2006 ook een fantastische plaat gemaakt 5:55, ik vraag me af in hoeverre ze er zelf aandeel aan heeft, maar het is een verrekte goeie plaat waar dr ouders een puntje aan kunnen zuigen

Ik sluit me aan bij thyson, voor zover we hetzelfde oordeel hebben over dit vehikel. 'k Kan een stukje reggae op tijd en stond echter wel waarderen, maar alstublieft! laat het niet met Serge Gainsbourg zijn. Geef die kerel een minder strak muzikaal hokje dan enkel reggae en hij doet het zonder twijfel goed. Dit is achtergrondruis in zijn discografie, quant à moi.

wat zonde zeg, ik vind het echt jammer om te horen.
Ik kan het ergens ook wel begrijpen, deze plaat werd ook verafschuwd toen hij die tijd uit kwam, niet alleen vanwege de koerswijziging maar ook omdat de titeltrack een remake is van de marseilaise, het franse volkslied.
tsja het blijft een lastige plaat: én reggae, én in het frans, én serge.

Deze plaat heb ik gehoord in een platenwinkel waar ik wel eens regelmatig kom. Tsja, en het is heel moedig en dapper wat onze grote vriend serge probeert. Maar een moedig en dapper experiment hoeft helaas niet altijd even gunstig uit te pakken. Daar is deze plaat ook wel helaas het bewijs van.
Wat we hier horen is een soort van standaard jaren,70 reggae in de stijl van peter tosh en lee perry waar onze franse geilneef maar in het wilde weg doorheen zucht,steunt en fluistert in het wilde weg. Ik had verwacht een soort van romantische franse zwijmelmuziek met behalve accordeon ook een augustuspablo-achtige melodica en king tubby en keith hudson achtige galmende dubscheuten. met wat jacgeus brel-joe dassin en jean ferrat achtige melodieen erdoor.

Maar in plaats van dat trekt monsiuer gainsbourg er een paar reggae-muzikantjes van de straat het podium in en laat ze een beetje jammen en lummelt er in zijn beste zuchtfrans er wat door heen.
en a de voila!! experiment geslaagd.! ja.....maar zooo lust ik er ook wel een paar!1
Nee monsiuer de la gainsbourge mon ami1 c,est plus plus lpus de facile!! Zo maak je je er wel heeeeeeel makkelijk mee af!

Jammer,met deze muzikale luiheid en gemakzuchtigheid van onze romantische liefdesbard zorgt hij ervoor dat deze plaat een gemiste kans is.

En zo blijf ik me afvragen hoe een plaat zou klinken die en kruising is tussen king tubby, Augustus pablo, sugar minott,Ricardo cocciante,Jaques brel en jean ferrat. Wie zou het weten!?

Ik had gehoopt dat ik dat op deze plaat zou ontdekken maar helaas..............de in artistiek opzicht sympathieke goede bedoelingen maar in uitvoering wat muzikale ideeën betreft de jammerlijke creatieve bloedarmoede zijn hetgeen waar deze plaat door genekt word.

jammer maar helaas!

Ik ben ook geen reggaeliefhebber, maar los daarvan vind ik dat Gainsbourg zich er ook wel erg gemakkelijk vanaf maakt. Elk nummer klinkt inwisselbaar en ook behoorlijk tam. Ik kan ook wel een paar reggae-akkoorden op cd zetten en er overheen praten. Veel meer dan dat heeft Gainsbourg echt niet gedaan.

Raar die soms negatieve meningen hier. Serge Gainsbourg heeft een prachtige Franse reggae-album gemaakt (zelfs een extra album met dub-bewerkingen is te krijgen) en heeft gebruik gemaakt van de beste musici die het muzikale eiland Jamaica toen rijk was: Sly Dunbar, Robbie Shakespeare, Michael 'Mao' Chung en zelfs Rita Marley, de vrouw van.

Gezien de Gainsbourgiaanse inslag van songs kan ik goed begrijpen dat Bob Marley (achteraf) niet altijd even blij was dat Rita allerlei geile Franse zinnetjes zong waar zij waarschijnlijk de betekenis niet van kende, maar dit maakt het album toch juist weer extra grappig. Nou ja, misschien moet ik dat woord niet gebruiken, want dit album is gewoon echt goed. Zeker als je zowel een Gainsbourg- fan bent als een grote voorliefde hebt voor reggae. Gewoon luisteren dus!

Helemaal mee eens Echo01, is gewoon een prachtige reggae plaat EN een prachtige Gainsbourg plaat, krijg hier toch de indruk dat Reggae het onderschoven kindje is. De backing is fenomenaal bijna gelijkwaardig aan Nightclubbing. Ik vind dat juist Gainsbourg dit heel moedig en is niet veel anders dan wat hij op "normale" platen doet.
Het mantra "ik hou niet van reggae", pff, ga eens even goed luisteren naar diverse platen. Er is geen "ik hou niet van reggae, er is nl goede en slechte reggae, goede en slechte indien, goede en slechte classic rock, goede en slechte electronica, goede en slechte minimal, goede en slechte drone metal etc....

Ik snap de negativiteit rond dit album niet. Ik heb geen intensieve Gainsbourg-connectie dus sta er redelijk bleu in, maar deze reggae-plaat bevalt me prima! Juist de combinatie van de Franse zang en de reggae-sound. Ik hoor niks van inwisselbaarheid en tamheid. Het zonnetje gaat juist schijnen!