Moonspell - Sin / Pecado (1998)

Meest opvallende album binnen het oeuvre van deze portugese metalband. Er is meer electronica aanwezig dan op eerder (en later) werk en het songmateriaal is wat experimenteler. Overwegend pakt het goed uit, al gaat de dik aangezette gotische zang op den duur wat vervelen, temeer omdat de anders zo doeltreffende grunts en schreeuwzang grotendeels ontbreken. Hierdoor is er qua zang simpelweg te weinig afwisseling. De songs onderling kennen wel genoeg variatie, maar niet iedere track is even geslaagd en het album weet in de tweede helft slechts sporadisch te boeien. Dappere poging dus om eens iets anders te proberen, maar gelukkig koos de band hierna weer voor een wat hardere en minder experimentele koers.

De mooie donkere stem...

Dit simpele gegeven zet mij er wéér aan toe om meerdere albums van deze formatie uit het grote rek op het web te plukken. Na het beluisteren van de allerlaatste Moonspell ben ik vertrokken vanaf het debuut en via het voor mij al wat meer aantrekkelijke Irreligious ben ik nu dus bij het sinistere Sin / Pecado aangekomen. Al is de conclusie betreffende de eerste albums nog zeer voorbarig; de ingetogen duistere sfeer, de subtiele darkwave invloeden, de fraaie liedjes en natuurlijk de mooie donkere stem spreken mij op dit album nog het meest aan.
Voor mij zou dit best wel weer een Moonspell kunnen worden dat ik veel en graag zal willen draaien.

Prachtig album!

Op het boodschappenlijstje ermee!