The Stranglers - La Folie (1981)

Vooral nr 1 t/m nr7 vind ik erg goed, daarna worden de nummers saai.
'Golden brown' is die net buiten de nummers 1t/m7 valt is natuurlijk ook een geweldig nummer, al vind ik dit niet echt in het geheel thuis passen.

Nogal een ommezwaai van de stranglers die voorheen punkachtige muziek maakten. Dit is tamelijk soft en zeer melodieus. Ik vind het wel een aardige sfeer-plaat.

heb deze cd alleen voor golden brown gekocht

golden brown inderdaad je zweeft helemaal weg

Wisselvallige plaat inderdaad, the man they love to hate wel grappig, Let Me Introduce You to the Family en natuurlijk Golden Brown.. maar oha niet zo sterk. Raar dat the stranglers zulke meesterlijke nummers hebben gemaakt, maar dat de platen niet zo hoog scoren (is de enige plaat die ik van ze heb trouwens, verder alleen losse nummers).

De nummers 1 t/m 7 zijn inderdaad de leukste nummers. La folie vond ik ook een lekker eind nummer. Nummer 5 vind ik de beste nummer van het album.

Geslaagt strangler plaatje.

4,5

Golden Brown is staat toch ook op de soundtrack van Snatch? Heerlijk nummer.

Dit album spring mijn top 10 binnen. Zaaalig.

Maar La Folie en Aint Notthing Do It zijn naast Golden Brown ook hele goede nummers.

Deze versie heeft overbodige bonustoestanden maar de mijne is zonder 4**** waard.

Golden Brown en La Folie zijn prachtnummers!

Never a frown, with golden brown

Golden Brown is inderdaad schitterend . Ik kan me ook nog goed herinneren hoe ik veel mensen de overeenkomst van dat nummer liet horen met het Take Five van Dave Brubeck. Succes is verzekerd !

Oef, dat doet me even pijn aan de hersenpan maar je hebt ergens wel gelijk!

De volgorde op MusicMeter mag dan wel anders zijn, maar, en zo blijkt ook uit de liner notes, "La Folie" kwam nà Meninblack., maar verscheen eind '81 rond kerstmis, in hetzelfde jaar dan "(The Gospel According to) TheMenInBlack" dus, ook al was het bedoeld voor een 1982-release.

En het album was inderdaad een ommezwaai, na de punk- en pubrock van de begindagen, de newwave en soms zelfs geflirt met Progrock (The Raven) die erop volgde en het ge-expirementeer met synthesizers op "The Raven" (en vooral op "Meninblack") werd met "La Folie", een meer 'poppy-koers' ingeslagen... alleszins is "La Folie" een heel stuk toegankelijker dan zijn voorganger (Meninblack)...

Poppy? Niet panikeren. Er wordt heus nog wel gerockt. En ook de synths zijn er nog, en het is nog redelijk "new wave" ook hoor, maar het heeft veel meer een poppy feel. Soft wordt het nooit echt, daarvoor moet je nog even wachten, tot de opvolger... "Feline", dat heel low key, fluweelzacht klinkt: de ideale nachtplaat, maar goed, laten we bij de zaak bleven, en het over "La Folie" hebben. Een ding is zeker: met "La Folie" werd voor en door The Stranglers de weg geffend voor latere poppy releases zoals FELINE en AURAL SCULPTURE...

"Non Stop" is een indeale album opener, en "Everybody Loves You When You"re Dead" en "Let Me introduce you to the family" of ook "The men they love to hate" zijn lichtjes fantastisch !!!

Volgens de "liner notes" staan er geen fillers op de plaat, maar daarmee ben ik het niet helemaal eens, er zijn best wel wat dipjes (zoals het wel zeer alledaagse dertien in ene dozijn 'ain't nothing to it'), maar gelukkig maken goede songs wel de meerderheid uit, dus t valt nog goed mee....

Heel goed zijn verder nog de titeltrack "La Folie", "How to Find True Love And Hapiness in the Present Day", en ja... "Golden Brown", ik was het een tijdje beu gehoord, maar nu gaat het weer, het is.. en blijft.. een hele mooi popclassic ..;

Met "La Folie" - het album én de song - sneden The Stranglers het thema van "de liefde en zijn soms gekke bijwerkingen en facetten aan, "La Folie" is het frans voor de gekke dingen die je doet voor "de" liefde....

"La Folie" was ook, toen in '81, het afscheid van The Stranglers van EMI dat ze wilden verlaten als platenlabel. Virgin records was een optie, maar CBS deed een beter aanbod....
De band maakte nog wel - contractje uitdienen, weet u wel - één verzamelaar voor EMI, getiteld "The Collection; 1977-1982", en daarvoor namen ze ook één nieuwe song op, het lichtjes fantastische "Strange Little Girl", ook te vinden op de re-release van "La Folie", als bonustrack...

'La Folie' kan je gerust als overgangsplaat beschouwen, minder expirementeel of ruw als zijn voorgangers, en nog niet zo poppy als opvolgers 'Feline' en 'Aural Sculpture'...

Maar, en dat is het belangrijkste: een goede Stranglers-plaat, mét enkele echte toppers ...

En wat vond je van Aint nothing to it ?

Wel leuk dat het nummer la folie volledig in het frans word gezongen.

LA FOLIE

Pijnlijk ervaring. Als ik alle 10 Stranglers platen (met Cornwell) zou rangschikken, dan stond dit op de voorlaatste plaats. Wat een rampzalig zootje leftovers en would-bees. Strangles, straight from the heart, dat wel.


Non Stop is nog te slikken. Het had een vrolijke singel kunnen zijn, maar geef toe dat het nummer bijna wegwaait. Zo licht.

Everybody loves you when you're dead vind ik een van de weinige uitschieters. Een venijnige tekst met grollende bas: zo horen we het graag.

Let me introduce you to the Family werd als eerste singel gekozen. En niemand die zich afvroeg waar de hitpotentie zat. Dit is een stevige album song, maar nooit een hit.

The Man they love to hate vind ik eigenlijk niet zo bijzonder. Maar er zijn slechtere nummers op het album. Leuke drumpartij.

Pin up is aardig. Maar zowaar nog lichtvoetiger dan Non Stop. Ik vind dat de Stranglers zelden zo mainstream klonken als op LA FOLIE.

Golden Brown redde het album commercieel van de ondergang, want zowel THE RAVEN als THE MENINBLACK haalden teleurstellende verkoopcijfers. Gouden plaat.

La Folie wordt volledig in het Frans gezongen, door JJ Burnell ofcourse. Een zeer sfeervol nummer, met mooie gitaar- en baswendingen.


Tramp is echt knudde. Klinkt als een verzopen musical. Een lied dat haaks staat op het doorsnee Stranglers repertoire. Ain't nothin' to it lijkt wel een onafgewerkt Meninblack nummer en valt hier uit de toon. It only takes two to tango is over the top arranged; een misbaksel. How to find true Love and Happiness in the present day is eigenlijk nog wel een te pruimen grap. Maar ook niet meer dan dat.

Gelukkig is er nog de non-album singel Strange little Girl. Een mooi liedje, dat ik weliswaar nooit zo heel bijzonder heb gevonden. Cruel garden is een leuke, jazzy bonustrack en Love 30 vind ik cool. Liefde als een tennismatch: net - smash - out.

Golden Brown...ach ja...(ik vind het nog steeds mooi)...

VOETNOOT ivm DE 2001 REMASTER (met bonustracks)

Tracks 17 en 12 zijn a- en b-kant van de laatste single
die The Stranglers opnamen voor ze een deal met Epic sloten.

13 is een parodie op Bring on the Nubiles (zie No More Heroes),
en verscheen zelfs nooit op een Stranglers album, maar is te vinden
op een soloplaat van zanger/gitarist Hugh Cornwell.

16 was onafgewerkt en werd voor deze remaster
verder afgemixt in de studio ... een draak van een song.

Toch wel, op deze verzamelaar met rarities uit 1998;
The Stranglers - Strangled (1998)

Deze had ik me speciaal aangeschaft omwille van de nummers Golden Brown en Strange Little Girl(CD).
Ik had verwacht dat er hier nog wel interessante dingen zouden opstaan maar dat viel lichtjes tegen. Nummer 2 valt nog wel meer maar dan blijft het al wachten op Golden Brown, het is gewoon saai.
Golden Brown is echt iets uit mijn jeugd, behoort zowat tot de eerste nummers die ik heb onthouden. Het kwam in de jaren 80 ook constant op de radio, geeft me zo'n aangenaam deja-vu gevoel van een mooie tijd toen de dingen nog wat simpelder waren.
Daarna blijft het zo lam klinken, geen diepte in de nummers.
La Folie is een beetje speciaal maar dat Frans klinkt nogal fout.
De bonusnummers gaan in die trend voort maar het is hier "save the best for last" met het hele mooie Strange Little Girl, spijtig dat het zo kort is. Prachtig dromerig sfeertje, doet me wat aan The Doors denken.
Een 3 vanwege die 2 nummers anders was het meer iets van een 1,5 geweest.

Ik vind La Folie (op 10 na) het zwaktste Stranglers album
uit de periode met Hugh Cornwell (1977-1990), maar er is
natuurlijk altijd weer het onweerstaanbare Golden Brown ...

Verder hebben alleen het grappige Non Stop, het grimmige Everybody Loves
You When You're Dead, de mechanische dans van Let Me Introduce You
to the Family en titeltrack La Folie hebben een meerwaarde.

Ik vind deze Stranglers goed te pruimen.Titelnummer is bloedmooi.

Golden Brown is een instant klassieker en het buitenbeentje van dit m.i. wat middelmatige album. Maar goed, ken dan ook alleen maar de bekende nummers van ze en dit als enige album.
Bij Non Stop dacht ik even toch een album van Lou Reed gekocht te hebben als Hugh begint.
Maar wat ik als typisch Stranglers vind klinken komt met Everybody Loves You When You're Dead toch goed naar voren.
Let me Introduce You tot the Family, The Man They Love to Hate zijn naast Golden Brown de andere pakkende nummers. La Folie mag er dan ook nog wel zijn, juist door het wat onverwachte karakter ervan.
De rest is een beetje aan mij voorbij gegaan.

Beste Madjack, ik ben een Stranglers fan
en ik moet je meedelen dat je naar mijn aanvoelen
hun zwakste album (op 10 uit 1990 na) uit de periode
1977 - 1990 in handen hebt met deze La Folie.

Als je Golden Brown top vindt, kan ik je zeker Feline (1983) aanraden.
Of het album ervoor ... The Meninblack (1980).

Betere composities en een gelijkaardige sfeerzetting.

Een heel klein 3tje voor deze Strangles plaat, tegenvaller. Golden Brown zorgt voor de kleine voldoende.

Ja, ik heb het al een aantal keren elders verkondigd.

De grootste valstrik als het om Stranglers albums gaat is La Folie.
Iedereen denkt ... misschien is het album zo goed als Golden Brown.

Niet dus: dit is de zwakste Stranglers plaat uit de periode 1977 - 1986.
Jammer dat velen na deze kleine teleurstelling helemaal afhaken.

Afgelopen dagen deze plaat een aantal keer in de auto voorbij horen komen en ik vind hem toch wel wat beter dan in 1ste instantie. De albumopener en originele albumafsluiter zijn ook zeer goed te beluisteren. Ik heb de versie met de bonustracks en het is opvallend dat 2 van de sterkste nummers van de plaat bij die bonustracks staan. Hierbij doel ik op 16 en 17.

LA FOLIE 1981

How to find true love and hap penis in the present day?
Afgezien van deze naughty pun is track 10 een kutsong.

En die kritiek gaat verder op voor nagenoeg het volledige album.
Mocht Golden Brown er niet op staan, het zou amper stemmen halen.

Wat was er aan de hand met de voormalige wurgers uit Guildford?
Hun muzikaal sterkste product The Raven (1979) en hun tot op heden
zwaar onderschatte meesterwerk The Meninblack (1981) scoorden matig.

Slaagde The Clash er nog in om na de punk door te groeien
tot een door pers en publiek gewaardeerde rockband met inhoud,
dan bleven The Stranglers hangen aan hun vieze mannen imago.

Liberty (voorheen UA, nu EMI) wilde brood op de plank: hits en verkoopcijfers.

Valt The Raven vandaag te beluisteren als een virtuoos hoogstaande langspeler
die tekstueel zelfs als politiek tijdsdocument kan worden gezien, en is The Meninblack
een meesterlijke soundtrack bij een al even fascinerend science fiction verhaal,
dan is La Folie een album met eerder oppervlakkige love songs.

Die oppervlakkigheid is vooral muzikaal storend.
Om Burnells bas te horen grommen moet je echt de oren spitsen.
Om Cornwells gitaar te horen jeuken, moet je even krabben.

In plaats daarvan krijg je heel wat 80s synthwerk van Greenfield.
De catchy openers Non Stop en Pin Up wegen zo licht dat je haast vergeet
dat je naar een plaat van The Stranglers luistert. Non Stop had single potentie.

Maar Liberty koos voor Let Me Introduce You to the Family.
Een song waarin de familietrouw der maffiosi wordt belicht.
Het enige nummer dat nog vaag herinnert aan de punk dagen.

Ain't Nothin to It en It Only Takes Two to Tango klinken als muzikale leftovers
uit de Meninblack sessies. De eerste song heeft literaire ambities, de tweede track
zet Reagan en Brezjnev tegenover elkaar. Geef mij maar Two Tribes van Frankie.

Ook The Man They Love to Hate van Burnell kan me niet bekoren.
En zelfs met Tramp, één van de betere songs en vaak live gebracht,
kan ik me moeilijk verzoenen. Een wat a-typisch Stranglers nummer.

Wat overblijft is de tweede single. Golden Brown is het enige goudhaantje van deze plaat.
Het nummer ontstond al tijdens de Meninblack Sessies. Greenfields instrumentale brug
voor het nummer Second Coming werd weerhouden en omgebouwd tot Golden Brown.
Een tophit met een klavecimbel ... een unicum in de popgeschiedenis.

Als derde single koos men gek genoeg voor de titelsong La Folie
waarop karatekid Burnell in zijn Franse moedertaal het (bestaande) verhaal brengt
van een psychopaat die zijn smakelijke geliefde letterlijk met huid en haar opvrat.

De paar exemplaren die van die single in de UK verkocht zijn, werden in huis gehaald
omdat kijkers het b-kantje Waltzinblack (uit The Meninblack) herkenden van een tv-reeks.

De platenbonzen van Liberty oordeelden streng: exit Stranglers.
Er zou nog een compilatie album verschijnen met daarop natuurlijk Golden Brown
als enige getuige van dit album (en Waltzinblack, het b-kantje van La Folie).

Er werd ook een nieuw nummer opgenomen.
Nou, Strange Little Girl dateert uit de beginperiode van de band.
Een song die al in 1974 op demo stond, toen punk nog niet bestond.
Het lekkere b-kantje Cruel Garden introduceerde akoestische jazz gitaren.

Of neem Love 30, de b-kant van Golden Brown, waarop verslag gedaan wordt
van een tenniswedstrijd. Alles muzikaal ingekaderd door achteruitlopende instrumenten.
De remaster van dit album is het interessants in zijn bonustracks.

Vietnamerica was een song die de Meninblack sessies voorafging,
en enkel op een US sampler verscheen met nummers uit The Raven
aangevuld met enkele losse singles. De song sluit beter aan bij die albums.

Neen, La Folie (1981) is verre van het beste Stranglers album.
Al zijn er ook op deze site heel wat mensen die dit album in huis haalden
omwille van Golden Brown. Begrijpelijk, maar ook jammer als ze op basis hiervan
een oordeel zouden vellen over het werk van The Stranglers na hun punk successen.

Everybody Loves You When You're Dead vind ik nog de beste album track.
De ironie van dit nummer ging het succes van Golden Brown vooraf,
maar dat succes bevestigde ook meteen de titel van de song.

Toen The Stranglers met Golden Brown en Strange Little Girl (UK top 10)
weer in de belangstelling stonden was hun contract met Liberty dode letter.
Everybody loves you when you're dead ... indeed.

De groep tekende bij Epic om daar in de jaren 80 nog een paar mooie dingen te maken.

Twee voetnoten.
* Cocktail Nubiles is een studio outtake en een lounge remake van Bring on the Nubiles.
In smoking met vlinderdas herhaalt Cornwell het refrein: let me let me fuck you fuck you ...
* Met the key of my love (uit de leftover met die titel) wordt poëtisch de penis bedoeld
waarmee deze recensie begon. Op La Folie klinken The Stranglers als ouwe lullen.

Nou nou dat wordt even argumenteren want ik ben het niet met je eens.

Ik behoor tot de mensen die juist vonden dat het de goede kant opging met de Stranglers.
Ouwe lullen? Ik weet niet hoe jij het ziet maar ik vind dat punk en het bijbehorende rauwe randje nou niet dingen zijn die je geloofwaardig je hele leven kan volhouden. Da's een periode die voorbij gaat en zo ook bij deze boys. En toevallig groeide ik samen met hun ontwikkeling op. Ik was 24 toen deze plaat uitkwam en zij waren de 30 al gepasseerd.

Ik ken de volgende platen (zal precies de verkeerde keuze wel zijn) en beschouw mezelf als fan van deze band.
Rattus Norvegicus, No more Heroes, The Raven, La Folie en Aural Sculpture. ken ik van voor naar achter en terug.
Daarna hield ik het voor gezien.
The Raven vind ik hun beste plaat maar uit het bovenstaande rijtje volgt dan deze La Folie op 2.

In detail bespreken gaat me wat ver maar voor mij staan de hoogtepunten hier op kant 2 (of 7 t/m 10 op CD) Ik persoonlijk vind alleen het titelnummer 11 niks. Begrijp niet wat daar goed aan is. Matig muziekje, voorspelbare accoorden en matige voordracht van Burnell.
Bassen jongen, dat gaat je beter af !

Het maakt me niet uit met welke commerciële intenties dit album gemaakt is. Het resultaat is een perfecte spanningsboog tussen angry en matureness.
Ik vind boosheid en cynisme beter tot z'n recht komen als het haarfijn wordt uitgeplozen ipv alles kort en klein slaan. Bovendien is het hier niet alleen maar negatief. De teksten zijn soms beschouwend en zeggen daardoor genoeg.

De hoogtepunten zijn:
Pin Up
It Only Takes Two to Tango
Golden Brown
En ja daar komt ie dan dazzler:
How to Find True Love and Happiness in the Present Day is voor mij zelfs het beste nummer van de plaat ! Het simpele melodietje van Dave Greenfield wordt uitgebouwd met 3 varianten en voor straf zou je eigenlijk de hele partij moeten uitzoeken op een keyboard (niet moeilijk) zodat je kan zien en ervaren dat je met je kritiek helemaal fout zit. Het nummer zit hartstikke goed in elkaar en ik kan er nog wel een alinea aan wijden maar dat komt nog wel eens.
Ik liet het nummer een keer horen aan vrienden die het niet kenden en die zeiden: "Maar dit klinkt niet als the Stranglers" en misschien zit daar wel het probleem. Bij the Stranglers heeft men een bepaald beeld en als daar niet aan beantwoord wordt is het voor sommigen moeilijk objectief (rotwoord, weet ik) te blijven.

Moest ik even kwijt.

Geen probleem mee. The Stranglers blijven een favoriete band van mij.
Maar La Folie staat bij mij helaas op de 9de plaats als ik hun eerste 10 albums overschouw.

Mag ik je dan toch aanraden om zo vlug mogelijk Black & White (1978),
The Meninblack (1981) en Feline (1983) te leren kennen? Je zal zien hoe La Folie
zal dalen in je voorkeurslijstje. Alhoewel, als je La Folie beter vindt dan Rattus Norvegicus,
dan zou het kunnen dat we met erg verschillende oren naar The Stranglers luisteren.

Dat is ons goed recht. Ben al blij genoeg dat je de groep weer onder de aandacht brengt.

Ik vind La Folie een heel pijnlijke knieval voor de lichtere, catchy popmarkt.
Dat deden ze op The Raven en The Meninblack (ook geen punk meer, maar new wave)
en op Feline en enkele klasse popsongs of Aural Sculpture en Dreamtime zoveel beter vond ik.

Ik ben benieuwd naar je commentaren bij de andere albums.

Ja ik vind het ook vreemd dat Ton Willekes de albums Black & White, The Meninblack en Feline heeft overgeslagen. Die 3 albums staan ook in mijn all-time Stranglers Top-5, wat geld voor veel fans van het eerste uur. En dat zijn er nogal wat, nog steeds.

Persoonlijk vind ik het een redelijke plaat. De nummers zijn melodieus en gaan af en toe over op Velvet Underground-achtige riffs en sferen. Desondanks klinkt het allemaal net te leeg, wat het album een pretentieus randje geeft. Met name het laatste nummer, in het Frans, is verschrikkelijk. Golden Brown steekt met kop en schouders boven de rest van het album uit en is het enige nummer waar ik niets op aan te merken heb.