I - Between Two Worlds (2006)

Een album uit 2006 dat eigenlijk gerust een top 10-plaats in mijn top 30 van 2006 had kunnen, mogen, moeten innemen, is deze "Between Two Worlds", het eerste album van het Noorse "I", een 'supergroep' met leden van Immortal (voormalig Immortal-opperhoofd Abbath en I-vocalist richtte "I" op), Gorogroth, Enslaved en Sagh. Een knappe combinatie van Brutal Metal, Black Metal, Epic Metal en klassieke Heavy Metal.

Het resultaat? Edelmetaal...

c-moon en Black Metal? Nou, nou... Inderdaad, ik sta zelf ook paf... ik wist niet of ik dit wel zo goed zou vinden, maar na enkele lovende reviews bestelde ik dit album blindelings en ik ben geenszins ontgoocheld...

Geen doelloos gebeuk, gegrom of gegil; hier wordt knap gespeeld, lekker smerig 'gezongen'. Veel variatie, tempowisselingen in de muziek.. traag, slepend, dan weer wat sneller... overheerlijke gitaarsolo's... veel sfeer... Dit album zal nog vaak in de CD-speler geschoven worden, huize c-moon

Ik heb 'm vanmiddag toevallig ook beluisterd en het was nogal anders dan wat ik op voorhand verwacht had. Bij namen als Immortal, Gorgoroth en Enslaved zat ik nu niet bepaald aan een "smerige" heavy metal plaat te denken. Dat is echter wel precies wat het geworden is. Eigenlijk is dit op een subtiel onderliggend laagje na helemaal geen black metal meer te noemen, maar meer een soort van Immortal meets Motörhead experiment.

Abbath klinkt hier als een extra schorre Lemmy, wat niet eens zo raar is als je bedenkt dat hij zich de laatste jaren ook bezig hield met een Motörhead coverband.

Nogmaals aan het genieten

Misschien toch die top 30 van 2006 nog eens updaten...
Beestig goede plaat...

Vandaag de digipack versie met de 2 bonustracks gevonden voor het luttele bedrag van 5 euro. Ik zal 'm eens wat vaker gaan draaien de komende tijd, wie weet groet ie dan nog wat. Voorlopig nog altijd een ruime 3,5*.

Ik maak er gewoon 4 van. Na de heavy rock 'n roll van Mot:orhead en de death 'n roll van Entombed is er inmiddels ook black 'n roll.

fantastische plaat, stampende riffs en het valselijke geknor, groots.

wintertijd muziek.

Heel erg goed, The Storm I Ride vond ik eerst heel erg slecht maar nadat ik Mountains, Battalions en Cursed we Are hoorde was ik verkocht. Gister direct de cd even gekocht.

Tja hoe zou je het kunnen omschrijven? Het heeft wel een duidelijke eigen stijl wat mij betreft, net zoals Immortal dat ook al had, mixje tussen Immortal en tja.. nog een heleboel.. haha

Dit moet toch echt één van de betere metal-albums van de laatste jaren zijn! Dit album veegt alles van Immortal, Gorgoroth en Enslaved helemaal weg!

Het Metal Album van deze Week!


Hopelijk gaat het aantal stemmen wat omhoog maar het stemgemiddelde niet omlaag.

Ik denk dat dit wel goed zal vallen bij een hoop mensen, Black metal waarbij de rauwe randjes zijn afgeschaafd, maar toch een woelige sfeer is ontstaan.

Helaas, ik vind dat ze te ver doorgeschoten zijn. Het mag dan af en toe lekker klinken, maar door de gepolijste productie vind ik het allemaal nogal mat klinken, het gaat vrij snel vervelen. De zang vind ik ook niet echt een pluspunt, nogal saai, maar ik ben dan ook geen liefhebber van het gekerm van een trol.

Beluister ik hem zonder de bonustracks, of is het toch een must om die te beluisteren?

Die nummers zijn ook erg goed Devoo, maar niet meteen een absolute must om met het album te beginnen, zoals ik al schreef in het topic, Metal Album van de Week.

Eerste nummer "The Stom I Ride" knalt door de hoofdtelefoon en wow ... lekker tempo, lekkere gitaren, de stem is een beetje verschietachtig, maar als dit een voorbode is voor de rest, dan wordt dit smullen.

De kracht van I ligt in zijn eenvoud. Lekker doorknallen zonder al te veel pretenties of technische snufjes - het doet inderdaad wel eens aan een hardere versie van Motorhead denken (of Immortal light natuurlijk). Uitstekende productie, lekker strak en furieus riffwerk en catchy songs die regelmatig uitnodigen tot meebrullen. Al enkele jaren een album dat ik toch heel regelmatig draai. The Storm I Ride, Warriors, Battalions en Cursed We Are zijn mijn favoriete tracks. Wordt alleen wel eens tijd voor OF een nieuwe Immortal cd OF een vervolg hierop.

De zang verpest het tot nu toe, de riffs en solo's zijn wel goed, niet echt origineel maar dat hoeft ook niet.
Het album is ook redelijk melodieus alleen zo als ik al zei de zanger vind ik echt niks, op den duur wordt het ook een beetje eentonig het beukt behoorlijk door waardoor geen nummer blijft hangen.
Na 1 keer te hebben beluisterd denk ik niet dat ik hem nog een keer ga luisteren, ik kwam er nu al bijna niet door. Dit is niet mijn ding, ik vind het te saai en een grote eenheidsbrij.

Goed album, en een grote groeiplaat volgens mij. Ben nog maar net begonnen met luisteren, maar volgens mij is dit zo'n plaat die steeds groeit naarmate je hem luistert. Zeker niet slecht, denk dat mijn stem rond de vier zal draaien.

Het verbaasd me steeds hoe er zielen rondforumen die erin slagen reeds na 1 luisterbeurt een album met punten te quoteren. Na drie luisterbeurten ben ik er nog steeds niet uit. Arme trage sukkel die ik ben...?

Alhoewel, ik herinner me nog als gisteren dat bij het verschijnen van "Peace Sells...But Who's Buying?" (Megadeth - 1986) Ik na drie of vier luisterbeurten nog steeds niet begreep waarom mijn naasten er zo wild over waren, todat ik bij een volgende beluistering plotseling IN het album zat en de plaat als het ware BELEEFDE. Een heel nieuw universum opende zich voor me, en sindsdien ben ik een grote Mustain fan (zou Metallica zijn waar ze nu zijn, als ze als beginnende band Dave niet hadden gehad?)
Anderzijds kan ik ze niet meer tellen, de keren dat ik bij een eerste beluistering van een album dacht het nieuwe superalbum van de eeuw te hebben ontdekt, en bij meerdere beluisteringen alleen maar meer en meer ontgoocheld geraakte.

Deze "Between Two Worlds" is wellicht te rechttoe-rechtaan om na enkele luisterbeurten een nieuw universum in te kunnen ontdekken, maar nummers als "Mountains" en "Far beyond the Quiet" hebben toch zeker wel wat meer aandacht nodig om op een juiste waarde te kunnen geschat worden.

Voorlopig een 3,5 voor mij.

Soms is het gewoon mijn ding niet, dan helpt vaker luisteren echt niet en dat weet ik uit ervaring.

Dat iets gewoon mijn ding niet is, dat ervaar ik ook vaak genoeg. Maar na een beluistering 'klagen' dat de nummers niet blijven hangen... ?
Meestal vind ik het trouwens niet leuk als nummers al meteen blijven hangen.

Ik ben het eens met Sinner. De kracht zit hem hier in de eenvoud. De riffs zijn best complex en er wordt behoorlijk virtuoos gesoleerd. Alleen is dit alles altijd geheel ten dienste van de nummers en zo subtiel dat het bij een eerste luisterbeurt nauwelijk op te merken is.

Weken en weken heb ik in een gezonde spanning gezeten, benieuwd als ik was naar de inzending van collega Kronos voor deze – nogmaals – fijne topic Het Metal Album van de Week. Wij hebben folkmetal gehad, wij hebben Black Metal gehad, wij hebben Andere Metal gehad, wij hebben Metal van mijn jaren tachtig gehad en nu hebben wij dit album.
Ik was heel verrast met deze keuze, want nog nooit van gehoord (Kronos – Sir Spamalot: 1-0), noch van deze groep, noch van de groepsleden met hun verleden in andere bands. Een zeer aangename verrassing. Zoals een aantal collega’s hier op de site al weten, hou ik van stevig maar melodieus en dat hebben wij hier in overvloed.
De productie zorgt ervoor dat de plaat knalt in de hoofdtelefoon en het gitaarwerk vind ik ongemeen lekker, een beetje smerig maar kamerbreed zonder een brij te worden. Ik hoor alle individuele instrumenten en dat vind ik bijzonder leuk. De gitaristen kunnen trouwens ook zeer lekker soleren, er is wel goed nagedacht over de individuele gitaarpartijen. De zang vond ik in het begin nogal bizar. Nochtans kan ik tegen een stootje en het moeten niet allemaal Ronnie James Dio of Robert Plant of wie dan ook zijn, het moet passen bij de muziek. Ik vind de zang wel passen en na de tiende luisterbeurt deze week kan ik wel zeggen dat het geheel klopt. Een andere zang zou gewoon niet passen. De teksten zijn gewoon teksten en lekker stoer en dat hoort bij deze muziek: episch en gedragen. Hier vind je geen filosofische teksten maar het past bij de muziek.
Opener The Storm I Ride is voor mij een song met liefde op het eerste gezicht en de rest doet nauwelijks onder. Toch een klein puntje van kritiek: weinig tempoverschillen tussen de nummers onderling of het zou het begin van Battalions moeten zijn, maar de heren gitaristen schudden moddervette riffs en fraaie solo’s uit hun mouw. Verdere hoogtepunten voor mij zijn Warriors en Moutains.
Normaal heb ik een hekel aan de term “supergroep”, zoals ook aan deze groep toebedeeld wegens het verleden van de leden, want een supergroep is veelal veel geblaat en weinig wol. Toch blijft dit een lekker plaatje en nu spring ik in mijn drakkar om te gaan plunderen.

Wat een ongelooflijk lekkere plaat. De zang was even wennen maar naar de tweede keer beluisteren was ik al helemaal om, lekkere heavy metal, aparte zang, en ik hoor zowaar zo nu en dan dubbele bass langs razen. Die hadden ze van mij wel wat vaker mogen gebruiken maar het resultaat is er niet minder om. Vette gitaarsolo´s ook echt om te smullen.

Ah, dit pareltje krijgt eindelijk wat meer aandacht.

HELL YEARH !

Tsja, ik ga grotendeels met Lambf mee, al vind ik het niet slecht. Het idee is leuk, en soms is het best prettig om aan te horen, maar black metal met zo'n volle productie staat me gewoon niet aan, net als het tekstuele. Het weet mij geen volledige speelduur te boeien, hoewel ik er wel een voldoende voor over heb.

Waarom dit beoordelen als black metal terwijl het dat niet is?

Wel vocaal ligt het vrij dik op black metal, die heb je volgens mij wel vaker in rock achtige variant. Maargoed als ik het als heavy metal beoordeel vind ik het niet veel beter, want daar hoor ik ook liever een wat gruizigere productie. Tekstueel matcht het voor mij meer met pagan dan wel powermetal, en dat is het geen van beiden. Hoe moet ik het volgens jou wel beoordelen?

edit: ik ga het trouwens nog wel even goed beluisteren de komende dagen, ik draai nu het volume eens een stukje omhoog en het luisterplezier stijgt wonderbaarlijk genoeg mee

Je moet niet beoordelen op een specifiek genre, je moet gewoon oordelen op de muziek op zich...

Wat is jouw beoordeling eigenlijk Devoo? Of twijfel je nog ?

Deed ik ook. Maar vergeet mijn beoordeling, voor hetzelfde geld is die morgen anders.

Ik ben er nog steeds niet echt uit, ik vind het helemaal geweldig klinken, maar ook best ééntonig. Ik twijfel nog steeds tussen een 3.5 en een 4. Als het kon, gaf ik een 3.75, maar nu moet er gekozen worden tussen de twee afgeronden!