The Jerry Hormone Ego Trip - Stout! Stout! Stout! (2016)

Vind het helemaal niet zo verkeerd klinken.

Geen sterke zanger maar ergens verwacht je dat ook niet en past het ook wel binnen het plaatje. Wel grappige teksten en ook instrumentaal weet het verrassend aardig uit de hoek te komen.

Dit verdient het niet om zo genadeloos neergesabeld te worden.

Leuk om eens iets Nederlandstalig te doen sowieso, altijd dat karige steenkolen engels.

Krampachtig geforceerd.

Is dit niet. Gewoon een geinig, spontaan plaatje.

Doet niet ver onder voor iets als De Kik of Lucky Fonz III.

Ach Jerry Hormone loopt hier dagelijks voorbij en als je de gast enigzinds kent dan weet je dat het allemaal een theatershow is. Van iemand die krampachtig probeert kinderboeken te schrijven en daar dan op locaties uit voorleest, wat dramatisch is. Daarnaast zon plaat uitbrengt die iedere keer de potentie in de nummers net niet er uit laat komen en dan op zo'n vermoeiende manier grappig probeert te zijn. The Apers was eigenlijk ook iedere keer net niks. Omhoog gevallen ventje is het.

Voor grappigdoenerij in het genre hebben we the Kik en voor wat serieuzere genre genoten hebben we the Deaf. Jerry Hormone is een beetje als een onuitgenodigde gast die iedere keer weer komt opdagen en de aandacht naar zich toe wil trekken. Heel vermoeiend.

Heb dit gezelschap een paar weken terug zien optreden in de plaatselijke kroeg en ik snap op zich wel wat je bedoelt als je het hebt over omhoog gevallen en aandachttrekkerij. Zanger is een beetje een 'ego tripper' van het theatrale soort. Ik erger me er alleen niet zo aan. Eenvoudige nummers, muzikaal soms letterlijk copy paste uit de jaren '60, met veel energie en enthousiasme gebracht. Neigt een beetje naar verveelde studentikoze ongein, maar op die manier vind ik het ook wel weer grappig.
Thuis nog een aantal keren geluisterd en op plaat mist het wel de energie die het live heeft. Hoe dan ook een spontaan geinig plaatje zoals deranged het al zei. Niet iets om zo gefrustreerd over te doen.

Een persoonlijke hetze tegen de man lijkt dit me niet de plek noch de locatie voor.

Muzikaal heeft hij wel leuke dingen gedaan: Jeroen Aalbers - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Ik heb niks tegen hem, wel tegen de act. Die gewoon heel vervelend is.

Zijn bijdragen aan andere projecten zijn prima en dat moet hij vooral ook doen. Maar een dragende frontman is hij niet. Charismatisch misschien wel, maar daar komt de act weer om de hoek kijken. Een beetje wat Dave van de Kik doet, maar dan net even te nonchalant.

Ducoz, Borre is anders behoorlijk tof. Borre heeft een baard is legen - wait for it - dary.

Nee dat blijkt



Dit heeft verder helemaal niets met de muziek te maken waar het hier over gaat, overigens is Borre behoorlijk populair dus er zullen toch liefhebbers zijn.

Dave, van The Kik, heeft deze plaat trouwens geproduceerd.

De boeken zijn goed, het voorlezen niet.

Diep van binnen willen we allemaal kinderboeken schrijven.

Dat bewuste leven leiden.

Bij het vernemen van dit feitje moet ook ik me inhouden niet te verzanden in afgunstig gezwets.

Dergelijke vuilbekkerij vervuld van mijn onhebbelijke zucht naar ontkrachtende destructie.

Maar bekend en voorbereid zijnde met mijn menselijke neigingen geef ik er bij voorbaat niet aan toe, en dan is dit best een geinig plaatje.

Je hebt er in ieder geval wel de Facebook site van Jerry Hormone mee gehaald

Hahaha heerlijk.

Bericht met verwensingen richting artiest verwijderd, en het bericht van vigil met een reactie daarop aangepast.

Goed, eens even kijken wat ik eens zal schrijven. Deze plaat als promotie exemplaar gedraaid met een chagerijntje te veel op.. en toen een hoop rommel de wereld in geschoten, zonder dat dit echt nodig was. Daar wil ik me aan het adres van Jerry Hormone (die mij inderdaad nooit iets heeft misdaan), mensen die de plaat hier wel tof vinden (want zoals ik al zeg, de potentie zit zeker in verschillende nummers maar komt niet overal even lekker uit) en de gene die de 'shit' weer heeft moeten rapen, voor verontschuldigen.

Fun fact, niet gelogen. Ik kreeg dus net een telefoontje van Jerry naar aanleiding van dit bericht. En ik moet zeggen dat ik geen enkel moment er over heb nagedacht dat er buiten de site over berichten op de website zou worden gesproken of ophef over zou worden gemaakt, want hier ben ik redelijk anoniem en post eigenlijk niet (meer). Let wel; de wondere wereld van het internet zit vol gevaren van het mislezen en interpreteren van berichten, nou was het niet echt positief wat ik schreef maar in geen zin echt serieus. Goed, eerlijk is eerlijk. Ik ben hem en de muziek op deze manier wel wat verschuldigd en beluister de plaat nogmaals en hoop er dat zelfde in te vinden als dat andere horen.

Ik wil bijvoorbeeld even 'Bel de Medicijn Man' noemen als positief hoogtepunt, waar wat onderhuidse psychedelica opborrelt en tegen het oppervlak aan borrelt waardoor het geheel een beetje een bezwerende voodo-vibe krijgt. Het komt echter niet tot een climax in het nummer, waar het lijkt op te bouwen. Wat ik jammer vind.

De algehele 'garage-vibe' in de plaat is prettig en past wel een beetje bij het karakter van Hormone's stem. Dat Rotterdamse accent en de soort teksten gaan prima over een rauw geluid. Invloeden hoor ik genoeg. Zo zijn invloeden van bijvoorbeeld the Velvet Underground en Them te duiden, de Kinks zijn niet echt ver weg maar op Bel de Medicijn Man moet ik bijvoorbeeld ook een beetje aan platen als Gris-Gris denken.

Het is een beetje een no-nonsens plaatje geworden, what you hear is wat you get. Aan de ene kant bevalt die punkyvibe me wel maar aan de andere kant spreken de teksten mij bijvoorbeeld totaal niet aan. Eerlijk is eerlijk. Mijn interesse zal nooit in Nederlandstalige muziek liggen en wellicht dat deze plaat in eerste instantie geen eerlijke kans heeft gekregen, maar de manier hoe ik daar over berichte was absoluut niet nodig. Dus daarom, na her beluistering een gedegener oordeel met daarbij een passend aantal sterren. 2,5

nb. Wat kan die Jerry snel praten zeg.. haha.

Ik kwam deze hoes tegen.
https://i.ytimg.com/vi/ViV5XuXsaZ4/maxresdefault.jpg

Zo, die Jerry heeft flink aan de jattex gezeten met deze hoes.

The Jerry Hormone Ego Trip is het nieuwe bandje van Rotterdammer Jeroen Aalbers, die sommigen kennen van het punk-rock bandje The Apers. Het Nederlandstalige Stout! Stout! Stout! was een beetje langs mij heen gegaan, gezien het album al eind 2016 was uitgebracht, maar beklijfde meteen na het horen van het vindingrijke Dood! Dood! Dood!. The Jerry Hormone Ego Trip maakt jaren '60/'70 rock met veel gitaarsolo's en orgeltjes; muziek in de stijl van The Kik, en met net zulke vage/grappige teksten. Zo horen we rock & roll nummers met spitsvondige titels als Draculina, Kaketoekan en nummers als Booty Call. Zelfs qua thema's (Josefien kan je prima afzetten tegen het vergelijkbare Simone van The Kik) en qua stemgeluid en accent van Aalbers lijkt de muziek zeer veel op The Kik. Maar deze terugkerende vergelijking doet de band niet genoeg eer aan. Stout! Stout! Stout! is gewoonweg een leuk album, duurt niet lang, en tovert instantaan een glimlach op je gezicht.
Pat-sounds: Album The Jerry Hormone Ego Trip - Stout! Stout! Stout! (2016) - pat-sounds.blogspot.nl