The Roots - Do You Want More?!!!??! (1994)

Is dit geproduceerd door scott storch?

Nee, of althans, misschien deels. Volgens de credits komen de producties van ?, Black Thought en The Grand Negaz. Storch is hier nog slechts de pianoman, maar hij staat wel vaak tussen de schrijvers dus je mag aannemen dat hij wel betrokken is geweest bij het productieproces (in de ruimste zin van het woord). Vanaf Things Fall Apart staan er volgens mij voor het eerst producties op zijn eigen naam.

Eén van de lekkerste van de The Roots en tevens van heel hip hop

Wat is er gebeurt??..

Het lijkt wel of er een gedeelte van mijn stem is verdwenen. Ik ga het voor je uitzoeken Niek!

Aka ik ga dit album weer eens draaien, lang geleden dat ik dat gedaan heb.

Al gedaan intussen?

Gaaf album van The Roots dit, en zeker de meest jazzy one!
Het drieluik Do You Want More?!!!??!, What Goes On Pt.7, Essaywhuman?? kan voor mij niet meer stuk.
Het refrein van Do You Want More heb ik nu al dagen in m'n hoofd:

South Philly in the house yall
DO YOU WANT MORE??!!!??!
South Philly in the house yall
DO YOU WANT MORE??!!!??!

Voor nu een *4, een beetje hoog en niet alle nummers zijn even leuk, maar d'r zijn er veel met een hoge kwaliteit

Mellow my man blijft één van de beste hip hop tracks allertijden, de sfeer in dat nummer is perfect.

Hmm, toch naar een *3,5: er zitten helaas ook zat skippers op dit album.
The Lesson Pt.1 daarentegen is een van die hiphop nummers waar een MC eindeloos lang blijft rappen, echt vet

Heerlijk album

wat blijft Proceed toch een lekker voortstuwende track! ongemeen geil en alles zit juist aan die song

lol Unlocking dat laatste stuk, ik dacht dat er niks meer kwam

Heb nu twee versies op vinyl, maar zoek nog naar de Full Picture cover.. Dit blijft zo'n verschikkelijk tof album..

beste werk van ze samen met Illadelph Halflife...deze meer instrumentaal en IH meer harde beats

Goed album van The Roots, waarbij de nadruk meer op jazzy elementen ligt en het allemaal heel erg spontaan en soms zelfs ongepolijst wordt. Deze groep zou later bewijzen erg constant op een heel hoog niveau te kunnen presteren. Zowel live als in de studio.

Dankzij dit topic weer door alle albums van The Roots aan het bladeren. Dit album verdient toch wel een verhoging naar 4.5.

Hoogtepunten: Distortion To Static, Mellow My Man, Do You Want More!!!??!?, Silent Treatment, en Proceed

Gaaf album van The Roots blijft dit toch. Mooi ook dat sommige tracks klinken als een soort jamsessie.

Wat een heerlijk album. Echte hip-hop jazz. Drums, keys en bas zorgen voor de ontzettend lekkere jazzy ondertoon en daarover heen zorgen de stemkunstenaars voor de fijne hip-hop flow. Rahzel kan wonderbaarlijke dingen met zijn stembanden.
Mijn favorieten zijn: Proceed en Essaywhuman?!!!??!

Deze oh zo lekkere plaat vandaag op 2x blauw vinyl binnen gekregen. Genieten!

IK zag tot mijn schrik dat ik hier 3,5* had staan..

Vlaagje verstandverbijstering denk ik.

Ik bedoel.. Dice Raw op The Lesson pt. 1... dat is toch eigenlijk nauwelijks meer overtroffen.

Weinig tracks die er uitspringen, wel een constant hoog niveau. Eigenlijk een plaat als een lange sessie vol plezier, goeie livemuziek, toffe lyricists (al is het qua topics weinig bijzonder), fijne plaat blijft het.

Destijds vernieuwend door de combinatie van hiphop met live band. Nu niet meer zo bijzonder. Wel nog steeds een aantrekkelijk en sfeervol organische album. Het begin is zeer goed met de uitschieters Proceed, Distortion to Static en Mellow my Man. Verder is alleen de derde single Silent Treatment nog echt bijzonder. Voor de rest te veel middelmatige en of slecht uitgewerkte nummers die meer weg hebben van een jamsessie. Hierdoor is het album wat rommelig en langdradig. De opvolger Iladelph Halflife heeft meer focus en is beduidend beter.
3,5*

I remain calm, Lazy Afternoon, Do you want more en Essaywhuman middelmatig tot slecht?

Ik vind de opvolger(s) ook beter maar deze Do you want More?!!!??! is fantastisch op zijn manier.
Rauw en ongepolijst. Recht van de straat zoals velen zouden willen klinken maar in krampachtig pogingen blijven steken.

Er is al een paar jaar een deluxe versie van dit album met allerlei vette remixen en ook de track In Your Dreams Kid (I'm Every MC) waarin Black Thought allerlei 90s rappers op een geniale manier imiteert. Aanrader.

Voor een debuutalbum opmerkelijk weinig gefocust en ietwat rommelig, maar aan de andere kant wel een heerlijke hiphop/jazz samensmelting, met een sfeer waar de band toch iets te snel afstand van heeft genomen. Eigenlijk is die op de opvolger Illadelph Halflife al nauwelijks meer waar te nemen. Daarom toch een hogere score vanwege de unieke status.

Het is geen debuutalbum he . Organix is nog wat rommeliger en nog minder gefocust en vooral ook kaler/minimalistischer maar bevat ook al wat parels van formaat. Toch kan ik er wel in mee gaan dat dit de eerste echte “major release” is.

Ja, dat van Organix realiseerde ik me ook nadat ik het bericht had verstuurd. Maar ja, die is niet op Spotify te vinden dus dan telt het niet

Ah, dat wist ik niet. Maar thanks T.O., voor weer een stukje argumentatie erbij voor als ik weer eens de vraag krijg waarom ik als muziekliefhebber geen Spotify heb

Goed, na gisteren weer te zijn opgevrolijkt door Organix, vandaag haar opvolger op de lade gelegd. The Roots zet duidelijk stappen ten opzichte van haar debuut; de instrumentatie is rijker, Malik B. (die blijkbaar soort auditie deed op The Session) wordt geïntroduceerd als the next best thing na Black Thought, Rahzel betreedt de arena met z’n beatbox en het productieteam is uitgebreid. Dit levert vooral een vliegende start op: na een reeds heerlijk intro knalt Proceed erin en tot en met de remake van Essawhamah? horen we hiphop van de allerbovenste plank. De chaos op Datskat, het prachtig soulvolle Mellow My Man, de battle tussen ?uestlove en Rahzel; het is allemaal smullen geblazen. Gaat deze plaat dan over het fantastische debuut heen? Dat net niet helaas. Vanaf Swept Away veer ik eigenlijk niet meer op, en met het wat weeïge Silent Treatment, het wat fletse The Lesson Pt. 1 ben ik al aardig ingedut als de op zich prettige (en later kenmerkende) Ursula Rucker-outro begint. De surprise op het einde had ook zeker niet gehoeven. Dus ja; hogere pieken maar ook een iets lagere ondergrens vergeleken met Organix. Maar negen sterren uit 2 is ook zeker niet onaardig. Binnenkort Illadelph Halflife weer eens doen; dat was mijn allereerste Rootsplaat