The Young Gods - Only Heaven (1995)

Heb deze zonet nog eens te voer gegeven aan m'n installatie, en dat deze laatste zich dit liet smaken, dat kan ik je wel verzekeren! Ze liep er meer dan op één manier warm van...

Na een stevige draai naar rechts aan de volume knop te hebben gegeven, duurde het me daar niet lang of de continue lage frequenties rolden als schokgolven over de vloer, het hele krakkegeval, m'n bureaustoeltje incluis, al masserend vibrerend. Op zo'n momenten durft een man al wel eens stiekem te wensen dat hij van het andere geslacht was... Fenomenale klank heeft ie, deze CD! Stevig, krachtig, kordaat, karaktervol, afgelikt, afwisselend aggressief of comforterend al naargelang de nood van het nummer/moment, en het hele door het menselijke gehoor waarneembare spectrum passeert uitgebreid de revue, zonder dat het ooit als een aanslag op je tedere trommelvliezen overkomt, terwijl je anderszijds angstig het moment afwacht dat de oerkrachtige bassen dan toch maar beslissen je woofers naar je kop te smijten. Zéér mooi allemaal!

En dan de nummers... Lèkkeuuur! Het virtuele stroboscoop geweld bezorgde me zowaar bijna een epilepsie aanval, zo hard kan dit monster beuken. Heerlijk ook, hoe de nummers opbouwen, en je langzaam maar zeker vervoeren naar één of andere parallelle dimensie, waar bloedmooie, vriendelijke engeltjes je gratis Trappist van het vat aanbieden terwijl je rustig half hallucinerend wat gravitatieloos ligt rond te vliegen in die gigantische lege ruimte ( op al die sterren en planeten na vanzelfsprekend ); en dat allemaal à volonté dan nog! Wat een stem ook, verdorie! Past perfect bij de sfeer van de muziek, om niet te zeggen dat ze er grotendeels zelf voor verantwoordelijk is. Heerlijk... Echt een trip... Er hangt zoiets geweldig verboden aan vast, zoiets van "ik weet dat dit moreel onaanvaardbaar is, en toch kan ik mezelf niet beletten er van te genieten", zoiets stiekems, verdoken, anoniems, zo'n guilty pleasure gevoel. Eigenlijk is er maar één woord om deze plaat te omschrijven: geil.

Vraag me niet wat het is, maar iets belet me om toch die laatste halve ster aan dit album te schenken. Misschien het gevoel dat, ondanks het monumentale geweldigheidsniveau van deze CD, de groep nog niet helemaal aan het einde van z'n psychotische aanvallen is; alsof ze nog wat geschifter gaan worden met de jaren, en dàn de ultième zieke trip plaat gaan afleveren, die zodanig wacko gaat zijn dat ze hem officieel zullen verbieden wegens "hallucinogeen middel". Of misschien is het gewoon dat guilty pleasure gevoel wel... Eén ding staat alleszins vast, ik moet me dringend meer van deze Young Gods in huis halen!

Ik zit ook tegen de 5 aan met deze plaat, ik denk dat het bij mij net af en toe dat valse accent van de zanger is die me belet om de volle mep te geven, maar jezus, wat staan hier een hoop geile nummers op inderdaad! Om eeuwig in te vertoeven..

Tresbon de extra ordinaire. Prachtige lp. Een van hun beste. De elektronische Doors, digitale psychedelica; als Jim Morrison in de jaren negentig in Zwitserland door bergen en gletsjers had gezworven, had hij deze muziek gemaakt.

Als ik met Branson een ruimtereisje zou maken zou ik deze draaien.