Steve Vai - Sex & Religion (1993)

En nog een staaltje Jeugdsentiment: Steve Vai de gitaarvirtuoos vroeg de toen 19-jarige Devin Townsent om deze cd in te zingen. Een geslaagde samenwerking vind ik. Nummers blijven goed hangen, klinken strak, soms zelfs redelijk zwaar en af en toe erg gevoelig. Leuke plaat 3.5*

wat een gitarist! suuupppeeeerrr!!! 4*

Voor Steve Vai's doen vind ik dit nogal een teleurstellende plaat. Devin Townshend is dan ook niet een van mijn favoriete zangers. De gitaarsolos zijn goed, de songs soms en de zang zeer zelden. Er staan best aardige nummers op, zoals 'Rescue Me Or Bury Me', 'Down Deep Into The Pain' en de instrumental 'Touching Tongues', maar het is allemaal niet iets om echt voor te gaan sparen. 3/5

iig zag vai in dat zijn muziek bij tijd en wijle toch echt vraagt om een zanger

verder een goed album, enkele uitschieters, maar hoe geniaal de gitariss ook mag zijn, je kent het op een gegeven moment wel

wat vai een kan redden:

gitaar aan de kant en ga eens in grotten toendras en jungles muziek maken met snaarinstrumenten uit diverse culturen

Sparen hoeft ook niet echt, want hij ligt voor € 5,- bij Van Leest. En als de zang/stem van Devin Townshend je minder stoort dan is het voor die prijs een goed album. Zeker om je Vai collectie te completeren

Hele aardige plaat die in zijn geheel echter niet helemaal kan overtuigen. Vooral In my dreams with you en Still My Bleeding Heart zijn prima songs.

Na aanleiding van de gastrol van Devin Townsend dit album eindelijk gehoord, en het bevalt me erg goed. Meerdere nummers tot nu toe eigenlijk, met als hoogtepunt Touching Tongues. Geeft zijn titel betekenis, wat een virtuoos spel!

Down Deep Into The Pain is verreweg het beste nummer, maar verder kan het album me niet echt boeien. Interessant omdat het feitelijk de lancering is geweest van de carrière van Devin Townsend, maar ik vind het album niet goed. Paar aardige songs hier en daar, maar niet genoeg om er iets bijzonders van te maken.

ach, de muziek is op zich wel in orde

vai voort eerst met een zanger geeft zijn muziek iig wat warmte en het gefreak is minder aanwezig

overigens, waarom ziet de geniale terry bozzio er uit als een derderangs jaren 80 hardrock posertypje in het hoesje?

ook townsend is een totaal ander mens dat anno 2009

enfin, ik zet dit zelden op,en zou het een 3 geven

favorieten, bleeding heart, wat soft en standaard maar lekker, al vind ik het gekrijs minder aant end

touching tongues lekker sfeertje, en rescue me or bury me (vai weer in freak mode maar pakt goed uit )

Ik ben niet zo'n Vai liefhebber dus ik moet hier voornamelijk van de vocalen van Devin Townsend hebben. Wat levert hij hier overigens als 19 jarig broekie een zangprestatie van formaat af. Ik ben het meest te porren voor het toegankelijke Still My Bleeding Heart en het ronduit poppy In My Dreams With You.

Sex & Religion is een wat aparte plaat die ik pas later op waarde ben gaan schatten. Steve Vai wilde zijn samenwerking met de piepjonge Devin Townsend voortzetten in een heuse band. Vandaar ook dat mijn exemplaar alleen de naam Vai (geen Steve Vai) op zich draagt. Natuurlijk is de naamgever overduidelijk aanwezig met zijn typische gejengel maar hij zet het allemaal wel in dienst van aanstekelijke melodieuze hardrocknummers die allen een aparte proggy tik hebben. Townsend imponeert nog het meest. Hij zingt, gilt en krijst alles op bijzonder intense wijze aan elkaar.

Wat is Touching Tongues toch een geweldig nummer!

Na ”Passion and Warfare” vind ik ”Sex & Religion” toch wel een teleurstelling. Laat ik voorop stellen dat ik Vai een zeer goede gitarist vind. Dat hoor je ook weer duidelijk terug op ”Sex & Religion”. Maar toch vind ik dat de techniek bij Vai boven de beleving gaat. Dat zullen de fans en Vai zelf ongetwijfeld anders zien, maar zo komt het toch op mij over. Ik moet bij Vai dan ook altijd erg mijn best doen om door de gitaarpatserij heen te prikken. In mijn beleving zijn de liedjes van Vai een vehikel voor zijn gitaarspel. Dit kom mijn inziens niet altijd de composities ten goede. Daarnaast ben ik op ”Sex & Religion” niet echt weg van de stem van Devin Townsend. Dit is uiteraard een kwestie van smaak. Een derde reden voor het teleurstellende gevoel is de overproductie. Mijn inziens totaal overbodig als je de talenten hebt van Vai. ”Sex & Religion” heeft zeker zijn momenten en ik twijfel ook niet aan de kwaliteiten van Vai, maar met de uitwerking heb ik meer moeite.

Steve Vai, joe Satriani, Malmsteen, enz...geweldig maar na een uurtje luisteren ben ik er klaar mee techniek ? geweldige toonladders ? moeilijke akkoorden? wat moet je hier allemaal mee ? op hol geslagen gitaar solo's geen blues, geen soul in en bijna alles gepikt van Hendrix, Blackmore, Paganini, Beethoven, enz....gitaristen als Hendrix, Blackmore, Page, Frank Marino, Rory Gallagher,Stevie Ray Vaughan, Axel Rudi Pell, Ted Nugent dit is gitaarmuziek en niet van de poppenkast rock wat gaat vervelen na een uurtje maar dit is mijn mening...

Ik zou haast denken dat het niet Sex & Religion is wat je beschrijft. Van oeverloos gitaargepiel is hier geen sprake. Van een stapeltje hardrocksongs met een weirde inslag des te meer.

Bij het uitkomen van dit album en van de clip (achterstevoren opgenomen en vooruit afgespeeld) was ik zeer enthousiast. Zelfs een kaartje gekocht om de band Vai te zien in het voorprogramma in Ahoy. Daar werd al snel duidelijk dat de frontman degene was met de gitaar in handen. De zang was compleet naar de achtergrond gemixt en dus dat de band geen lang leven was beschoren leek me toen al vrij duidelijk. Jammer eigenlijk, want na dit prima debuut had ik graag nog een album gehad die niet alle platgetreden paden opnieuw bewandeld zoals collega artiesten tegen beter weten in bleven doen. Het is daarom best even wennen aan de wat verlegen Devin Townsend in combinatie met superster Vai, maar van mij hadden ze nog wel even door mogen gaan. Echter had Steve met Whitesnake al zoveel geld verdient dat hij kon doen en laten wat hij wil en dat is zelf in de spotlight staan. En dat is zijn goed recht.

Ken je Surinder Sandhu? Te vinden op iTunes en op Spotify. Indiase muzikanten met klassiek orkest en Steve Vai, die slecht in 1 nummer een echt prominente rol heeft, maar op meerdere stukken meespeelt, ook akoestisch. Ik vind dit een van zijn meest interessante projecten.

Tussen de muziek van Vai en mij heeft het nooit zo geklikt, wellicht zit het hem in de virtuose krachtpatserij wat mij niet zo aanspreekt. Ik ben een veel grotere liefhebber van Satriani die met zijn melodieën vaak het motto aanhaalt; minder is meer. Ten tijde van Sex & Religion vond Vai de tijd rijp voor een vocalist, deze vond hij in de persoon van de onbekende Devin Townsend. Tegenwoordig staat Townsend bekend om zijn vocale vaardigheden welke subliem zijn. Ten tijde van dit plaatje klonk en klinkt de stem van Devin nog onevenwichtig en nog niet gerijpt. In prima songs als Still My Bleading Heart en In My Dreams With You kwijt hij zich prima van zijn taak, echter een nummer als Pig is vreselijk. Ook een nummer als Dirty Black Hole is geen lekkere oorwurm. Het geschreeuw en gekerm werkt aardig op de zenuwen. Tel daarbij op dat er ook niemendalletjes opstaan als An Earth Dweller's Return en State of Grace en een vermoeiende song als Down Deep Into Pain zo'n minuut of 5 te lang duurt en je houdt weinig sterk materiaal over. Devin zou het later meer dan goed maken met mij maar de combinatie met Vai werkt niet. Vai is geen componist die zijn nummers schrijft met het oog op een vocalist, het is een instrumentalist die zijn gitaar wil laten spreken. Een magere voldoende derhalve.

Ik was toen al groot fan van heer Vai en bij het uitkomen van deze CD dacht ik :"wa-doe-ie-nu?????" En deze had wat luisterbeurten nodig maar wat een GROEIBRILJANT.
Tevens voor mij de beste meebrul-plaat.
Nog altijd genot om naar te luisteren en heeft mij tevens groot Devin Towsend fan gemaakt. Dat de man kan zingen staat ondertussen als een paal boven water maar vond/vind deze nog wat rauwe Devin echt geweldig bij de nummers.