The Roots - Things Fall Apart (1999)

Dit is één van de beste hiphopalbums ooit gemaakt! Tenminste, naar mijn bescheiden mening. Alles lijkt simpelweg te kloppen aan deze cd. Het is lastig onder woorden te brengen waarom ik er zo lyrisch over ben, het is gewoon top!

5 sterren.

Vandaag op vinyl gekocht. Blij als een kind!

The Roots is net als bijvoorbeeld Gang Starr typisch zo'n act waar de meningen over wat hun beste album is, van oudsher verschillen. Voor mij blijft dit de klassieker uit de reeks. Hoe geweldig Illadelph Halflife ook is, Things Fall Apart vind ik echt een stap vooruit, qua songwriting, originaliteit en sound, maar vooral ook qua MC-ing. Black Thought levert nooit half werk maar hoe strak hij hier uit de hoek komt, hoe achteloos hij hier zijn lyrics omtovert in een muurvaste on-beat flow, dat is echt achterlijk.

Je hoort vaak dat hij een ondergewaardeerde MC is. Behalve het feit dat hij in een groep zit en geen solo ster is, is denk ik de allerbelangrijkste reden daarvan dat hij in vergelijking met een Jay-Z of Snoop, maar ook bijv. een Q-Tip of Mos Def, wat charisma en persoonlijkheid mist.

De songs en de teksten zijn op dit album echter zo sterk, dat Black Thought er echt uit springt. Bijvoorbeeld zijn tekst op You Got Me, maar ook op The Love Of My Life. Je hoort aan alles dat de groep hier echt een statement wil maken, dat ze een zo goed album wilden maken, dat hun naam stevig gevestigd werd.

In de twee jaar voorafgaand aan de release maakte hip hop grote commerciele sprongen: eerst het door Puff Daddy en Mase gedomineerde 1997, en vervolgens de explosie in 1998 met DMX, Jay-Z, Big Pun, Lauryn Hill, Master P en Juvenile.
Ondertussen dropten Gang Starr en OutKast manifesten met Moment of Truth en Aquemini, en markeerde de release van het Black Star album de Rawkus movement.

Deze context maakte dat het een soort do or die was: Illadelph Halflife was goed ontvangen maar matig verkocht en het leek of het een soort aanhaken of afhaken was voor The Roots, het moment van de waarheid (ook voor Gang Starr??? ik zie het nu pas nu ik het typ).

Gelijk in de intro is het dilemma duidelijk. Spelen we wat de mensen willen horen, of maken we waar we zelf in geloven? Uit de tekst in de cover art lees ik dat ze iets van 145 tracks hadden voor dit album...

Ieder zijn eigen mening, maar destijds in begin 1999, ik kocht de cd op de dag dat ie uitkwam, voelde elke track gelijk aan als een classic. Vanaf de Table of Contents, via The Next Movement, Step Into The Realm... holy shit.
Het niveau blijft hoog maar vanaf Double Trouble, The Love Of My Life, 100% Dundee lijkt het alsof ze nog een tandje bijschakelen. De meesterlijke tracks volgen elkaar in rap tempo op.

Adrenaline was al uit als eerste single en blijft stiekem mijn favoriete (hoe vet 100% Dundee ook is). En dan You Got Me... hun doorbraak naar een groter publiek, ook dit blijft een briljante song.

Ik vind niet alle tracks geweldig: het tweede deel van Table of Contents, The Spark, en Don't See Us halen op mijn scorecard een turfje minder.

Maar dat mag de pret niet drukken.

Toen ik de LP afgelopen zondag ontwaarde in de bakken van Concerto, was mijn eerste reactie een vloek. Ruim 40 euro... Ik wist gelijk dat ik hem toch ging kopen.

Om maar met de deur in huis te vallen: The Roots is mijn favoriete hip hop band. Wat een ritmes, breaks en heerlijke melodieën zijn ook weer te vinden op Things Fall Apart. En dat gespeeld door zo'n fantastische band. Ik ben gek van de gortdroge drums van Questlove en de raps van Black Thought. Maar de hele band is natuurlijk top.

Op deze plaat vind ik side A, C & D echt geweldig en side B net wat minder. Absolute topnummers zijn voor mij The Next Movement, Step Into Realm, 100% Dundee, Adrenaline & het prachtige You Got Me met de wonderschone stem van Erykah Badu. Maar er is nog veel meer moois. Een absolute topplaat dus, dit Things Fall Apart. En wat een indrukwekkend artwork: best een schokkende cover.

Dit is denk ik mijn favoriete album van The Roots. Daar waar Do You Want More? een nawee is van de jazzrap van de vroege jaren '90 en Illadelph Halflife meer een mid-90s boombap album lijkt, sluit Things Fall Apart veel meer aan bij die neo-soul / Soulquarians periode aan het einde van dat decennium.
Duidelijk hoorbaar is bovendien de invloed van producers als J Dilla en Q-Tip, door met vrij minimale samples en instrumentatie toch heel muzikale tracks te maken. Op Adrenaline en, in mindere mate, The Next Movement is aardig genoeg ook het geluid van de meer commerciële hiphop uit die tijd te horen.
Mijn favoriete stukje zit denk ik aan het midden, zo rond tracks 8 t/m 11.
Ik heb trouwens nooit geweten dat het Eve was die de vrouwelijke (rap)stem deed in You Got Me, dat was blijkbaar ook nog voordat ze zelf bekend werd. Ze komt net als The Roots overigens ook uit Philadelphia, dus ook weer niet zo gek.

Plaat nummer vier van The Roots, en de eerste die wat minder is dan zijn voorganger. Wat geen schande is natuurlijk. De plaat start erg sterk met puntige tracks en strakke raps. Echt van mijn sokken geblazen word ik echter pas bij Ain't Sayin' Nothin' New, met zijn heerlijke gelaagde productie en de fijne afwisseling tussen BT en Dice Raw. Met deze track start sowieso de beste fase van de plaat want ook Double Trouble en Act Too behoren tot het beste wat Thing Fall Apart te bieden heeft. Dat betekent dus ook dat we na Act Too het beste gehad hebben. Adrenaline! heeft nog wel lekkere energie maar de productie doet de rappers niet echt lekker uitkomen. Het geroemde You Got Me vind ik een sympathiek nummertje maar verder weinig bijzonder en bovendien valt het uit de toon met de rest van de plaat. Leuk hoor, Badu op je plaat, maar wel fijn als het ook een beetje past bij je plaat (wat met bv D'Angelo en Saadiq wel lukte op de voorganger). Als daarna het fletse en wat tamme Don't See Us komt, dooft de plaat echt een beetje uit. The Return of the Innocence Lost is op zich wel weer fijne outro. Die hidden track hadden ze beter achterwege kunnen laten. Al met al dus een wat mindere plaat dankzij vooral een (relatief!) zwakke tweede helft. Nipte 4* dankzij de sterke start en dankzij Ain't Sayin Nuthin New