John Squire - Time Changes Everything (2002)

Dat Squire (Stone Roses, Seahorses) gitaar kan spelen wisten we al, dat hij zo nu en dan behoorlijk sterke nummers kan schrijven ook. En dat hij absoluut niet kan zingen blijkt op dit eerste solo album.

Hij doet z'n best om er wat van te maken, maar het lukt gewoon niet. Als dan de nummers nog enigszins de moeite waard zijn kan ik daar nog wel mee leven, maar dat is op "Time Changes Everything" dus ook niet het geval. Niet één nummer weet te boeien. De songs zijn saai, voorspelbaar, langdradig en vervelend, en waren dat ook geweest wanneer ze door een betere zanger ingezongen zouden zijn, alleen zorgt Squire's stem ervoor dat het nog saaier wordt dan het al was. Het enige dat in orde is op deze plaat is het gitaarwerk.

Mislukte poging dus van John om op eigen benen te staan. Hij probeerde het hierna nog een keer, in 2004 met het evenzo zwakke "Marshall's House", en is nu zo verstandig geworden om het bij het schilderen (de hoes is een schilderij van Squire zelf) en gitaar spelen te houden.

Doet eerder wat Amerikaans aan.
Denk een beetje aan Tom Petty.
Zijn stem zwalkt inderdaad alle kanten uit, maar dat heeft wel iets.
Helemaal niet te vergelijken met zijn werk tijdens The Stone Roses.

Met de Stone Roses heeft dit inderdaad niet veel te maken. Als ik het zou moeten omschrijven kom ik uit op intieme en soms grillige folkrock, ergens in de buurt van de betere Amerikaanse singer-songwriters, met een enkel nummer (Transatlantic Near Death experience) zelfs Dylenesk te noemen. Zorgvuldig gearrangeerd, warm en smaakvol gitaarspel, extra kleur gegeven door het gebruik van orgel of een tweede stem.

Maar ja, die stem... Hij doet me soms denken aan die van Tom Verlaine, maar nog vaker aan Richard Janssen van Fatal Flowers, geen van beiden de meest toonvaste zangers. Vrij automatisch associeerde ik deze muziek met ófwel een zoetgevooisdere zanger (vanwege het genre) ófwel een stem à la Ian Brown (vanwege Squire's verleden), en dus was het in het begin wel even slikken. En toegegeven, elke keer dat ik dit album opzet moet ik even wennen, maar uiteindelijk is dit toch gewoon een fraai album met goed doortimmerde composities (die naar mijn mening dus wel degelijk weten te boeien en onderling ook zeker gevarieerd zijn), aardige teksten en een sympathieke uitstraling.

(Niet dat veel mensen deze pagina bijhouden, maar nu ik de Small Faces weer eens draai hoor ik waar de stem van John Squire me nóg meer aan doet denken: aan die van Ronnie Lane.)