Candlemass - Nightfall (1987)

The Well Of Souls was een van de eerste Candlemass nummers die ik ooit hoorde en songs als Samaritan (emotioneel) en At The Gallows End (Hallowed Be Thy Name 2.0) raakten me beiden goed. Ook Messiah Collins' stem sneed door merg en been en songs als Dark Are The Veils Of Death en Mourners Lament gingen er zo makkelijk in. Lang zou ik ook gesteld hebben dat Nightfall mijn favoriete Candlemass album was, maar ik merk vandaag de dag dat ik toch niet anders kan dan een beetje grinniken bij het vrij domme refrein van Bewitched. Waar Epicus Doomicus Metallicus nog wat onaf aanvoelde, was het wel over de gehele linie een stuk sterker. Dit album zwakt tegen het einde net af. Een heel klein beetje. Dikke 4.5 zodoende.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfal

Dit album was hard op weg om mijn favoriete album van ze te worden, maar helaas zijn de laatste nummers niet heel denderend. Het begint zo ontzettend goed. The Well Of Souls en The Gallows End overtreffen samen wat Candlemass eerder uitbracht en dat is op zich al een ongekende prestatie. Ik heb nooit een voorkeur gehad voor Langquist of Messiah Marcolin. Vind beide zangers echt geweldig. De manier waarop Messiah zijn stem laat trillen, is erg tof. Past uitstekend bij de muziek.

Wel opvallend dat mensen dit traag noemen. Ik vind het bij vlagen toch best snel eigenlijk. Het geluid is vooral zwaar en duister. Dat maakt het doom, maar er zijn talloze bands die echt traag spelen. Daarmee vergeleken is Candlemass Speedy Conzales. De epische sound is overeind gebleven. Jammer dat de plaat wat doodbloedt in de laatste nummers. Desondanks een heel stevige 4,5*

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall