Candlemass - Nightfall (1987)

sjee , geen enkele beoordeling bij deze band?

de allereersten die de wereld wilde boeien met loodzware trage doom metal (uiteraard een variant op black sabbath - maar wel erg goed gedaan)

met een uitstekende zanger die ook live zijn strot waar maakt

dit is denk ik de sterkste plaat van dit zootje, klassiekers als well of souls en at teh gallows end

lekker geproduceerd ook
als je van trage metal houdt is dit een aanrader

Scandinavische doom toen het allemaal nog lekker onschuldig was. Inderdaad veel raakvlakken met de oude Sabbath en schitterend gezongen door Messiah Marcolin met afrokapsel. Hoogtepunt: at the gallows end

Hmmm, in tegenstelling tot het debuut kan deze plaat mij minder boeien. Het wordt na een tijdje meer van hetzelfde, en ik vind de nummers niet zo bijzonder. Zang is wel erg goed, en de eerste paar nummers zijn nog wel lekker. The Well Of Souls is mijn favoriet hier.

Toch nog 3,5*, met de nadruk op 3*.

Misschien wel hun beste cd? Ik durf net geen 5 * te geven, al brengen nummers als Samarithan, Gallow's End en vooral Mourners Lament me wel in de verleiding......

Stem verhoogd naar 4 sterren. Ik vind dit album nog steeds wat minder dan Epicus Doomicus Metallicus, maar de zanger op dit album blijft geweldig, en The Well Of Souls en At The Gallows End zijn topnummers.

Op deze CD schitteren At The Gallows End en Samarithan. Beide zijn zeer representatief voor het betere Candlemass werk: afwisselend rustige en zware passages met af en toe wat meer uptempo werk. Het blijft Doom, dus de teksten zijn niet al te vrolijk. Prima opvolger in lijn met het debuut. De zang is weer het schitterende middelpunt.

Op dit album staan ijzersterke songs, alleen te veel instrumentale nummers. Dat haald het album omlaag

....20 jaar geleden vond ik candlemass één van de beste metalbands, nu schrik ik toch wel van de zang.
Marcolin klinkt mijn nu wel erg als een soort hardrockende-Rene Froger.
Het debuut vind ik nog steeds de allerbeste van deze Zweedse dööm-röckers.

De eer van allereersten zou ik toch toekennen aan Pentagram. Hun debuut was er in 1985 maar de band werd begin jaren zeventig al opgericht.

Mooi album, de zang van Messiah is een verbetering ten opzichte van de zang op het debuut. Veel mooie en rustige maar tegelijkertijd duistere en onheilspellende nummers. Grote klasse.

Wauw, wát een stem! Door die diepte en kracht, in combinatie met de trage, duistere riffs wordt je gewoon weggeblazen. Deze is zo mogelijk nog beter dan het debuut, mede door Messiah Marcolin.

Vorig jaar zag ik Candlemass op een festival, en was voldoende onder de indruk om dit album te beluisteren. Dezelfde indruk als het concert maakt Nightfall niet, maar desondanks is dit een goed album. Hoewel dit doom metal is, zorgt Nightfall bij mij toch vooral voor een opgetogen stemming. Dat komt vooral doordat de muziek vaak groots klinkt, ook geholpen door de zang (aanvankelijk even wennen), die voor mij nog steeds balanceert tussen overdreven en episch. Het beste deel van het album komt het eerst, met The Well of Souls, en vooral het tweetal At the Gallows End en Samarithan. De laatste drie nummers (instrumentale stukken even niet meegerekend) zijn niet slecht, maar halen niet het niveau van de eerder genoemde nummers.

Bewitched blijft ook wel een heerlijk nummer zeg, met die vette solo in het midden.
Dit is voor mij wel mijn favoriete Candlemass album denk ik, het heeft in ieder geval de mooiste hoes.

The Well Of Souls was een van de eerste Candlemass nummers die ik ooit hoorde en songs als Samaritan (emotioneel) en At The Gallows End (Hallowed Be Thy Name 2.0) raakten me beiden goed. Ook Messiah Collins' stem sneed door merg en been en songs als Dark Are The Veils Of Death en Mourners Lament gingen er zo makkelijk in. Lang zou ik ook gesteld hebben dat Nightfall mijn favoriete Candlemass album was, maar ik merk vandaag de dag dat ik toch niet anders kan dan een beetje grinniken bij het vrij domme refrein van Bewitched. Waar Epicus Doomicus Metallicus nog wat onaf aanvoelde, was het wel over de gehele linie een stuk sterker. Dit album zwakt tegen het einde net af. Een heel klein beetje. Dikke 4.5 zodoende.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfal

Dit album was hard op weg om mijn favoriete album van ze te worden, maar helaas zijn de laatste nummers niet heel denderend. Het begint zo ontzettend goed. The Well Of Souls en The Gallows End overtreffen samen wat Candlemass eerder uitbracht en dat is op zich al een ongekende prestatie. Ik heb nooit een voorkeur gehad voor Langquist of Messiah Marcolin. Vind beide zangers echt geweldig. De manier waarop Messiah zijn stem laat trillen, is erg tof. Past uitstekend bij de muziek.

Wel opvallend dat mensen dit traag noemen. Ik vind het bij vlagen toch best snel eigenlijk. Het geluid is vooral zwaar en duister. Dat maakt het doom, maar er zijn talloze bands die echt traag spelen. Daarmee vergeleken is Candlemass Speedy Conzales. De epische sound is overeind gebleven. Jammer dat de plaat wat doodbloedt in de laatste nummers. Desondanks een heel stevige 4,5*

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall

Inderdaad wat een geweldig heavy begin van dit album! Gothic Stone (0:47)
The Well of Souls (7:26) rammen uit de speakers en dit niveau wordt gedurende kant 1 gecontinueerd. Samarithan is mijn favoriet maar ook Mourners Lament is een geweldig nummer. Ik heb ook het gevoel dat de plaat wat doodbloedt als ik hem als geheel luister. Zet ik echter kant 2 op heb ik daar geen last van. Misschien is 3 kwartier Candlemass doom net iets teveel van het goeie om aan een ruk te luisteren. In 2 delen zijn kant 1 en 2 even goed.

Lang niet geluisterd. Ik was voorbereid op een tegenvaller maar dat werd het niet. Ook de zang, zelfs wanneer die de gitaarriffs dubbelt, vond ik nog lekker.

De opvolger is ook gewoon een klasbak, erg moeilijk om de betere te kiezen. At the Gallows End en Bewitched zijn tijdloze klassiekers. Heerlijk om bij weg te dromen.

1. Nightfall
2. Epicus Doomicus Metallicus

Een prachtige plaat die vooral ijzersterk begint. Ik ben het er wel mee eens dat de laatste nummers niet heel fantastisch zijn, dat haalt de plaat wat naar beneden. Dat neemt niet weg dat het een fijn album is met heerlijke zang en epische nummers.