Two Rooms (1991)

Altijd een interessante vraag: in hoeverre wordt je (mijn) voorkeur voor de nummers bepaald door ófwel mijn voorkeur voor de artiest ófwel mijn voorkeur voor het nummer, en in hoeverre gewoon door hoe sterk de alternatieve uitvoering is? Met Sting en Rod Stewart heb ik in ieder geval niet veel, maar de eerste verzorgt het sobere hoogtepunt van het hele album, en de tweede brengt niets nieuws maar houdt het gepast klein en brengt daardoor een keurige ode aan één van de hoogtepunten uit Johns oeuvre. Dat geeft meteen ook aan waar het voor mij een beetje aan schort bij deze plaat, want diverse anderen schieten behoorlijk door in hun poging om hun covers met een beetje extra intensiteit op te pimpen: Wilson Phillips, Joe Cocker, Jon Bon Jovi en Oleta Adams leggen veel te veel drama in hun vertolking van toch al emotionele nummers, en van de versie van Sinéad O'Connor smelt de glazuur op mijn tanden. Gelukkig komt na haar huilerige Sacrifice meteen de lekker felle cover van Burn down the mission van Phil Collins, die niet veel toevoegt aan het origineel maar er wel lekker het vuur in houdt. Een ander hoogtepunt is voor mij verrassend genoeg Philadelphia freedom, dat ik in de originele versie een vervelende discostamper vind maar dat hier dan opeens verschijnt in een soort soft-soul-versie die helemaal op het lijf van Daryl Hall blijkt te zijn geschreven. Zo zitten er tussen de vrij slaafse navolgingen (The Who, Tina Turner, George Michael) nog genoeg verrassingen om hier een leuke compilatie van te maken.