Voor liefhebbers van progressieve rock die niet schrikken van een portie jazz is dit album een groot feest. Pianospel en zang zijn behoorlijk complex en virtuoos. Een minder nummer is er niet.
Maar -en dat is eigenlijk wel het grootste pluspunt van Anakdota- naast het hoofd is er ook het hart. Die nummers met de zangeres in de hoofdrol zijn zo gloedvol. Emotionerend. Aan het eind van Staying Up Late ben ik compleet uitgeteld.