Hacride - Amoeba (2007)

Nou ja dat is natuurlijk kort door de bocht en wat ongenuanceerd, maar ik heb deze cd onlangs op de verjaardag van mijn neefje aan moeten horen. Na een paar nummers gaat dit toch erg irriteren als dit niet je ding is. Ga ook niet stemmen ofzo.

Ik kan er iig geen touw aan vast knopen. Ieder zijn ding!

kortom, je hebt er geen moment serieus naar geluisterd en meteen bestempeld als puber prut

right

Ontzettend knap als een band op het tweede album al dit soort muziek tevoorschijn weet te toveren. Ik heb nu geen zin om een hele lap tekst te schrijven, maar damn wat is dit goed zeg.

en dan te bedenken dat lazarus er ook nog is als toetje op deze

geniale band

Ik heb net het nummer Perturbed even beluisterd, maar op dit album word ook lelijk gegrunt ja. Ik had in mijn beleving een voorstelling gemaakt met een band als Mastodon, maar tis heel wat anders dan dat. grunts=nee bij mij.

Muzikaal wel een erg hoogstaande band, dat wel net als Opeth, maar dat gegrunt bevalt mij geheel niet.

Hoe kan het Joy dat deze muziek je dan wel bevalt, en die van Opeth niet. Ik heb dit niet al te vaak beluisterd, maar het klinkt in mijn oren wel een beetje Opeth achtig.

grunt?

dit lijkt alleen qua zang wellicht op grunt, voor de rest totaal andere muziek

ik vind dit overigens eerder geschreeuw dan gegrunt

het enige minpunt vind ik wel de dat geschreeuw, soms denk ik ,mag ff wat minder , maar dat wordt weer gecompenseerd met de rustige stukken (die bij opeth veel te lang duren, over opeth ga ik het verder niet meer hebben)

De zang lijkt wel op grunt, dat bedoel ik ook. Dat geschreeuw vind ik een behoorlijk minpunt. Ik ken deze muziek nog totaal niet eigenlijk, gewoon even vluchtig beluisterd. Eerst maar wat meer van Mastodon gaan beluisteren, want dat bevalt mij beter dan deze muziek. In de toekomst wil ik dit wel een betere kans gaan geven nog.

deze is druk, vol met ideeen, lazarus is wat consistenter en rustiger, al is rustig niet echt de juiste term

druk en vermoeiend

Lekker druk zul je bedoelen.

Ik vind Perturbed toch best rustgevend. Echt. Kan d'r mee in slaap vallen.

pesies, lekker druk

benieuwd wat de volgende plaat wordt, ik hoop ene mix van amoeba en lazarus

Perturbed is niet druk. Hacride speelt (niet alleen in dat nummer) gewoon met een enorm relaxete flow. En dat zie ik als een talent, wanneer je dit soort muziek speelt.

sjongejonge, nog steeds een reetereetegoeie plaat

vergelijkingen met Tool neigen op te komen, maar daarvoor is Hacride net ff te eigenzinnig

een superstabiele 5 voor de komende jaren

gewoon nog een keer

een beetje metalliefhebber heeft dit in de kast staan

godsakke, op koptelefoon, wordtie nog beter, per beurt

groeiplaat?

nou nee, vanaf de eerste luistebeurt ha dik iets van, interessant, boeiend, nu issie mijn mp3 spelert niet meer ui te slaan, evenals lazarus

Metal Album van de Week, dus ik ben nu aan het luisteren.

Bij een eerste beluistering twijfel ik of het liefde gaat worden tussen mij en Hacride. Het hakt er stevig in, zoveel is zeker. Maar het agressieve geschreeuw, daar heb ik wat moeite mee. Het nummer Zambra is een leuk idee, maar in mijn oren werkt het niet meteen. Maar ik hou op z'n minst nog vol voor een week. Wat heb ik het zwaar soms, met die ijzeren discipline die ik mezelf opleg.

Prima instelling Kronos. Nu zie ik ook waar die druk op mij om de nieuwe Opeth door te luisteren vandaan komt.

Aan het luisteren in het kader van het metal album van de week, aangezien ik Textures en Gojira erg gaaf vind is Hacride zeker aan mij besteed.
Wat velen niet leuk vinden namelijk de zang vind ik juist het gave aan deze muziek, het geeft het een extra bruut geluid, echt origineel is het allemaal niet maar wel gruwelijk lekker.

Het zit heel knap in elkaar allemaal. De band is technisch goed maar probeert niet te druk of fragmentarisch te zijn. Maar in de modern klinkende schreeuwstukken heeft de band geen eigen identiteit. Ik heb wat moeite met het uitluisteren van dit album.

Franse metal is een beetje een onontgonnen gebied voor mij. Buiten Sortilège en Trust ken ik er weinig van, wellicht vergeet ik nog een naam. Hacride heb ik afgelopen zomer al een paar keren beluisterd door middel van het album Lazarus. En toen werd deze Amoeba het Metal Album van de Week vanwege collega Nicholas123. Enerzijds is het zeer zware kost voor mijn oortjes en anderzijds moet ik dit kunnen waarderen want het afgelopen jaar heb ik veel sfeervolle metal kunnen ontdekken.
OK, gedaan met de introductie en over naar de muziek. Het blijft bijzonder sfeervol, loeihard en buitengewoon mooi. Buitengewoon mooi maar verre van simpel. Verre van simpel omdat dit een plaat is die vele luisterbeurten nodig heeft. Vele luisterbeurten doen mijn ervaring alsmaar positiever uitvallen met de nodige voorzichtigheid.
Wat zijn mijn positieve punten? De muziek van nummers als Perturbed, Zambra (fantastisch maar een cover) en On the Threshold of Death. De afwisseling tussen ultrazware stukken met akoestische stukken in een nummer zoals Fate. Sommigen zullen dit het Opeth-truukje noemen, so what, het zorgt wel voor broodnodige rustpunten want dit is intens, zeer intens op het vermoeiende, zelfs uitputtende af. De fenomenale productie met duidelijk onderscheid tussen de verscheidene instrumenten die uit de boxen knallen. Liquid en Ultima Necat zijn welgekomen instrumentale rustpuntjes. Ultima Necat komt van de Latijnse spreuk op zonnewijzers: Omnes vulnerant, ultima necat. Alle (uren) verwonden maar het laatste (uur) doodt.
Wat zijn mijn negatieve punten? Eigenlijk maar één: de ietwat schreeuwerige stem van zanger Samuel Bourreau. Hij doet me soms denken aan de zanger van Crowbar. Daar blijf ik moeite mee hebben want iets meer afwisseling had ik verwelkomd. Cycle vind ik het minste nummer op dit album.
Ik begin met een voorzichtige 3,50, een cijfer die ik ook aan opvolger Lazarus heb toebedeeld. Aan dit album zal ik meer werk en tijd nodig hebben dan gebruikelijk, want dit in één ruk uitzitten is een bijzondere opgave. Kortere luistersessies van dit album doen het bij mij beter: zo van tot en met nummer 5 en na een tussenpauze de rest. Prachtige hoes overigens.

deze vannacht nog eens onder de loep genomen

sterk zijn de wisselingen van riffs, men speelt hooguit 4 keer hetzelfde

het zou kunnen lijken op ene hele zooi achter elkaar geplakte riffs, nuchter beschouwd, maar als geheel werkt het aardig goed

het drumwerk vliegt alle kanten op maar vormt de basis, de fundering van die verzameling riffs en dat maakt dat het geheel erg luisterbaar wordt, voeg daar een forse stem aan toe et voila

ben zeer benieuwd waarmee hacride als 4de plaat gaat komen

Deze cd stond al een hele tijd op mijn lijstje van albums die ik nog eens moest checken, maar het feit dat Amoeba het Metal Album van de Week werd, een paar weken terug, triggerde me om het album snel te gaan beluisteren.
Inmiddels ben ik 7 luisterbeurten verder, en Amoeba is me redelijk goed bevallen.
De cd doet me een beetje aan het werk van Gojira denken (en de intro van On the Threshold of Death wel heel erg), maar dan heftiger en intenser, maar wel met de variaties en afwisseling van Gojira. En daar zit voor mij ook meteen het minpunt: doordat het allemaal vrij heftig is, heb ik meer dan bij Gojira het idee dat ik naar 1 muziekstuk van bijna een uur zit te luisteren. Met andere woorden: de losse nummers hebben voor mij niet echt een eigen gezicht. Uitzondering is hier Zambra, maar dat is dan weer niet een positieve uitzondering: ik word echt zenuwachtig van dat nummer.
Daarbij merk ik dat ik de zang niet echt geweldig vind. Het is wel goed, maar vrij vlak. Hoewel dat misschien niet helemaal de juiste term is voor het geweld dat de vocalist voortbrengt.

Kortom, het gaat niet bij de 7 luisterbeurten blijven, maar Amoeba wordt niet een plaat die ik dagelijks ga draaien.

3.5*, waarvan een kwart puntje voor de overgang in Deprived of Soul (bij 3.45), waar ik me helemaal rotschrok omdat ik die niet verwachtte

iedere dag , daar is het wel wat te druk voor, maar eens in de week gaatie der toch in, en bij zambra ff wat harder

Hij blijft inderdaad gruwelijk goed en verveelt nooit.

sjonge jonge, nog maar eens, wat een dijk van een prachtplaat

heb um nu zeker 100 keer gehoord en vind hem nu vanaf zambra het alleen maar beter worden

vooral de laatste 3 nummers zitten bol van de spanning en het ultieme werkje is het allerlaatste nummer die me van de ene kant doet afgrijzen vanwege de sombere stemming en sfeer maar die me wellicht wel om die reden niet loslaat en die ik never nooit vroegtijdig afzet

de steeds terugkerende sfeer en aanstekelijke gitaargeluid en gebruik van akkoorden werkt als een tierelier, zoals de het gitaarspel van ultima , dat in het laatste nummer wederom terugkomt, het werkt sterk positief verslavend

wat een band, wat een plaat

Zit muzikaal goed in elkaar. De mix is prima. Beukt lekker, Stem vind ik prima op deze muziek. De spaanse invloeden zijn erg fijn. Zambra is de fijnste van allemaal! Kippevel!

steeds als ik deze plaat van begin tot end heb beluisterd, en dat is een van de weinige platen in deze categorie waarbij dat een beetje relaxed lukt, heb ik het gevoel dat ik uit een trip kom

de kenmerkende semi- akoustische stukken zorgen steeds net voor net genoeg ruimte om weer mee te kunnen op het fenomenale beukwerk

vanaf digged of soul wordt de sfeer nog grimmiger, venijniger, desolater, en vanaf Ultima Necat snoeihard

Ultima Necat zet je overigens even op korte adempauze, je weet wat er gaat komen, de adempauze is hard nodig en zeer welkom

om vervolgens te eindigen met een absolute knaller in de vorm van On the Threshold of Death waarbij het lijkt of alle opgebouwde anger en energie in dat laatse nummer er nog eens flink dik wordt overgedaan, maar dan in 7 minuut 33, om je achter laten met ene gevoel eindelijk te kunnen ademen

tis te vergelijken met die ene plaat van queensryche waarin in de laatste 4 nummers een absolute climax werd bereikt om je met hetzelfde gevoel achter te laten

absolute 5, en een plus

Telkens ik deze zwaar-op-de maag-liggende edoch her en der hoog aangeschreven kluif wens te degusteren, dwaal ik na een nummer of 3 of vier af.....en eindig steevast met het beluisteren van From Mars To Sirius. Keer op keer overkomt me dit.

Ik weet het niet wat er aan dit (of mezelf) mankeert. Té inconsistent? Té geforceerd? Gewoon té?

Wat er ook van zij: het is duidelijk dat ik het meer moet hebben van het zompige en lompere werk....en dan kom je natuurlijk snel bij hun gouwgenoten terecht als je portie metal dan toch een beetje stokbrood-en-croissant gerelateerd mag zijn....

Naar aanleiding van de Grote MuMe metal-ladder nog maar weer eens opgezet, maar ik vind het een hele zit om dit album te beluisteren. Het weet me net niet te grijpen.

De enige tip, luister een nummer laat het ff bezinken, neem tijd voor de volgende

Ik draai um zelden van kop tot staart, en dat is ook prima

Ambitieus tweede album van deze franse metalband, maar net als het debuut is het niet echt aan mij besteed. Opener Perturbed belooft veel goeds, maar hierna blijkt al snel dat de songs geen kop en staart hebben en een beetje doelloos doorbeuken. Met een doorgedraaide tango als Zambra kan ik ook weinig. Het geluid van de band is best origineel en op technisch vlak maakt de band zeker indruk, maar ik mis gewoonweg goede songs.