Vangelis - Beaubourg (1978)

Tja, sommigen mensen hebben een gruwelijke hekel aan dit album, anderen vinden het schitterend. Sommigen noemen dit Vangelis' Metal Machine Music (Lou Reed), weer anderen noemen dit een gedurfd artistiek statement.

Feit is dat de muziek behoorlijk structuurloos is en nagenoeg gespeeld is op 1 synthesizer: de Yamaha CS-80. Het lijkt soms wel of hij het ding gewoon aan het uitproberen is. Maar het levert wel erg bijzondere klanklandschappen op, waarbij de stiltes tussen de klanken bijna net zo belangrijk zijn als het klanklandschap zelf.

Gepiel in de ruimte, zo kun je ongeveer omschrijven, wat er op dit album te horen valt. En dat is jammer, want op z'n tijd hou ik best van experimentele klanken, maar het moet wel ergens heen gaan.
Op Beaubourg waaiert Vangelis echt alle kanten op, zonder doel of structuur. Afwisselend klinkt het daardoor zeker, maar ook behoorlijk absurdistisch en geforceerd. Als het allemaal wat minimalistischer en sfeervoller had geklonken, had ik het zeker wel kunnen waarderen.
Vangelis besloot 7 jaar later weer op de avant-gardistische toer te gaan met Invisible Connections, en daarmee lukte het 'm wel om een bevreemdend en experimenteel album af te leveren. Helaas heerst bij mij het gevoel dat Vangelis met Beaubourg op een paar incidentele momenten na, de plank mis slaat.

Dit is Vangelis slechtste album. Hier bebeurt dan ook helemaal niets.

Volgens mijn vrouw klinkt dit album alsof de maker een vervelende bui had of dat een of ander kind met een zeer irritant speelgoed aan het spelen was..tja...op momenten..
Maar het is meer als irritant spelen, het is sferisch op momenten, moderne klassiek a la Schoenberg en Part.

Als je de Engelse versie van Wikipedia mag geloven is Beaubourg een album met een hoog experimenteel gehalte (Je meent het?) en een van de minst toegankelijke uit zijn oeuvre (Goh, wat een verrassing!)
Beaubourg bevat experimentele, atonale en jazz elementen en ook elementen van musique concrete (Musique Concrète is een Franse muziekstroming waarbij gebruik wordt gemaakt van alledaagse geluiden die met behulp van elektronica worden verwerkt tot composities en geluidscollages.)

Dit album zou het leven in de Beaubourg van een gedeelte van Parijs reflecteren, waar Vangelis woonde in het begin van de jaren '70. (Wist niet dat er een invasie was van ruimtewezens destijds aldaar)
Beaubourg moet een musicale representatie zijn van het Centrum Pompidou in Parijs.

Deze note er toch even bij geplaats (Bron: Wikipedia), om zo wat nuances in aan te brengen. Er gebeurt wel degelijk iets, i.i.g wat Vangelis betreft. Of het een ander kan behagen is iets anders.

Het 2de gedeelte vind ik het mooist en het meest coherent.
Geen album voor alle dag.

Klopt allemaal maar mij doet het echt niks... niks en nog eens niks.

Inderdaad dit is niks en nog eens niks. Heb dit destijds in de platenzaak beluisterd en werd helemaal gek van iets wat maar niet op gang kwam. Derhalve de plaat achtergelaten voor een koper die er wel muziek in hoorde. Zeg maar ieder zijn meug. Heb daarna nog een kop koffie gedronken met daarbij een heerlijk stuk gebak om zo met iets fijns in contact te komen.

Van dit album werd ik helemaal gek. Het leek wel of een kind voor het eerst de toetsen van de piano mocht beroeren.

Ws. heeft mijn vrouw dan toch gelijk. Ze is aan een kant doof en kwam zo'n beetje tot dezelfde conclusie.

Toch intrigeert dit album mij enigszins. Nieuwsgierig als ik ben waarom een talent als Vangelis een autodidact, beroemd geworden met Aphrodite's Child en vanaf begin jaren zeventig solo, met zoiets komt. Zeker het begin is chaotisch, absurdistisch en kent geen samenhang. Het ontbeert structuur, melodie en lijkt lukraak gespeelt te zijn....en toch, ook nog na het album een keer over de koptelefoon geluisterd te hebben is Beaubourg in wat het is, in de tijd dat het gemaakt is en wat het pretendeerd over te brengen in mijn ogen een redelijk geslaagde poging.

Dit album kwam mee in een 3cd set van Vangelis voor €5,- Dus een buil val ik mij er niet aan.
De 3*** is m.n voor het nemen van het experiment en het idee erachter en als laatste dat het mij toch weet te intrigeren, ondanks al de tegenstellingen die ik ook kan onderschrijven.

Moet ik dan toch de plaat kopen?

Moeten is dwang en daar ben ik allergisch voor

Ik ben alleen overtuigd dat nooit iets niets is. Je kunt iets niet goed vinden vanuit jezelf als referentiekader.
Daarnaast ben ik niet overtuigd dat Vangelis hierop alleen lukraak wat gepingeld of geprobeerseld heeft. Ik ben het er mee eens dat het niet op gang lijkt te komen en dat het nergens heen lijkt te gaan. Het is i.m.o op zijn minst een interessant tijdsbeeld van die periode; Vangelis 35 jaar al wat succes achter de rug/Eind jaren zeventig richting een nieuw decennium/Ontwikkeling in de mogelijkheden van synthesizers.

Als alles vastgebeiteld zou zijn in vaste verwachtingen/structuren en richtlijnen zou vooruitgang een zeer traag proces zijn. Juist het aangaan van het proces maakt het een onderdeel tot hetgeen van wat het nu is. Dat geld voor alles. Mi maakt dit album onderdeel uit van zijn ontwikkeling en met inacht neming van het beeld wat bij dit album hoort vind ik het interessant om daar ruimte voor te maken.

Ook voor deze (wan)klanken moet er ruimte zijn. In die zin is het al grappig dat Vangelis, die de cover heeft gedaan...met name het oor prominent in beeld brengt.

Alle goede bedoelingen van Vangelis ten spijt, met ook de achterliggende gedachte, dit is een plaat die niets zeggend is. Ga achter een toetsenbord zitten en doe maar wat. Breng het uit en probeer het te verkopen. Nee dit had beter op de plank kunnen blijven liggen. Beter geslaagd is dan zijn Invisible Connections dat heef ten minste alure maar dit is gepingel in de ruimte. En ik heb bij Vangelis nooit een voorgedachte ik laat gewoon een album over me heen komen. Maar wat hij hier deed is gewoon helemaal niets. Maar goed anderen mogen daar anders over denken.

Ben benieuwd. Als de andere twee albums goed bevallen, zal ik die ook eens gaan luisteren. Valt het kwartje daarna, dan mea culpa, zit ik er langs en ga ik wat te ver in mijn interpretaties en zal ik mijn mening over dit album bijstellen. Dat komt ook wel eens voor in mijn werk. Als mijn visie dan stand houd, laat het meteen een van de leuke dingen zien van deze site; Dat je de discussie met elkaar aan kunt gaan, open staat voor elkanders visie, meepakt wat aanvult en laat liggen wat niet aansluit.
Mooi toch?

Juist ieder zijn mening, en dat is het leuke er van. Zo zie je dat iedereen anders aan kan kijken of luisteren naar muziek. Zo zie je dat mensen dus ook wat dit album betreft er een ander gevoel bij hebben. Ik ken deze al vanaf dat ie uit kwam en van af de eerste beluistering tot de dag van vandaag blijft dit voor mij gewoon een zwak niets zeggend album.

Vangelis durfde te experimenteren met dit album, maar helaas is het nogal stuurloos en daardoor oninteressaant.

1 ster voor het resultaat met een bonusster voor de durf.

Na de andere Vangelis gehoord te hebben, vraag ik mij af hoe dit album mij bevallen zou zijn, als ik eerst Spiral en Albado 0.39 had gedraaid. Dat zullen we nooit meer weten, want die 1ste indruk blijft toch uniek.
Toch ben ik blij met hem, omdat hij zo veel meer is als alleen Chariots of Fire en Jon Anderson.

Beaubourg doet mij toch het meeste denken aan een kale Schoenberg in zijn Serenades op.24. Die dankzij Vangelis, dat dan weer wel, stukken toegankelijker voor mij is geworden.

Desalniettemin....een kleine Mea Culpa is wel gerechtvaardigd. Schoenberg's serenades lijken ook experimenteel, maar niet stuurloos en geven niet het gevoel dat er in est weisse henin gespeeld word. Blijft over de durf en de intentie. Maar wel een * minder en daar moeten jullie het mee doen zei de rijdende rechter.

Tja smaken verschillen.

Net een stukje van Beaubourg geluisterd wat ik op een verzamelaar van Vangelis heb staan. Dit bracht me tot de conclusie dat het prima muziek is voor bij een tekenfilm. In gedachte zie ik Tom en Jerry een kasteel binnen gaan en daar al snel tot de ontdekking te komen dat het best spannend is. Zo lopen ze langs een oud ridderkostum waar dan ineens kleine beestjes uit vliegen die het duo de stuipen op het lijf doet jagen. Van de schrk rollen de ogen uit hun koppen terwijl ze wegrennen om een veilig heen komen te vinden. Erg luguber dus...

Het wordt steeds gekker om van niets iets te maken. Maar wel een grappige verbeelding.

Dit album kwam mee in een 3cd set van Vangelis voor €5,- Dus een buil val ik mij er niet aan. => idem eigenlijk. Ik had het nooit gekocht anders. Nu ja, ik had de set enkel gekocht vanwege de naam en omdat ik de muziek van Vangelis wel eens beter wou leren kennen. Ik kende alleen dat liedje van die boten daar ofzoiets.

Hoe dan ook, vreemd gedoe deze plaat. Ikzelf noem zoiets meer geluid dan muziek. Maar je kan even goed naar dingen daar zitten luisteren, hoe heet hij ook alweer ... allee ja, wacht hé... ja! Stockhausen daar.

Dat klinkt ook naar niets maar schijnt toch wel interessant te zijn ofzo.

Waarom die zaken interessant zijn weet ik niet altijd, expirimenten met geluid vermoed ik, veel meer zie ik er ook niet in. Misschien zo wat ingewikkelde compositietechnieken die ge niet kunt horen. Maar dat is hier denk ik ook niet echt aanwezig (of wel?).


Hoe dan ook. Als je dat oplegt is dat wel bij momenten heel spookachtig sfeerscheppend en op die manier vind ik het aangenaam. Ik hou tenslotte ook van geluid dat geen muziek is, en in dat opzicht is dit wel een leuke afwisseling van al het muzikale geweld.

Prachtige improvisaties, voornamelijk op de Yamaha CS-80. De muziek op dit album is abstract en chaotisch als de kosmos zelf, doch na herhaaldelijk beluisteren komen de lyrische harmonieën en zelfs melodieën bloot te liggen, vooral tijdens 'Beaubourg Part 1'. Maar zelfs dan moeten we eerlijk zijn, dit album is niet voor oma die graag meeneuriet op 'Chariots Of Fire'. De povere gluidskwaliteit van deze CD schreeuwt om een nieuwe en betere release. Hopelijk vinden ze in de kluis van Nemo Studios nog een 'Beaubourg Part 3'. Voor de fans van een meer experimentele Vangelis zou dat een ideale bonus track zijn.

Aardig om te lezen dat iemand toch nog iets uit dit album weet te toveren, nee het blijft in tegenstelling tot bovengnoemde in mijn ogen vrij zwak, ik ontdek nog steeds niets in dit gepruttel. Maar ja het is maar goed dat er ook nog mensen zijn die iets kunnen ontdekken, zo verschillen wij allen als het om muziek gaat.

Nu ik zo naar de hoes kijk moet ik denken aan dat men met behulp van een conservenblik hebben geprobeerd een oor te maken. De vorm ter bescherming van de handen zit er nog omheen. Zou je met een dergelijk oor meer muziek in deze plaat horen?

Is het trouwens echt nódig om per se "muziek" te horen?

Het niet altijd nodig om muziek te horen. Wel zou je in dit geval een aanwijzing op de hoes willen zien dat dit iets anders is dan je van Vangelis gewend bent. Een andere mogelijkheid zou kunnen zijn dit op een apart label uit te brengen om aan te geven dat dit iets anders is. Zoals het album Invisble Connections wat destijds uitkwam bij Deutsche Grammophon in plaats van op het gebruikelijke label Polydor. Binnen RCA bestond ook een dergelijk systeem, daar kon je aan de kleur zien met welke muziek genre je te maken had.

Dat het muziek is staat buiten kijf. Het is echter geen alledaagse of conventionele muziek en misschien nog het beste te vergelijken met de experimentele stijl van de klassieke componisten uit de 20e eeuw. Sommige van die componisten waren bij de eerste die de synthesizer omhelsten. Dit veranderde echter toen de synth (een kleinere versie en met klavier) heel populair werd in de popmuziek.

Ik ga deze eens luisteren, grote kans dat ik er niks aan vind, maar ik ga het toch proberen.

Heel raar album, je kunt het ook niet echt muziek noemen. Het zijn meer geluidsexperimenten, maar zeker niet slecht gedaan. Dit is niet iets wat ik zo zou opzetten, maar het is best wel gaaf om te horen.

Zet je maar schrap !!

Zowaar in mijn bezit, waarschijnlijk de enige CD in mijn verzameling die de minimum score verdient.