The Waterboys - Dream Harder (1993)

Na een paar middelmatige folkplaten rocken The waterboys eindelijk weer eens, waardoor herinneringen aan hun hoogtijdagen weer worden opgeroepen. Vooral The return of Jimi Hendrix is een fascinerend nummer. 3,5*

Ik vind dit de beste Waterboys-plaat ! Ik ben geen echte fan (vrienden van mij wel en zijn het niet met mij eens), maar vind deze plaat echt 1 geheel. Een plaat die ik altijd in 1 x doorluister.

ik vind dit niet de beste waterboys , maar desalniettemin een goeie plaat , en ja vooral the return of jimi hendrix is uitstekend, maar glastonbury song is mijn favoriete nummer

sterke cd met enkele nummers die er boven uit steken; preparing to fly,love and death,glastonbury song.

Heb hierover hetzelfde gevoel; het lijkt alsof Scott en de zijnen hier wat uitgeblust geraakt zijn. Niet hun beste zoals je zegt.
Maar kom toch nog tot 4 sterretjes, al schijnen ze iets minder fel !
****
Glastonbury song ook mijn favoriet alsook Preparing to Fly !

Zwaar onderschatte plaat, ik heb hem net weer eens beluisterd en ik heb zowaar mijn stem maar eens verhoogd naar 4,5*. Ik ben een absolute Waterboys fan en ik vind deze gewoon heel erg goed, maar inderdaad niet de beste.

Goeie plaat waarop Scott laat horen dat ie ook kan rocken.Hadden we natuurlijk al eerder gehoord,maar nu klinkt het ietwat feller en smeriger.Lang niet op alle nummers overigens en als hij wat gas terugneemt merk je ook meteen de zwakte van de composities.The New Life ramt er lekker in en ook Glastonbury Song hakt goed door.

Heerlijke poprock plaat van Mike Scott, die vol staat met goede composities, met de eerste 3 nummers als uitschieters.

De eerste 4 nummers zijn herkenbare goede muziek van The Waterboys met als uitschieter Glastonbury song. Maar ook The New Life and The Return of Pan zijn van goede kwaliteit. Daarna wordt het beduidend minder en soms zelfs teleurstellend slecht. Wat heeft Mike Scott bezield om waardeloze nummers als Corn Circles and Spiritual City op dit album te zetten. Echt zeer slechte deuntjes, die deze goede band onwaardig zijn. Jammer want het begin klonk zo lekker. Een nummer met de naam van Jimi Hendrikx in de titel moet goed zijn, maar The Return of Jimi Hendrix is een song die ik niet begrijp en ook niks herkenbaars heeft met deze fameuze gitarist. Kortom, Dream Harder begint lekker maar zakt als een pudding in elkaar.

Ik ga voor een groot deel met Dynamo D mee; als ik deze plaat op vinyl zou hebben, zou waarschijnlijk alleen kant A worden gedraaid. Al vind ik The return of Jimi Hendrix dan eigenlijk wel weer geinig.

Glastonbury Song vond ik een van de beste singles van '93 maar heeft geen hit willen worden.
The New Life, Return of Pan en Suffer zijn stuk voor stuk prima popliedjes. De produktie is erg netjes, eigenlijk een beetje te. Het rockt wel maar gaat nergens buiten de lijntjes. Geen plaat om nog vaak te draaien, maar zo af en toe weer eens uit de bak te vissen en je terug te wanen in de zomer van '93.

Ik kan me redelijk goed vinden in de recensies van Jumpjet en dynamo d, maar "zakt als een pudding in elkaar" vind ik toch echt overdreven.

Het album opent geweldig met een uptempo trio. 'The New Life' zet meteen de toon, Mike Scott heeft de folk wat achter zich gelaten en heeft zin om te rocken. Dat hij echter ook een perfecte popsong kan schrijven bewijst hij met 'Glastonbury Song'. Het nummer heb ik destijds grijs gedraaid. En 'Preparing To Fly' is ook al zo'n lekkere popsong (met een geweldige solo aan het einde).

Inderdaad wordt het niveau van deze 3 nummers op de rest van het album niet meer gehaald, maar toch ligt de lat (voor mijn smaak) nog steeds erg hoog. Misschien zijn nummers als 'Corn Circles' en 'Spiritual City' wat simplistisch van opzet, maar mij stoort het niet.
En 'The Return of Pan' (met voor het eerst de folk invloeden), 'Suffer', 'Love and Death' en 'Good News' vind ik gewoon goede nummers.
De 2 minste zijn naar mijn mening 'Wonders of Lewis' en 'The Return of Jimi Hendrix', waar ik echt niks mee kan. Vreemd nummer dat aan het einde ook te lang doorgaat.

Ik heb altijd een zwak voor dit album gehad, maar misschien dat dit komt omdat dit voor mij de echte kennismaking met een volledig album van The Waterboys was (wist ik veel dat dat op dat moment alleen nog Mike Scott was) en ik daarom ook geen vergelijk kon en ging maken met de eerdere albums.

goede plaat van the waterboys inderdaad niet de allerbeste vooral New Life (top openner?) en glastonburrysong vind ik erg goed *4.5

Indertijd was deze plaat een enorme teleurstelling, en bijna een kwart eeuw later is mijn ervaring hierbij eigenlijk niet veel anders. De eerste twee nummers zijn nog uitstekend (ondanks het enigszins vlakke geluid), het daaropvolgende duo kan er ook nog mee door (inclusief dat loopje uit The Pan within dat in The return of Pan returnt), maar daarna stort het album als dynamo d's pudding in elkaar : Corn circles en Spiritual city zijn genadeloos melig, van Love and death en Wonders of Lewis krijg ik last van mijn vullingen, Suffer is een vormeloze rocker met een vervelend doorzeurende sologitaar, en de belofte die wordt gewekt door de titel van The return of Jimi Hendrix wordt door de bijbehorende monotone geluidsmuur geen moment waargemaakt (en moest nou echt niemand minder dan Jim Keltner voor die fantasieloze percussiepartij opdraven?). De enige lichtpuntjes zijn Winter winter (een prachtig begin van wat een heart-wrenching ballade lijkt te worden, maar helaas al weer afgelopen voordat je er erg in hebt) en de mooie pianomelodie van het sfeervolle slotnummer. Een uiterst matige plaat met bovendien af en toe een klatergouden sound (met name het holle geluid van sologitaar en drums) en voorzien van een lelijke hoes (die foto van de licht weerspiegelende gitaar!) en een suffe titel. Mike Scott heeft zijn terugkeer van folk naar rock bepaald niet vlekkeloos volbracht.

Eindelijk is ook dit album op Spotify te beluisteren.

live in Utrecht
Glastonbury Song