Moonspell - Sin / Pecado (1998)

Dames en Heren , hierbij open ik het bal.

Andrew Eldritch van Sisters of Mercy heeft eens gezegd dat Moonspell wel de klepel heeft zien hangen maar nooit de klok heeft kunnen luiden. Ammehoela.......

Vanaf de eerste minuut pakt deze je helemaal bij de strot.
Het begint al met die dreigende donder en bliksemslagen dat over gaat in een heerlijke riff op Handmade God. Geen grunts hier op dit album maar daar lenen de meeste nummers zich ook niet voor.

Voor gothic metalbegrippen is deze schijf supermelodieus met zelfs het poppy Magdalene als beste voorbeeld dat dit soort muziek best mooi en toegankelijk kan zijn. Van The Hanged Man krijg je helemaal kippenvel.

Er wordt smaakvol met electronica geexperimenteerd iets wat in die tijd door veel bands werd gedaan. Erotica is hier een goed voorbeeld van.

Eldritch heeft wel een punt dat Moonspell geen platen maakt die volledig boeien maar ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat dat bij de Sisters of Mercy wel het geval is. Gewoon een goeie plaat, dikke punt.

Bij dit album ging Moonspell de meer pop kant uit, na het toch wel zware Irreligious gaat het roer totaal om; maar het valt wel goed uit.
Een beetje vergelijkbaar met wat Paradise Lost met One Second deed.

Dit album kan me totaal niet boeien.
Pas op, slecht is het niet, dit is gewoon mijn kopje thee niet.

Deze plaat bevalt mij prima, allerlei stijlen in het gothic straatje komen wel voorbij, hoor ook wel invloeden van Depeche Mode (als je heel diep graaft).

In deze periode hebben ze ook Sacred van Depeche Mode gecoverd, dus dat kan kloppen.

Ondanks de wat zwakke zang op sommige momenten vind ik dit een supergave plaat.

Sin/Pecado was mijn eerste kennismaking met Moonspell. Deze cd beviel me vanaf de eerste luisterbeurt. Geen grunts en daar ben ik zeker niet rouwig om. Flesh is voor mij het ideale duistere, duivelse sfeertje en, samen met het daaropvolgend Magdalene, mijn favo track!

Ook deze eindelijk maar eens gekocht op CD. Had dit album ook alleen maar op cassette. Subliem album, nog steeds. Veel nadruk of sfeer. Niet zoeer een metal album, maar echt meer een luister album (al worden de hardere stukken niet geschuwd). Er zitten zoveel details en variatie in. En de zanger heeft zo'n mooie donkere stem, om het af te maken. .

Op Sin/Pecado zijn alle blackinvloeden definitief uit het Moonspellgeluid verdwenen. Wat overbleef is een soort gothische metalstijl die wel wat raakvlakken heeft met de donkere romantiek van Type O Negative. Moonspell weet door haar mediterrane achtergrond gestalte te geven in de muziek een compleet eigen stijl en geluid te handhaven. Ik irriteer me nu en dan wel aan de pogingen tot echte zang. Plechtig declameren kan Fernando Ribeiro als de beste. Maar galmend zingen zoals ze dat bij Depeche Mode deden is toch wat anders blijkbaar. Ook had er links en rechts best wat snufjes peper bij gemogen.

Het nummer "Let the children come to me..."is echt weergaloos.

Bij sommige albums op MusicMeter blijft de 'first post' me altijd bij. Zo ook het bericht van Black Adder. Het album heeft ook mij altijd bij de strot gegrepen en dat was fijn, omdat voorganger Irreligious de hooggespannen verwachtingen van Wolfheart hier nooit heeft kunnen waarmaken. Met Sin/Pecado sloeg Moonspell een andere richting in, met meer melodie en elektronica, en kwamen de nummers weer volledig tot wasdom. Black Adder heeft het meeste al wel gezegd, ik breek nog even een lans voor het geweldige 2econd Skin waar toch ook nog een enkele grunt in voorkomt, als snufje peper. Een andere favoriet is het dansbare Eurotica. Tegen het einde van het album zakt het wat in, maar The Hanged Man is weer een voltreffer. Ergens wel een raadsel dat dit album relatief gezien zo laag scoort in de discografie.

In vergelijking met het absolute meesterwerk wat dat Wolfheart heet, valt deze iets minder uit. Echter, bij mij is het zeker niet de koerswijziging dat het probleem is. Volgens mij is deze niet zo radicaal als beweerd wordt (in vergelijking met One Second van Paradise Lost bijvoorbeeld); ik bespeur hier en daar hooguit wat electronische accentjes en meer zang dan grunt. (grunt is overigens niet helemaal afwezig, bij Handmade God en 2nd Skin komt ie nog even om de hoek kijken) Eurotica valt in die zin het meest op.

Deze plaat duurt alleen ietsje te lang. De eerste helft is helemaal om van te smullen, nummer 1 t/m 6 en nog een speciale vermelding voor de prachtige songs Abysmo en Magdalene en het intens dreigende Handmade God (dat zelfs een beetje aan de opener van Wolfheart, Wolfshade doet denken). Het eerste half uur is gewoon een meesterwerkje op zich. De tweede helft is wat wisselvalliger vind ik; bij de laatse drie songs is voor mij de spanning er wel een beetje uit.

Omwille van de lengte dus geen absoluut meesterwerk in zijn geheel, maar gewoon een zeer goed album met in elk geval een aantal absolute klassiekers op kant A.

Meest opvallende album binnen het oeuvre van deze portugese metalband. Er is meer electronica aanwezig dan op eerder (en later) werk en het songmateriaal is wat experimenteler. Overwegend pakt het goed uit, al gaat de dik aangezette gotische zang op den duur wat vervelen, temeer omdat de anders zo doeltreffende grunts en schreeuwzang grotendeels ontbreken. Hierdoor is er qua zang simpelweg te weinig afwisseling. De songs onderling kennen wel genoeg variatie, maar niet iedere track is even geslaagd en het album weet in de tweede helft slechts sporadisch te boeien. Dappere poging dus om eens iets anders te proberen, maar gelukkig koos de band hierna weer voor een wat hardere en minder experimentele koers.

De mooie donkere stem...

Dit simpele gegeven zet mij er wéér aan toe om meerdere albums van deze formatie uit het grote rek op het web te plukken. Na het beluisteren van de allerlaatste Moonspell ben ik vertrokken vanaf het debuut en via het voor mij al wat meer aantrekkelijke Irreligious ben ik nu dus bij het sinistere Sin / Pecado aangekomen. Al is de conclusie betreffende de eerste albums nog zeer voorbarig; de ingetogen duistere sfeer, de subtiele darkwave invloeden, de fraaie liedjes en natuurlijk de mooie donkere stem spreken mij op dit album nog het meest aan.
Voor mij zou dit best wel weer een Moonspell kunnen worden dat ik veel en graag zal willen draaien.

Prachtig album!

Op het boodschappenlijstje ermee!

Vandaag de Exclusive Band Edition op with vinyl ontvangen, Limited to 666 Copies. Met de gele 7" met Magdamix en 3rd Skin.
Ruim een half uur per lp-kant, benieuwd hoe dat gaat klinken.

Ik vind de 2e helft van dit album zeker net zo goed als de eerste helft: EuroticA, Dekadence, Let The Children Cum To Me... Prachtig, heel sfeervol. Een gewaagde stap van de band destijds, die goed uitpakt.
Het "Sky Radio" album van de band? Wel een introductie voor mensen die ook wat steveriger werk dan doorsnee radio willen horen.

Een goed voorbeeld inderdaad, maar zo zijn er meerdere te noemen. 34.788%...Complete van My Dying Bride, of Achtung Baby van U2.
Of wat te denken van Bowie's Earthling. Al is U2 na Achtung en Zooropa nooit meer echt de oude geworden. David Bowie is David Bowie, wat hij ook maakt voor muziek.

En vaak is een muzikale koerswisseling juist goed voor een band. Moonspell had nooit in de wolven en vampieren kunnen blijven hangen. Feitelijk zou je kunnen zeggen dat dit album Moonspell de juiste richting in heeft geduwd, met The Butterfly Effect als de verdere doorontwikkeling van Sin/Pecado.