Gavin Friday - Adam 'n' Eve (1992)

Gavin Friday valt voor mij in de categorie 'theatrale artiesten', een hoek waar ik ook een Marc Almond onder schaar.
Dit album is iets minder spannend dan Each Man Kills the Thing He Loves maar het mag er zeker wezen.
Opener I Want to Live doet wat dat betreft al wonderen. Het werd een bescheiden hitje en terecht.
Falling off the Edge of the World begint al wat donkerder en heeft ook wat meer drama in zich: doet het altijd goed bij mij. Vooral het orgeltje geeft er een lekker tintje aan mee en als ik dan ook Maria McKee op de achtergrond hoor kan mijn geluk niet op (ze doet ook mee op I Want to Live). Wel verdwijnt het donkere wat het aanvankelijk beloofde naar de achtergrond, maar ach ik klaag niet met Maria als vocaliste.
King of Trash laat een soort Bono-geluid horen en de U2-link is gemaakt. Het heeft ook wel een U2-sausje maar mooi dat Gavin het op zijn album heeft staan want het is een sterk nummer.
Why Say Goodbye doet me telkens weer aan Blur denken maar in dit geval moet ik dan zeggen dat Blur blijkbaar geluisterd heeft naar Gavin Friday. Een wat luchtig popnummer maar wederom een sterke.
Saint Divine klinkt ook toegankelijker en heeft iets zwoels in zich, een combinatie die je niet snel maakt met Friday. Ik kan het hier niet laten.
Op Melancholy Baby horen we dan eindelijk dat theatrale waar ook een Almond niet vies van is. Ik ben dat ook niet want ik beschouw het zeker als een van de betere nummers op dit album.
Fun and Experience heeft weer zo'n britpop-geluid wat ik ook in het al eerder genoemde Blur terug hoor. Poppy en vrolijk: het is wennen maar dat deed het al snel bij mij.
The Big No! No! is wat experimenteler en heeft leuke wendingen en Where in the World vind ik dan weer wat meer teruggrijpen naar het vorige album en klinkt wat meer 80's (ook al is het dat niet).
Het melancholische Wind and Rain bevat meer synths maar komt toch erg warm over. Ik vind dit zo'n typische albumsluiter en het had dan ook stuivertje mogen wisselen met Eden, een nummer waar ik nooit goed hoogte van heb kunnen krijgen.
Wat mij betreft leverde Gavin Friday met wederom hulp van The Man Seezer een sterk album af!

Voor mijn gevoel iets toegankelijker dan Each man kills the thing he loves : minder nummers, een kortere speelduur, poppier arrangementen, wat meer up-tempo-nummers ter afwisseling, en vrij aanwezige achtergrondzang. Wat dit album echter gemeen heeft met z'n voorganger is het hoge niveau van de composities, de zeer gedetailleerde en zorgvuldige arrangementen en Gavin Friday's superbe zang; zijn platen zijn zó apart en eigenzinnig dat ik wel eens geneigd ben om dat te vergeten, maar bovenal is hij een fantastische zanger met een stem waarmee hij heel veel kanten opkan. Ik heb Adam 'n' Eve altijd een fractie minder dan Each man kills gevonden, maar bij deze na jaren hernieuwde kennismaking kom ik daar toch een beetje van terug, vooral vanwege de intense warmte van de hoogtepunten (voor mij naast de twee openingsnummers ook The big no! no! en Where in the world).
        Wat die achtergrondzang betreft, van een galmende vrouwenstem ben ik nooit zo'n liefhebber geweest, maar van Maria McKee kan ik dat op de een of andere manier goed hebben (ook op haar soloplaten uit deze tijd), en zij zorgt er mede voor dat de twee nummers met haar bijdrage tot mijn favorieten op dit album behoren. Ironisch genoeg ben ik van de Turtles altijd een enorm groot liefhebber geweest, zowel van hun platen als van hun geweldige zang, maar de achtergrondzang van Mark Volman en Howard Kaylan (hier tot twee maal toe Kaylin genoemd) vind ik dan juist weer níét zo geslaagd bij de twee nummers waarop zij meedoen.
        Grappig dat mijn voorganger brandos Low noemt, want op Saint Divine hoor je een mondharmonica waarvan ik me steeds afvroeg aan welke ándere plaat hij me doet denken, totdat ik besefte dat dat A new career in a new town was, van, precies, Low. (Even in het boekje van Adam 'n' Eve kijken: op Saint Divine wordt er helemaal geen gebruik gemaakt van een mondharmonica – het zal wel een gitaareffect zijn. Grappig.)