Pain of Salvation - Scarsick (2007)

Letterlijk een progressief album. Beter dan wat ik van deze band verwachtte. Ik had al wel wat van ze gehoord, maar dat ging allemaal ene oor in-andere oor uit. Dit is een stuk spannender. Niet die slappe Dream Theater-meuk die niks meer met progressieve muziek te maken heeft, vooruitstrevende prog.

Ik ben geen van Dream Theater, maar waarom zouden ze nu weer niet progressief zijn.
Wat een stierenpoep, toch weer.

Ik vind deze plaat trouwens ook nogal magertjes. Te mainstream, naar mijn oren. Ik vind de voorgaande platen, en met name Remedy Lane, waanzinnig.

jesus..disco queen wat een vreselijk nummer !

de rest van de cd beetje gemengde gevoelens, al met al wel een voldoende. 3/5

halfje eraf.

Disco Queen is 1 keer leuk, maar later een storende factor op deze plaat.
Mrs. Modern Mother Mary vind ik ook niet heel best.

Nog steeds prachtig: de rest (met als toppers Idiocracy, Spitfall en Cribcaged)

Na het overpretentieuze Be, ben ik hier toch wel onder de indruk van. 67 zeer veelzijdige minuten is wat deze Zweden te bieden hebben. Het nijgt chaotisch te worden maar het houdt zijn typische progressieve elementen om de boel bij elkaar te houden.

Ik vind het sfeertje over het algemeen wel luchtig en het is ondanks bijzondere riffs en effecten allemaal wel catchy. Echt slechte nummers heb ik niet gevonden. De eerste twee nummers komen me nu-metal achtig over, maar ik kan ze desondanks goed hebben. Het omstreden Disco Queen vind ik zeer mooi en de afsluiter vind ik geweldig.

Goed voor vier sterretjes

Omhoog gegooid naar 5 sterren. Een hele tijd vond ik het maar een raar album met rare nummers. Nu heb ik het de laatste tijd toch weer erg vaak opgezet en vind ik de nummers nu stuk voor stuk geweldig.
De teksten tillen het niveau van de CD verder omhoog. Er zijn maar weinig bands waar ik ook daadwerkelijk naar de teksten luister. Zo is Pain Of Salvation er 1 van, mede doordat het allemaal conceptalbums zijn en ik me erg kan vinden in de teksten (vooral op dit album). Tool is ook zo'n band waar ik naar de teksten kijk/luister.

Errug goede cd van PoS. In afwachting van het arriveren van Road Salt Two, die elk moment kan komen, heb ik deze maar eens aan een grondige beurt onderworpen.
Na het briljante BE konden ze denk ik niets anders doen dan dit. Ze vallen zeker niet in herhaling. Elk nummer op deze cd van ik goed tot zeer goed, en wat meer is, ze blijven contant op niveau. Dit album ligt me ook beter dan Remedy Lane. Maar misschien moet ik daar nog wat meer aan werken (als naar muziek luisteren dan al werken is?).

Deze luister ik veel meer dan BE. Een album wat vaak door mijn hoofd spookt tijdens dit album is Angel Dust van Faith No More en dat is toch wel een compliment. Vooral op de eerste 2 nummers zijn de invloeden van FNM heel goed te horen. Het is een veel modernere plaat vanwege de Nu Metal-invloeden en de raps van Gildenlow en dat valt bij veel mensen niet in de smaak. Ik hou er wel van en door dit soort uitstapjes is Pain Of Salvation echt een progressieve band. De grootste verrassing is natuurlijk Disco Queen, dat is echt een heerlijk nummer! 4 sterren.

Na een lange tijd weer eens opgezet en heeft niet aan kracht ingeboet.
Vooral de teksten hebben nog steeds grote impact, erg sterk en regelmatig toch zelfs briljant.

BE heb ik inderdaad nooit zo goed gesnapt, maar dit album is prima in orde voor mij! nipt 4* gehaald voor mij.

dream theater is juist progressief

DT doet al een decennium hetzelfde truukje (sinds 6DOIT hebben ze niets nieuws meer gedaan) dus van progressie valt niet meer te spreken. Sterker nog ik durf zelfs te stellen dat DT het genre heeft gedefinieerd waardoor er vaste kaders omheen zijn komen te staan en het woord progressief in het genre zijn betekenis heeft verloren.

PoS heeft zichzelf met BE, Scarsick en RoadSalt telkens opnieuw uitgevonden (of je er blij mee bent is een andere vraag, ik wel iig) dus deze band is een stuk progressiever dan DT puur omdat ze zichzelf niet herhallen. Maar Scarsick heeft een nu-metal tintje en roadSalt 1 en 2 zijn regelrechte 70's klonen dus dan kan er eerder gesproken worden over regressie

Daniël Gildenlöw is boos, heel boos. Hij is op de vorige albums wel vaker eens wat chagrijnig geweest, maar dat is meer richting het niveau ‘commentaar bij een kinderplaybackshow’ vergeleken het gal spuwen op deze plaat. Alles en iedereen krijgt er van langs en niemand wordt gespaard. Dat hij hierbij zelfs een deel van zijn fanbase tegen het zere been schopte, leek hem niks te deren.

Het verhaal gaat verder waar The Perfect Element pt. 1 ophield. De psychologisch niet helemaal stabiele mannelijke hoofdfiguur van de voorloper wordt in onze verdorven wereld geworpen. In de eerste helft van het album (‘His skin against this dirty floor’) laat hij de huidige maatschappij aan zich voorbij trekken en maakt hij zich vooral kwaad, heel kwaad. Onder andere de mainstream hiphop-wereld, het materialisme, de Verenigde Staten, narcisme, drugsmisbruik, disco en nog veel meer (volledige lijst hier) komt langs en wordt afgebrand. Na de passieve eerste helft slaat de stemming in het album volledig om in de tweede helft, toepasselijk ‘Why can't I close my eyes’ genoemd, Niet meer in staat deze wereld alleen maar te aanschouwen, slaat het hoofdpersonage volledig door.

Scarsick is het muzikale equivalent van een baksteen: hard, rechthoekig en weinig subtiel. De nummers zijn in vergelijking met vorige albums een stuk spaarzamer gearrangeerd zonder overbodige franje. Lange instrumentale secties en technische uitspattingen zijn niet meer te vinden en gitaarsolo’s zijn daar waar aanwezig bijna allemaal verstopt onder zangpartijen of outro’s. Niks staat de boodschap van het album in de weg om keihard binnen te komen.

Ik ken maar weinig albums waar er zo’n mooie symbiose is tussen tekst en muziek. Ook hier is een duidelijke scheiding te zien tussen de twee helften van het album. In de eerste zijn is het allemaal lekker lomp en opvallend: countrymuziek bij een nummer over de V.S., een hiphop-nummer om de rappers af te zeiken, een duister disco-nummer om de donkere kant van het nachtleven te symboliseren; u snapt het plaatje. Het lijken wel stuk voor stuk tv-programma’s die langskomen terwijl het hoofdpersoon langs zapt. Dit idee wordt nog eens versterkt door de tv-geluiden te horen in de intro van Kingdom of Loss, de aftrap van de tweede helft. Hier gaat Gildenlow wat subtieler te werk. Prachtig voorbeeld hier is Idiocracy. De geflipte coupletten waar het hoofdpersonage langzaam aan de gevolgen van een oorlog (Irak?) ten onder lijkt te gaan, maar in het zoete refrein weer berustend wordt toegezongen. Uiteindelijk kan hij al de leugens niet meer aan en slaat hij door, wat uiteindelijk weer wordt overheerst door een moedeloze berusting in de mellow outro. In het afsluitende wordt vervolgens nog eens prachtig de brug gelegd tussen dit album en TPE Pt. 1. Hier moet het personage de consequenties van zijn keuzes onder ogen zien. Waar hij in het titelnummer van het vorige deel psychologisch gevallen is, gebeurd dat hier letterlijk.

Het enige smetje op dit album is het nummer Mrs Modern Mother Mary. Tekstueel lijkt het wat misplaatst op de tweede helft en daarnaast is het vooral niet zo’n gedenkwaardig nummer. Verder is het een prachtig voorbeeld waar een concept van een album met zoveel variatie en uitersten toch één geheel kan maken. Wat mij betreft wederom een gewaagd én geslaagd hoogtepunt uit het oeuvre van de band.

Pain of salvation Daniel Gildenlow scarsick int Part 1 - YouTube

Pain of salvation Daniel Gildenlow scarsick concept P 2 - YouTube

Wat een fantastische plaat is dit toch weer.Pain of Salvation is sowieso een van de weinige bands die nog leuk is om te volgen als het gaat om prog rock/ metal. Ik lees nu pas dat dit als alternatieve titel perfect element part 2 heet.

Eindelijk een keer geen Zweedse death metal band aangezien dat nogal populair is in Zweden.

Met Scarsick heeft Pain Of Salvation weer een fantastisch album afgeleverd.
Hun vorig werk (Be) vond ik nogal teleurstellend en veel te pretentieus. Deze eigenzinnige band heeft het weer niet gemakkelijk gemaakt en ik geef maar als tip mee om, als je voor het eerst luistert, zeker de teksten erbij te houden. Wat vooral opvalt is dat het een heel afwisselende plaat is geworden. Zo wordt het pessimistische wereldbeeld wat de voorman (D. Gildenlow) heeft nooit saai. Alle tracks zijn bovengemiddeld goed. Een nummer valt wel erg op en wordt ook hier vaak genoemd; Disco Queen! Ik vind het een briljant nummer. Ik hou er wel van dat bands buiten hun eigen paden treden, al zullen ze het zelf zo nooit zien. Enter Rain is een track van de buitencategorie, uitgesponnen nummer met veel lagen, intense en harmonieuze zanglijnen. Het is weer om je vingers erbij af te likken, tenminste als je er de tijd voor neemt. Om de muziek van POS goed te kunnen doorgronden zijn meerdere luisterbeurten essentieel. Maar das geen straf!

Er is een positieve gedachte die ik over heb gehouden van het luisteren naar Scarsick. Had ik dit album uit mezelf opgezet, dan was het binnen een minuut weer uitgezet. Ik zou nooit weten hoe de resterende 66 minuten geklonken zouden hebben. Stel je voor dat ik slapeloze nachten zou hebben gehad omdat ik (met de hoge scores verder hier in het achterhoofd) wellicht veel geniaals misgelopen zou zijn. De horror! Gelukkig heb ik de hele plaat gehoord en ben ik gelukkig met mezelf omdat ik nu dit pretentieuze geneuzel niet vaker meer hoef op te zetten. Tussen PoS en mij zal het nooit iets worden.

Tussenstand:
1. Remedy Lane
2. One Hour By The Concrete Lake
3. Entropia
4. Scarsick
5. The Perfect Element I
6. BE

En toch ben ik benieuwd wat je van de volgende twee albums vindt!

Gildenlöw is enorm boos, maar ook op de meest praktische wijze mogelijk. Kapitalisme, Amerikaans imperialisme, het milieu, decadentie: de maatschappij krijgt er flink van langs. Het levert ook meteen een van de meer directe albums van de band op, al is de term 'prog' nog steeds van toepassing. Het is al lang geen pure metal meer, maar het levert wel een fantastisch gevarieerd eindproduct op waar de meer gangbare PoS-sound heerlijk wordt aangevuld met onder andere hiphop en disco en daarbij ook nog eens betere songs creëert dan ik doorgaans in die genres hoor. Een betere takedown van een stijl dan Spitfall heb ik nog niet eerder gehoor, maar ook de oprechte anti-VS sentimenten uit America hakken er goed in. Disco Queen geeft de naargeestige zijde van het wasted uitgaan weer en Kingdom Of Loss heeft een fantastische takedown van consumentisme. Afsluiter Enter Rain voelt nog het meeste 'klassiek' Pain Of Salvation aan, maar verder is het duidelijk dat de band hier al lang afgedreven is van de meer technisch/melodieuze voorgangers. Scarsick is voorlopig wel mijn favoriet en ook het album dat hier thuis het meeste gedraaid wordt.

Tussenstand:
1. Scarsick
2. Remedy Lane
3. Entropia
4. The Perfect Element I
5. One Hour By The Concrete Lake
6. BE