Vangelis - Beaubourg (1978)

Muziek is meer dan alleen maar strofe, refrein, strofe, refrein, Crow. Ook in de schilderkunst kun je andere gevoelens uitdrukken. Het hoeft zich niet te beperken tot landsschapjes en portretjes.

@AC1 Ja, klopt helemaal mee eens.

In mijn beleving bevat dit album geen muziek maar lijkt meer op een soort van demonstratie van wat voor soort geluiden er mogelijk zijn uit bepaalde synthesizers.

Gratis bij aankoop van Albedo en Spiral. Geen mooi album. Echt bar slecht is het niet. Er zitten soms wel leuke geluidjes in, maar voor het merendeel klinkt het knap vervelend voor als ik aan het computeren ben. Snel wegspoelen met Antarctica.

Maak van dat meervoud maar enkelvoud want het enige wat je hoort is meen ik een Yamaha CS80 synth.

Ideaal als slaapmutsje maar écht genietbaar is dit niet.
Zoals B.Robertson al aangaf: door het feit dat hij samen met Albedo en Spiral in een spotgoedkoop boxsetje zat, zie ik dit graag als kastvulling. Of ik hem ooit nog eens ga beluisteren, betwijfel ik sterk.

Vangelis maakte dit album om duidelijk te maken dat hij doet wat hij wil en geen enkele boodschap heeft aan wat mensen vinden.
Ik zie hier al aan de reacties dat de gebruikers hier waarschijnlijk commerciële fanaten zijn
In tegenstelling tot het gros van zijn muziek, die uit simpele akkoordenschema's bestaat - hoewel de melodieën die hij daarvan maakt dan wel prachtig gevormd zijn en ook de instrumenten geweldig worden behandeld - is dit hele moderne muziek.
Theoretisch gezien waarschijnlijk het beste wat hij ooit heeft gemaakt

*minst commerciële

Ik heb mijn mening inmiddels reeds herzien, Mr. Rotkip.
Beluistering van dit album gebeurt voornamelijk net voor het slapengaan.
Als ik mijn ogen sluit, ontvouwt zich dan een film in mijn hoofd waarvan Beaubourg als soundtrack dient. Gek hoe de fantasie dan z'n vrije loop krijgt. Zeker geen makkelijk album maar het is ook geen "rommel" of kastvulling zoals ik een jaar geleden aangaf.

Ik dacht dat Invisible Connections zijn minst commerciële album is. Die is moeilijker verkrijgbaar dan Beaubourg (die ik zonder moeite kon kopen.) Voor Invisible Connections ben ik aangewezen op YouTube, Invisible Connections is ook weer zo'n apart, experimenteel album.

Klopt, dat zou ook kunnen.

Volgens mij zit er wel een kern van waarheid in wat jullie over Invisible Connections beweren. Dat album kwam namelijk uit op Deutsche Grammophon, een label dat zich met name richt op klassieke en aanverwante muziek. Toonkunst dus met een ernstig karakter.

Het meezinggehalte is inderdaad wel minder dan bij Andre Hazes.

"Vangelis wilde overstappen naar Polydor, maar moest voor RCA Records nog één album afleveren (...) Beaubourg wordt gezien als een terugblik van Vangelis naar de wijk waar Vangelis verbleef gedurende zijn eerste stappen naar een solocarrière. Sommigen zien er in een muzikale waargaven van zijn indrukken van het Centre Pompidou uit die jaren. Vangelis laat zich echter nergens over uit."
(bron)

Misschien is het wel een grote grap, die hij in een avondje heeft verzonnen en opgenomen! Of zou deze muziek echt gecomponeerd zijn en daarna opgenomen (zoals 99% van de muziek). Wat denken jullie?

Misschien komt deze muziek het best tot zijn recht als bouwvakkers een kunstzinnig gebouw aan het bouwen zijn? Of bij de comeback van bassie en adriaan?

Komt soms over als het uitproberen van die Yamaha CS 80, in die zin improvisatie maar met wel degelijk vooraf bedachte ideeën erin verweven. Compositie hoor ik meer op Invisible Connections.

Ik heb er ook maar anderhalve ster af gehaald. Paar jaar geleden vond ik al snel iets gaaf als het experimenteel was, dat geldt ook voor Beaubourg. Als ik hem nu hoor hoor ik stuurloze improvisatie die veel te lang duurt.

Toen kon ik het al niet geloven dat Vangelis (met Spiral in 't achterhoofd) dit gemaakt heeft. Net weer een poging gedaan om 't te luisteren. Het afluisteren van 't eerste deel is al een applaus voor jezelf waard. Want deze plaat is gewoon saai en het gene wat je hoort is irritant en niet om aan te horen. Moet een soort van mysteries/ruimte geluid voorstellen wat totaal niet goed uit de verf komt. De Griekse synthesizer meester op zijn slechtst. 1,0 voor de moeite.

Tja, misschien is Invisible Connections ook een grap dat Vangelis wou uithalen met Deutsche Grammophon? Nee, ik denk dat hij gewoon ook interesse had/heeft in 'eigentijdse klassieke muziek" (contemporary music) met electronische instrumenten. Beaubourg kun je beschrijven als een electronische improvisatie, een spontane muzikale interpretatie van het Centre Georges Pomdidou in Parijs (een complex waarvan Vangelis destijds erg onder de indruk was).

Invisible Connections gaat dan weer de kant op van de 'minimalistische muziek' (minimal music).

Waarom een 3,5? Omdat ik het van lef vind getuigen om dit werk uit te brengen. En laten we eerlijk zijn; qua sfeer is het toch wel heel apart. Weg met het tonale gebeuren, laat de geluiden maar binnenstromen in je oren en laat het inwerken. En zoek er vooral niets achter

Juist, dit is gewoon "hedendaags klassieke muziek/elektronische improvisatie" en misschien vooral "Musique Concrète". Tis verre van makkelijke muziek.
Heb hem gister nog eens geluisterd en vind hem niet meer zo sterk als jaren terug. In de mid j. '80 (de tijd dat 90% van mijn collectie uit "Metal" bestond) was dit toch een apart werk in mijn collectie. In die tijd had ik nog helemaal geen benul van "Contemporary Classic", improvisatie of maar dat is ondertussen wel veranderd.
Dit werk klinkt in stukken gecomponeerd en op andere momenten geïmproviseerd maar over het algemeen vrij onsamenhangend en op sommige momenten zelfs , zoals Lonesome Crow reeds melde, als een soort demonstratie CD.
Ja, als geheel onsamenhangend waardoor de luisterervaring eerder stottert dan vloeid. Maar wel krijgen we interessante geluiden te horen, soms zelfs naar Drones neigend. We horen hier wel een vakman, iemand met een oor voor geluid EN ruimte.
Het zou mooi geweest zijn als Vangelis zich een alter ego had aangeschaft en deze stijl wat verder uitgewerkt had. Dan hadden we hoogst waarschijnlijk wel enkelle prachtwerken mogen beluisteren.
Luisterde altijd naar kant B en vind dit nog steeds de interessantste zijde.

Voor nu 4*, waarvan een halfje voor de moed om dit toentertijd uit te brengen, zeker als men beschouwd wat hij hiervoor heeft afgeleverd.

ps: "grap of niet", laat me weer even aan MMM van Lou reed denken

En mij doet het denken aan dit experiment van George Harrison.

Leuk trouwens na zo lang een reactie op mijn bericht te lezen!

Het IS inderdaad fragmentarisch maar dan zodanig consequent dat het toch klopt. De overgangen (tussen de verschillende fragmenten) klinken altijd spontaan en natuurlijk. Voor mij was kant 'A' altijd de meest interessante.

Op diverse compilatiealbums zijn korte stukjes van dit album te horen. Afgaande van deze korte stukjes heb ik een zekere angst gehad dit album in zijn geheel te gaan beluisteren. Eindelijk heb ik de stoute schoenen eens aangetrokken. Die muziek is weliswaar wat experimenteel van karakter, maar is desalniettemin een prima luister trip te noemen. Voor mijn gevoel waan ik mij in een kasteel waarin de geesten van oud bewoners rond wanen opzoek naar spullen die lang geleden zijn zoek geraakt en mog maar eens een poging wagen om ze te vinden waarbij Vangelis een boeiende soundtrack heeft gecomponeerd.

Toch maar weer het bewijs dat muziek ambigu is. Voor mij klinkt het 'klankspel' van Beaubourg 'buitenaards' of niet van deze wereld. De muziek getransfereert me naar de ruimte waar ik dan de ongeziene, bevreemdende schoonheid van de kosmos ervaar.

Ik ben zelf een best wel groot Vangelis-fan. Hij is voor mij vooral een inspiratiebron geweest met de albums die hij in zijn beginjaren produceerde. Zowel Albedo 0.39 als Spiral spraken mij erg aan op het futuristische en astronomische geluid, denk aan nummers als Alpha, Spiral(!), To The Unknown Man en Ballad.

Hij heeft echter geen goed vervolg kunnen geven aan het album Beaubourg. Van het astronomische geluid is er niets meer over en het klinkt allemaal hopeloos experimenteel. Totaal geen structuur in de muziek.

Dit moet toch wel een van zijn slechtst geproduceerde albums ooit zijn.

1,5*

Ja dit is niks. Merkwaardig album.