The Vaughan Brothers - Family Style (1990)

Dit is een leuke en sympatieke plaat van de gebroeders Stevie Ray en Jimmy Vaughan. Kwalitatief vind ik "Family Style" niet zo goed als de soloplaten van Stevie Ray Vaughan, maar het is duidelijk dat de gebroeders het leuk vinden om met elkaar te spelen. Het spelplezier spat er vanaf. Alleen op het nummer "Telephone Song" hoor ik het niveau van Stevie Ray Vaughan terug. Verder is het gitaarspel op deze plaat prima, al is Stevie Ray duidelijk een betere gitarist dan zijn broer Jimmy. Desalniettemin is dit een uiterst genietbare plaat, maar ik prefereer toch de soloplaten van Stevie Ray Vaughan en zijn Double Trouble.

Dit zal voor mij nooit een regulier SRV-album kunnen vervangen, maar toch ben ik blij dat ie in mijn kast staat. Het voornaamste pluspunt is tegelijk ook het belangrijkste minpunt: de "vibe" is heerlijk los, ontspannen en "good-timey", maar het gevolg is wel dat ik soms wat verlang naar wat intensiteit, wat spanning, wat meer donker in de muziek. Maar ja, niet zeuren, daarvoor moet ik dan gewoon niet bij dit album zijn. De eerste twee nummers zijn het sterkst, Tick tock vind ik een behoorlijke draak (hoewel ik tot mijn verbazing zie dat de gebruikers hier het met afstand het beste nummer van de plaat vinden), en de rest zit daar aangenaam tussenin, met een lekkere produktie en een strak geluid.
        Bizar trouwens, dat Hillbillies from outerspace. Ik zou hebben durven zwéren dat het lead-instrument daarop een soort Hammondorgeltje met allemaal effecten is, vergelijkbaar met wat Joe Meek op Telstar gebruikte (volgens Wikipedia "either a clavioline, or the similar Jennings Univox, both keyboard instruments with distinctive electronic sounds"), maar volgens het tekstboekje is het een steel-gitaar. Wow!