The Waterboys - Dream Harder (1993)

Indertijd was deze plaat een enorme teleurstelling, en bijna een kwart eeuw later is mijn ervaring hierbij eigenlijk niet veel anders. De eerste twee nummers zijn nog uitstekend (ondanks het enigszins vlakke geluid), het daaropvolgende duo kan er ook nog mee door (inclusief dat loopje uit The Pan within dat in The return of Pan returnt), maar daarna stort het album als dynamo d's pudding in elkaar : Corn circles en Spiritual city zijn genadeloos melig, van Love and death en Wonders of Lewis krijg ik last van mijn vullingen, Suffer is een vormeloze rocker met een vervelend doorzeurende sologitaar, en de belofte die wordt gewekt door de titel van The return of Jimi Hendrix wordt door de bijbehorende monotone geluidsmuur geen moment waargemaakt (en moest nou echt niemand minder dan Jim Keltner voor die fantasieloze percussiepartij opdraven?). De enige lichtpuntjes zijn Winter winter (een prachtig begin van wat een heart-wrenching ballade lijkt te worden, maar helaas al weer afgelopen voordat je er erg in hebt) en de mooie pianomelodie van het sfeervolle slotnummer. Een uiterst matige plaat met bovendien af en toe een klatergouden sound (met name het holle geluid van sologitaar en drums) en voorzien van een lelijke hoes (die foto van de licht weerspiegelende gitaar!) en een suffe titel. Mike Scott heeft zijn terugkeer van folk naar rock bepaald niet vlekkeloos volbracht.