Bill Withers - Still Bill (1972)

Een fikse teleurstelling. Withers zet hier duidelijk meer in op funky dan op folky, met meer nadruk op wah-wah-gitaren, sturende strijkers en ingetogen drums en minder op pakkende liedjes met goed doortimmerde songstructuren. Daar heeft hij natuurlijk alle recht toe, hij heeft er zeker de muzikanten en de arrangementen voor, en het legde hem ook bepaald geen windeieren (album USA #4, Lean on me USA #1, Use me USA #2), maar de intimiteit en de warmte van Just as I am zijn wat mij betreft op een enkele uitzondering na verdwenen. De singles doen me ook niet veel (dat vervelende op-en-neergaande pianoloopje op Lean on me, brr), en eigenlijk vind ik alleen Who is he (and what is he to you) een echt geweldig nummer. Wat ik hier gewoon mis zijn echte liedjes; van de funk die daarvoor in de plaats is gekomen ben ik nooit een liefhebber geweest, en deze plaat gaat daar geen verandering in brengen.