John Squire - Time Changes Everything (2002)

Met de Stone Roses heeft dit inderdaad niet veel te maken. Als ik het zou moeten omschrijven kom ik uit op intieme en soms grillige folkrock, ergens in de buurt van de betere Amerikaanse singer-songwriters, met een enkel nummer (Transatlantic Near Death experience) zelfs Dylenesk te noemen. Zorgvuldig gearrangeerd, warm en smaakvol gitaarspel, extra kleur gegeven door het gebruik van orgel of een tweede stem.

Maar ja, die stem... Hij doet me soms denken aan die van Tom Verlaine, maar nog vaker aan Richard Janssen van Fatal Flowers, geen van beiden de meest toonvaste zangers. Vrij automatisch associeerde ik deze muziek met ófwel een zoetgevooisdere zanger (vanwege het genre) ófwel een stem à la Ian Brown (vanwege Squire's verleden), en dus was het in het begin wel even slikken. En toegegeven, elke keer dat ik dit album opzet moet ik even wennen, maar uiteindelijk is dit toch gewoon een fraai album met goed doortimmerde composities (die naar mijn mening dus wel degelijk weten te boeien en onderling ook zeker gevarieerd zijn), aardige teksten en een sympathieke uitstraling.