The Young Gods - Only Heaven (1995)

Prachtige plaat. The young gods weten van ambient, traditionele Europese chansons en industrial een vloeiend geheel te maken. Moon revolutions is het prijsnummer hier, waarin alle invloeden van de band in een soort van miniopera voorbijkomen. 4,5*

Kissing the sun is subliem! Maar the dramhouse of speed of night doen daar niet veel voor onder.. beste plaat van deze zwitsers
4*

5,0* Ik wist toen ik deze beluisterde(in 2002) niet wat ik hoorde.

Prachtig

ik sluit mij aan bij de lovende woorden. Toen deze uitkwam heb ik hem vrij snel gekocht en ik heb hem in die tijd erg veel gedraaid.

Was een van mijn eerste "electronische" muziek cd's. En nu zet ik hem nog zo af en toe op...maar blijft mooi.

Heb deze zonet nog eens te voer gegeven aan m'n installatie, en dat deze laatste zich dit liet smaken, dat kan ik je wel verzekeren! Ze liep er meer dan op één manier warm van...

Na een stevige draai naar rechts aan de volume knop te hebben gegeven, duurde het me daar niet lang of de continue lage frequenties rolden als schokgolven over de vloer, het hele krakkegeval, m'n bureaustoeltje incluis, al masserend vibrerend. Op zo'n momenten durft een man al wel eens stiekem te wensen dat hij van het andere geslacht was... Fenomenale klank heeft ie, deze CD! Stevig, krachtig, kordaat, karaktervol, afgelikt, afwisselend aggressief of comforterend al naargelang de nood van het nummer/moment, en het hele door het menselijke gehoor waarneembare spectrum passeert uitgebreid de revue, zonder dat het ooit als een aanslag op je tedere trommelvliezen overkomt, terwijl je anderszijds angstig het moment afwacht dat de oerkrachtige bassen dan toch maar beslissen je woofers naar je kop te smijten. Zéér mooi allemaal!

En dan de nummers... Lèkkeuuur! Het virtuele stroboscoop geweld bezorgde me zowaar bijna een epilepsie aanval, zo hard kan dit monster beuken. Heerlijk ook, hoe de nummers opbouwen, en je langzaam maar zeker vervoeren naar één of andere parallelle dimensie, waar bloedmooie, vriendelijke engeltjes je gratis Trappist van het vat aanbieden terwijl je rustig half hallucinerend wat gravitatieloos ligt rond te vliegen in die gigantische lege ruimte ( op al die sterren en planeten na vanzelfsprekend ); en dat allemaal à volonté dan nog! Wat een stem ook, verdorie! Past perfect bij de sfeer van de muziek, om niet te zeggen dat ze er grotendeels zelf voor verantwoordelijk is. Heerlijk... Echt een trip... Er hangt zoiets geweldig verboden aan vast, zoiets van "ik weet dat dit moreel onaanvaardbaar is, en toch kan ik mezelf niet beletten er van te genieten", zoiets stiekems, verdoken, anoniems, zo'n guilty pleasure gevoel. Eigenlijk is er maar één woord om deze plaat te omschrijven: geil.

Vraag me niet wat het is, maar iets belet me om toch die laatste halve ster aan dit album te schenken. Misschien het gevoel dat, ondanks het monumentale geweldigheidsniveau van deze CD, de groep nog niet helemaal aan het einde van z'n psychotische aanvallen is; alsof ze nog wat geschifter gaan worden met de jaren, en dàn de ultième zieke trip plaat gaan afleveren, die zodanig wacko gaat zijn dat ze hem officieel zullen verbieden wegens "hallucinogeen middel". Of misschien is het gewoon dat guilty pleasure gevoel wel... Eén ding staat alleszins vast, ik moet me dringend meer van deze Young Gods in huis halen!

Ik zit ook tegen de 5 aan met deze plaat, ik denk dat het bij mij net af en toe dat valse accent van de zanger is die me belet om de volle mep te geven, maar jezus, wat staan hier een hoop geile nummers op inderdaad! Om eeuwig in te vertoeven..

Kissing The Sun en Child In A Tree zijn voor mij de hoogtepunten. Ik vind het jammer dat het lange Moon Revolutions zich altijd anoniem aan mij voorbij trekt. Verder is de plaat qua totaalgeluid en klankkleuren erg mooi.

Ik ken The Young Gods niet maar ik ga ze zeker kijken op Roadburn. na hetgeen ik er over heb gelezen ben ik razend benieuwd.

Tekstueel stelt het weinig tot niets voor, het is zelfs bijna lachwekkend. De zanger heeft bovendien een vervelend accent. maar muzikaal is het dik in orde.

Apart album, ik ken de Young Gods van de singels Pas Mal en Longue Route. Op dit album is er ook plaats voor nummers in een rustiger vaarwater. Hoewel ik niet helemaal kapot ben van de stem v/d zanger zit dit muzikaal gezien prima in elkaar.

Tresbon de extra ordinaire. Prachtige lp. Een van hun beste. De elektronische Doors, digitale psychedelica; als Jim Morrison in de jaren negentig in Zwitserland door bergen en gletsjers had gezworven, had hij deze muziek gemaakt.

Als ik met Branson een ruimtereisje zou maken zou ik deze draaien.

Toegankelijker dan hun eerste werk. Zelfs de grootste sceptici moeten toch erkennen dat dit een vet album is. Hoogtepunt het 16.35 durende Moon Revolutions. Geweldige band.

Dat idee had ik al toen ik je avatar zag
Mooie recensie!

Vandaag voor t eerst wat ander werk van deze band gehoord, erg de moeite waard ook (en anders): een band met ontwikkeling en een sterk eigen en overrompelend geluid.

Halverwege de jaren 90 kocht ik nog wel eens een CD terwijl ik werkelijk geen idee had wat het was, meestal op basis van de hoes. Iets met kaft en boek enzo.
Maar dus zo ook deze in 1995. Stop het in de CD speler en de eerste 30 seconden denk ik; okee....Daarna gaat het dus helemaal los, ik wist niet wat ik hoorde (letterlijk). Maar wat een ongelooflijk gave muziek. Eigenlijk zoals hier al eerder genoemd 1 grote trip met af en toe een paar gruwelijke adrenalinestoten. Dat die zanger af en toe onverstaanbaar is en een Allo Allo accent heeft doet daar niks aan af. Ik draai het af en toe nog steeds om even alles van me af te gooien, vooral Strangel, Speed of Night en Kissing the Sun zet ik op standje trommelvliesbeschadiging.