Hacride - Amoeba (2007)

Franse metal is een beetje een onontgonnen gebied voor mij. Buiten Sortilège en Trust ken ik er weinig van, wellicht vergeet ik nog een naam. Hacride heb ik afgelopen zomer al een paar keren beluisterd door middel van het album Lazarus. En toen werd deze Amoeba het Metal Album van de Week vanwege collega Nicholas123. Enerzijds is het zeer zware kost voor mijn oortjes en anderzijds moet ik dit kunnen waarderen want het afgelopen jaar heb ik veel sfeervolle metal kunnen ontdekken.
OK, gedaan met de introductie en over naar de muziek. Het blijft bijzonder sfeervol, loeihard en buitengewoon mooi. Buitengewoon mooi maar verre van simpel. Verre van simpel omdat dit een plaat is die vele luisterbeurten nodig heeft. Vele luisterbeurten doen mijn ervaring alsmaar positiever uitvallen met de nodige voorzichtigheid.
Wat zijn mijn positieve punten? De muziek van nummers als Perturbed, Zambra (fantastisch maar een cover) en On the Threshold of Death. De afwisseling tussen ultrazware stukken met akoestische stukken in een nummer zoals Fate. Sommigen zullen dit het Opeth-truukje noemen, so what, het zorgt wel voor broodnodige rustpunten want dit is intens, zeer intens op het vermoeiende, zelfs uitputtende af. De fenomenale productie met duidelijk onderscheid tussen de verscheidene instrumenten die uit de boxen knallen. Liquid en Ultima Necat zijn welgekomen instrumentale rustpuntjes. Ultima Necat komt van de Latijnse spreuk op zonnewijzers: Omnes vulnerant, ultima necat. Alle (uren) verwonden maar het laatste (uur) doodt.
Wat zijn mijn negatieve punten? Eigenlijk maar één: de ietwat schreeuwerige stem van zanger Samuel Bourreau. Hij doet me soms denken aan de zanger van Crowbar. Daar blijf ik moeite mee hebben want iets meer afwisseling had ik verwelkomd. Cycle vind ik het minste nummer op dit album.
Ik begin met een voorzichtige 3,50, een cijfer die ik ook aan opvolger Lazarus heb toebedeeld. Aan dit album zal ik meer werk en tijd nodig hebben dan gebruikelijk, want dit in één ruk uitzitten is een bijzondere opgave. Kortere luistersessies van dit album doen het bij mij beter: zo van tot en met nummer 5 en na een tussenpauze de rest. Prachtige hoes overigens.

Deze cd stond al een hele tijd op mijn lijstje van albums die ik nog eens moest checken, maar het feit dat Amoeba het Metal Album van de Week werd, een paar weken terug, triggerde me om het album snel te gaan beluisteren.
Inmiddels ben ik 7 luisterbeurten verder, en Amoeba is me redelijk goed bevallen.
De cd doet me een beetje aan het werk van Gojira denken (en de intro van On the Threshold of Death wel heel erg), maar dan heftiger en intenser, maar wel met de variaties en afwisseling van Gojira. En daar zit voor mij ook meteen het minpunt: doordat het allemaal vrij heftig is, heb ik meer dan bij Gojira het idee dat ik naar 1 muziekstuk van bijna een uur zit te luisteren. Met andere woorden: de losse nummers hebben voor mij niet echt een eigen gezicht. Uitzondering is hier Zambra, maar dat is dan weer niet een positieve uitzondering: ik word echt zenuwachtig van dat nummer.
Daarbij merk ik dat ik de zang niet echt geweldig vind. Het is wel goed, maar vrij vlak. Hoewel dat misschien niet helemaal de juiste term is voor het geweld dat de vocalist voortbrengt.

Kortom, het gaat niet bij de 7 luisterbeurten blijven, maar Amoeba wordt niet een plaat die ik dagelijks ga draaien.

3.5*, waarvan een kwart puntje voor de overgang in Deprived of Soul (bij 3.45), waar ik me helemaal rotschrok omdat ik die niet verwachtte

Ambitieus tweede album van deze franse metalband, maar net als het debuut is het niet echt aan mij besteed. Opener Perturbed belooft veel goeds, maar hierna blijkt al snel dat de songs geen kop en staart hebben en een beetje doelloos doorbeuken. Met een doorgedraaide tango als Zambra kan ik ook weinig. Het geluid van de band is best origineel en op technisch vlak maakt de band zeker indruk, maar ik mis gewoonweg goede songs.