Pain of Salvation - Scarsick (2007)

Jaja zoals ik al zei ga ik zeker Remedy Lane luisteren wat volgens mij vaak als het beste album van ze wordt gezien. Ik heb em gedowload en morgen ga ik me eraan wagen.

zohee, helemaal afgeluisterd!

voor je een dergelijk oordeel velt, zou je um op zijn minst een aantal keren moeten luisteren.
Dergelijke muziek kun je nl. niet in 1 luisterbeurt 'doorgronden'.

Remedy Lane staat voor mij hoger dan Scarsick, maar dan ook nét.......... ook deze moet je zeker een keer of wat proberen voor het kwartje valt.

Eigenlijk best wel, ik vind hier weinig moeilijks aan ofzo. Ik vond het eigenlijk vrij saaie muziek. Als je nou zegt van Gorguts of Kayo Dot moet je meerdere keren luisteren om te appriciëren dan zeg ik ja maar dit toch echt niet.

Ach, ik durf wedden dat je je geen enkel muzikaal thema van dit album herinnert. Eén luisterbeurt is te weinig om de muziek te vatten, punt aan de lijn.

Jullie moeten eerst eens de originele cd hebben ipv los gedownloaden nummers. De beleving is dan heel anders, en vooral bij prog muziek.

Ik had overigens in een interview gelezen dat "The perfect element II" na deze cd zou uitkomen en dat ze tijdens het schrijven van "BE" al waren begonnen met deel 2 cd.

owja... zit er btw een concept in dit nieuwe album verwerkt ofniet?

Ik weet in elk geval zeker dat dit een conceptalbum is. Waar het over gaat durf ik niet precies te zeggen, maar volgens mij gaat het over het feit dat deze maatschappij op geen enkele manier spoort (maar dat is ook gebaseerd op niets).

In het eerste nummer kwam een aardige riff aan het begin maar daarna begon die gast met rappen en werd het irritant. In nummer 2 werd ook gerapt wat totaal niet bij de muziek paste. Disco Queens is werkelijk de grootste waste-of-time ooit. 8 minuten een vreselijk disconummer die ik nog erg goed kan herrineren. Voor de rest weet ik nog dat ik nummer 8 erg slap vond en het laatste nummer was in probeersel tot een episch nummer wat volledig faalde.
Ik kan er genoeg van herrineren om nog steeds tot dit oordeel te komen denk ik.

en dat nummer wil ik me juist niks meer van herrineren, alleen dat lukt niet

hmmm behoorlijk warm denk ik........... mn de vervlakking van onze maatschappij is de rode draad.

'the only cribs that we should care for, are the ones that we are here for. The ones belonging to our children, that do what we do. Scar from our world.'

complexiteit is irrelevant. PoS' muziek moet je gewoon tijd in investeren.
Dan nog, smaken kunnen verschillen!

Zit nu bij nummer 6, en vindt het nu al een top CD!

Disqo Queen is heerlijk, lekker fout, had ik totaal niet verwacht bij een band als POS. Zal dat nummer nog vaak gaan draaien.

Das waar, maar complexiteit is zeker niet volledig irrelevant. Vooral niet als dat het doel van de muziek is. Ik krijg bij POS het gevoel dat ze wel enigzins complex willen zijn maar dat faalt vreselijk. Naja ik vind het gewoon een vervelende band en hier houdt het eigenlijk op.

Misschien kun je beter de albums luisteren in plaats van je mening verdedigen. Polarisatie FTL! Ik heb dit album nog nauwelijks geluisterd, maar verder vind ik PoS een geweldige band. Soms een beetje goedkoop qua tekst en thema, soms erg goed, maar de muziek is over het algemeen zeer strak.

als ik me ermee mag bemoeien, had jochempie al gezegd dat hij andere albums ging luisteren van POS, dit is nou eenmaal niet zijn muziek, wat ik me goed kan voorstellen ondanks dat ik BE een geweldig album vind.
ik ken trouwens meer mensen die zowel Dream Theater als POS niks vinden, POS ondekt overigens door Mike Portnoy.

iedereen z'n mening

Ik ben groot fan van PoS na eigenlijk alle vorige albums. Alleen ik moet zeggen dat op Enter Rain en Kingdom of Loss na dit album me gewoon echt boeit. Ik heb er compleet geen moeite mee als dit hun bedoeling is maar mij boeit het niet echt, ik geef er dan ook geen beoordeling aan omdat ik niet zo goed wet wat ik er mee aan moet. PoS blijft al met al wel een geweldige band.

oeps tussen gewoon en echt moet het woordje niet anders is het een raar verhaal hierboven

Dat kan je ook editen hoor

Ben eigenlijk al heel wat jaren fan van POS. Ik persoonlijk vind REMEDY LANE tot nader order hun beste. Deze vind ik elke keer als ik hem luister nog beter worden. Be zit voor mij tussen Remedy en deze Scarsick in .

Ik begin bij 4*. En als ik aan Disco Queen ooit kan wennen wordt het misschien nog wel 4,5 of 5*. Het is geen 'moeilijk' album maar wel een album wat lekker in het gehoor ligt. Dat klinkt heel 'lui' eigenlijk... Ik ga nog maar een keer de koptelefoon opzetten om de geheimen te ontrafelen!

Complete verrassing voor mij! Be is het beste muzikale werk wat ik ken, Scarsick is dat niet. Na enkele luisterbeurten ook niet beter dan Remdy Lane en TPE1, maar slecht? Matig? redelijk? Neen!

Uitstekend! Spitfall, Cribcaged en Kingdom of Loss zijn fan-tas-tische nummers met even geweldige lyrics. Disco Queen is muzikaal een guilty pleasure maar heeft (!) een trieste ondertoon. Denk maar aan de film Natural Born Killers, waarbij insest en geweld binnen een gezin als een sit-com wordt uitgebeeld, inclusief lachend publiek. Hilarisch aan de oppervlak, zwartgallig en triest van binnen. Disco Queen doet hetzelfde tructje Briljant!

De tijd mag de plaats van Scarsick in mijn collectie aanwijzen. Ik kan nu alleen zeggen dat PoS me wederom niet teleurstelt!

Goede omschrijven van Nakur wat betreft Disco Queen. De eerste keer toen ik het nummer hoorde dacht ik 'getsie'. maar na een paar keer luisteren zit er een keiharde onderlaag in. Alleen het verschil met Natural Born Killers is dat die hele film uitspattingen had. En in dit album is Disco Queen de enige vreemde eend in de bijt.

Alles is wel al gezegd door de voor- en tegenstanders van deze plaat. Ik denk dat de meeste mensen die al into PoS zijn ook deze plaat weer weten te waarderen. Dat de muziek complex is en niet in een paar luisterbeurten te bevatten, is wel duidelijk. Wat mij betreft is PoS nog steeds veel beter dan welke andere Prog metal band dan ook. In tegenstelling tot Dream theater (kwalitatief echt wel goed hoor!) maakt PoS wel nummers met kop en staart en komt de ego-tripperij niet op de eerste plaats.

SICK!

Hoe kan ik nu ooit een objectieve recensie schrijven? Hun vorige album ‘BE’ vind ik nog steeds onovertroffen als het aankomt op muziek die intrigeert, hypnotiseert en filosofeert. Het nieuwe album is in alles de tegenpool van ‘Be’. Nog steeds gevarieerd maar dit keer geen uitgekiende progrock met gesproken passages, bluesrock, gospel, folk en country maar een mix van recht-toe-recht-aan rockmuziek met tribal ritmes, veel gerapte passages, pop en disco (!). Ik vertrouw mezelf niet eens, want als het op Pain of Salvation aankomt weet ik niet of ik juist extra kritisch ben of juist álles goed vind en negatieve zaken afdoe als iets wat ik gewoon nog niet begrijp. Dat weet ik niet, de tijd moet dat uitwijzen.

Op dit moment vind ik Scarsick niet beter dan enig ander Pain of Salvation album. Met elke luisterbeurt krijg ik de ‘flow’ echter weer te pakken. Alles vloeit steeds beter in elkaar en de lyrics zijn top notch. Zonder de teksten zouden bekritiseerde nummers als Spitfall, Cribcaged en Disco Queen een stuk minder indrukwekkend zijn. Alle drie de nummers beroeren me, met rap, pop en discomuziek. Puur omdat de teksten zo bikkelhard zijn. De eerste twee zijn spijkerharde tegenwoorden voor de Urban subcultuur. Al vraag ik me soms af of dat wel nodig was? Waarom een ander muzikaal genre zohard onder uit halen? Tot het moment dat ik de nummers nogmaals hoor. Dan weet je het precies. Of ik laat me weer veel te veel leiden door Daniel en zijn crusade voor een betere wereld.

Disco Queen vind ik dan weer helemaal geweldig. Een dansbaar discodeuntje met dito hoge gilletjes maakte dit echt een hilarische luisterervaring, totdat ik de teksten las en de dreiging in latere passages van het nummer hoorde. Vrolijk lachend met een mes achter de rug. Hoe verzin je het? Ook het nummer America weet ik steeds beter op waarde te schatten. Een popnummer (met Westside story riffwerk als ik andere recensies lees?) met een anti-Amerika tekst maken dit een beetje mosterd na de maaltijd. Er is al zoveel over gezegd, ook in progland. Tot ik me bedenk dat er ook nog helemaal niks is veranderd. Dat rechtvaardigt het zeker.

Kingdom of Loss is ook ene mooi nummer met dito teksten (check de trademarks ™ in het boekje!) al had er iets meer ingezeten met een betere gitaarsolo’s. Die zijn sowieso al schaars op de plaat en dat mis je behoorlijk als je weet hoe mooi die van PoS kunnen zijn). De rest van de plaat is meer richting ‘standaard’ PoS.

Mrs. Modern Mother Mary, Flame to the Moth en zelfs het 10 minuten durende epos Enter Rain gingen er de eerste luisterbeurten het ene oor in en de ander weer uit. De donkere textuur van de muziek is overal aanwezig, het contrast echter niet. Dat is denk ik het grootste euvel van deze plaat, de eerste 5 nummers zijn zo wezenlijk verschillend van elkaar (metal - rap – ballad – disco) dat de rest van de plaat lijkt te verdwijnen in een grauwe massa. Zeker omdat die nummers alle aandacht naar zich toe eigenen doordat ze zo verschillend zijn. En die echte emotionele uitspatting ontbreken. De nummers waar langzamerhand naar een enorme emotionele climax wordt gewerkt. Ik noem een ‘The Perfect Element’ (het nummer dus), ‘A Trace of Blood’ of Iper Impius. Dat had de cd afgemaakt.

Ik ben er zeker over te spreken maar snap heel goed dat bepaalde gitaarriffjes beter hadden gekund, dat de plaat beter uitgebalanceerd had kunnen worden en dat je moe kan worden van de vele klaagnummers. Soms vraag ik me af of Daniel Gildenlöw beter een boek kan gaan schrijven. Maar dat drukt de pret niet bij me. De nummers zijn stuk voor stuk goed uitgewerkt en blijven in je hoofd zitten. Waar ‘BE’ zowel muzikaal als conceptueel zweverig was en veel aan je eigen interpretatie overlaat, laat Scarsick je tegen de grond vallen en op de harde manier de ellende van de moderne wereld zien. Missie geslaagd. En zoals het boekje eindigt:

To be continued…

Ik wil even terug komen op mijn eerdere ractie want ik had hem toen pas 2 keer geluisterd, maar nu is mijn mening compleet omgeslagen. Elke keer als je deze plaat luistert wordt hij beter, op het nummer scarsick na. Eerst vond k enter rain en kingdom of loss wel ''aardig'', maar nu vind ik toch echt dat de nummers scarsick, cribcaged (geweldige tekst, misschien omdat ik me ook wel er in kan vinden), kingdom of loss, idiocracy, enter rain en zelfs disco queen zeer goede nummers zijn. Ik moet gewoon altijd even wennen aan een nieuw PoS album. En nog even iets over dat rappen, ik vind het prima als het maar een boodschap heeft, en niet dat bling bling opgeblaze nigga gedoe, met al zijn goude kettingen en wijven en maar een beetje stoned over neuken rappen. En dat bewijst maar ook weer wat een goede stem Daniel Gildenlöw heeft. Ik geef deze plaat een 4*

Ik ga van 4* naar 4,5*! Nu ben ik aan Disco Queen gewend vind ik Scarsick echt een minder nummer geworden. Mar andere nummers maken dat meer dan goed...

jij kan d'r ook wat van anders!!! ...

nouja zeg

Leuk weetje:

Pain of Salvation heeft op 31 januari 2007 bevestigd dat Scarsick The Perfect Element Part II IS. Daniel Gildenlow schrijft:

The first pressing of the album sold out in less than two days, and the many fans who spent weeks and weeks discussing the possibility of this album being The Perfect Element Part II were finally able to say "What did I tell you" when the official copies reached the stores, ending a long wait and putting an end to the obligatory interview question "When will TPE2 come?" (or rather just replacing it with "When will TPE3 come?").

dat staat in de cd zelf aap Kijk maar eens aan de binnenkant van de achterzijde