Explosions in the Sky - All of a Sudden I Miss Everyone (2007)

Hm, ik ben benieuwd.

Ik ook.

Ik ook. Vooral naar hoe de band geëvolueerd is.

So am I

Ik ben dan vooral benieuwd naar bovengenoemde Mountains en Eluvium mix!

hier alsvast 1 nummer jongens:

http://www.temporaryresidence.com/mp3s/explosions_welcomeghosts.mp4
(legaal)

Zoals J Casablancas hier al gepost had, precies. Klinkt in ieder geval goed, dus!

oh nice, klinkt goed ja!

Ik vind het op deze manier wel erg saai worden.. dit kennen we nou ook wel, klnikt alleen NOG wat makker dan de afgelopen 2.. nee, als het hele album deze kant op gaat zou ik dat jammer vinden,

Neemt niet weg dat ik die remixes ook graag wil horen

Idd nog beetje wennen aan 'welcome, ghosts'. Al vind ik volgende wel steengoed... http://youtube.com/watch?v=fxxeITZCtZY

Zo.. album gedraaid.. en eindelijk probeert Explosions in the Sky nieuwe dingen. Het lijkt voor een groot deel nog wel op vorige platen, en is ook niet supersterk, maar dit valt me allerminst tegen. Er is veel meer ruimte voor het proberen van nieuwe dingen dan op bijvoorbeeld 'Earth is not a cold dead place'. In het laatste nummer komt zowaar een piano het geheel opvrolijken, ook het openingsnummer is behoorlijk sterk.

Helaas zullen ze het niveau van 'Those Who...' wel nooit meer halen.

Snelle conclusie zeg... niet een beetje overhaast?

Het eerste nummer begint rond minuut 4 echt goed te worden. Drums op een marsritme en gitaren die goed hun werk doen maar op het einde zwakt het toch af.
Om dan te beginnen met een vrij herkenbare EitS-sound in het nummer Welcome, Ghosts. Melodietjes en de uitbarstingen die we van Explosions gewend zijn.
In It's Natural to Be Afraid, tevens ook het langste nummer, probeert EitS iets nieuws, het klinkt iets dreigender, trager ook, en vager. Het nummer hangt ook niet echt aan elkaar vast. Losse stukken en ik heb hetzelfde gevoel bij de plaat.
Een pianogeluid leidt What Do You Go Home To? in, met daaroverheen feedback die blijft aanzwellen en daar komt later de piano terug bij die doet denken aan Mogwai - Mr. Beast.
Catastrophe and the Cure begint sterk. Een soort popmelodietje wordt er na een kleine minuut van gemaakt. Wat eigenlijk niet slecht klinkt. Maar er komt bijna geen variatie meer in voor.
Het laatste nummer, So Long, Lonesome, eindigt met piano, wat we niet gewoon zijn van EitS, maar zoals De Wetenschapper al zei, ze proberen nieuwe dingen. pas in de laatste minuut wordt dit nummer vergezeld van slagwerk maar het blijft kalm.
Kortom, zo verfrissend was het ook weer niet, de plaat hing niet echt samen maar er werden wel nieuwe dingen geprobeerd
Niet echt overtuigend, desalniettemin een 3.5*

En bij mij is het resultaat dan 3*...

Zo, vanmiddag en vanavond 3x de nieuwe EITS uitgeprobeerd en het valt me toch tegen.


Het begint met 'The Birth and Death of the Day' wat een erg geslaagd nummer is. Daarna zakt het duidelijk in met de eentonigheid die wel meer post-rock vertoont. Lange, uitgesponnen werkjes met eindeloos gitaargepingel en de drums die het spannender zouden moeten maken. Het lukt ze bij "Welcome Ghosts' niet echt om het spannend te houden omdat dit weer een typisch gevalletje van opbouw-uitbarsting is.

Bij 'It's Natural To Be Afraid' is het eindelijk weer eens verfrissend. Het is tenminste spannend en je hebt niet de neiging om iets anders te gaan doen. Wel hadden ze het misschien iets korter kunnen houden, maar eigenlijk is 3x luisteren ook wel te weinig om goed te kunnen oordelen.

'What Do You Go Home To?' is een mislukt tussenstukje naar mijn mening. Het zit tussen dromerig gitaarspel en dreiging in, hadden ze echt veel mooier kunnen uitwerken.

'Catastrophe and the Cure' is echt een heel mooi nummer. Het nummer opent met een schitterende afwisseling tussen de drums en de gitaren. Daarna wordt het weer rustig afgebouwd tot de dreiging op het eind. Dit keer gaat het post-rock-cliché niet op, je denkt dat er een uitbarsting komt, maar ze houden het bij dreigen.

In tegenstelling tot 'What Do You Go Home To?' is 'So Long, Lonesome' wel een mooi kort stukje. Mooie combinatie tussen de gitaren en de piano die op dit album ook voor het eerst gebruikt wordt.

Al met al 3*

Hier kan ik me helemaal in vinden Woutt..... ik denk er precies zo over (ook dat post-rock de neiging heeft eentonig te worden op den duur).

Post-rock backlash op MuMe?

Ik ben er niet zo'n groot liefhebber van Voor mij is het wel aardig op zijn tijd en dan heeft dit album helaas niks meer dan dat voor mij te bieden.

Bij mij zal het ook eerder naar een 3 gaan ipv 4.
Achja, nu nog de nieuwe Do Make Say Think om naar uit te kijken.
Maar eigenlijk mogen we pas oordelen als de disc 2 ook beluisterd is. Wie weet komen daar nog goede dingen uit.

Nou, kom ik maar met de eerste positieve geluiden.
EITS heeft zichtzelf in mijn ogen toch weer heruitgevonden en de herkenbare gitaren weven toch weer schitterende melodieen aan mekaar. De toevoeging van piano en een iets verrassender dynamiek maken het weer tot een mooie uitbreding van hun indrukwekkende discografie.
Voor mij is in 2006 wederom bewezen dat EITS, Mono en Mogwai toch boven de nieuwe generatie(Sickoakes, Ef etc.) postrockers uitsteekt.
Alleen the Grails mengen zich er dit jaar bij, als dat album onder de noemer postrock valt...
Momenteel zou ik dit album op 4 zetten met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat het een 4,5 wordt.
Ik bespaar me die moeite en geef meteen tegengas aan de negatieve geluiden met een 4,5!

3,0 tot nu toe. Ik moet nog enige progresse ontdekken ten opzichte van 'those who tell..' Ik denk wel een fijn plaatje uiteindelijk.

Ook ik word hier voor het moment warm noch koud van. Ik zal het zeker nog een aantal kansen gunnen, maar voor het moment 3*. Geluidscollages zijn mooi, maar dan moet de lijm die het geheel tesamen houdt van sterke makelijk zijn. En dat heb ik hier voor het moment nog niet: best wel fijne stukken hoor, maar die zitten ingebed in nummers die dan weer niet coherent klinken, laat staan dat het album 'af' lijkt. Net zoals een collage er, door vanop meer afstand naar te kijken, mooier wordt, hoop ik hier hetzelfde door vaker te draaien. We zullen zien.

Kom zeg, jij beweert dat Mr. Beast en deze beter zijn dan bijvoorbeeld Enjoy Eternal Bliss van Yndi Halda?
Uiteraard zijn de vorige platen van Mogwai en EitS stukken beter dan die nieuwe bandjes. Maar de recentste platen kunnen wel makkelijk overtroffen worden.

Ik ben het me Devendra eens, ik vind de albums van de nieuwe lichting post-rock bands over het algemeen (zeker niet allemaal) beter dan de nieuwste albums van de gerennomeerde bands als Mogwai en Explosions in the Sky. Wat dit album vooral mist, is hoogtepunten. Afgezien van de euforische drumpartij tijdens het eerste nummer bevat dit album weinig momenten die mijn hart sneller doet kloppen.

Kom zeg, jij beweert dat Mr. Beast en deze beter zijn dan bijvoorbeeld Enjoy Eternal Bliss van Yndi Halda?
Uiteraard zijn de vorige platen van Mogwai en EitS stukken beter dan die nieuwe bandjes. Maar de recentste platen kunnen wel makkelijk overtroffen worden.[/quote]

Kan me jouw mening wel voorstellen, vind de 'nieuwe' lichting zeer zeker erg goed, en Enjoy eternal bliss is fraai, maar dan vooral uitschieter en laatste nummer Illuminate. Vond ik persoonlijk Mono en Mogwai toch constanter hoog nivo, but matter of opinion, i guess.

Het lijkt er overigens op dat de oude garde er nog een schepje bovenop doet, want de nieuwe Do Make Say Think lijkt tot zover ook bizonder.

hmm, nieuwe Do Make Say Think, eens even zoeken...

Ja, daar ben ik ook wel benieuwd naar.

De nieuwe DMST valt zeer goed mee. Beter dan deze van EitS.

meer van hetzelfde, maar op het eerste gehoor toch erg fijn!