Candlemass - Epicus Doomicus Metallicus (1986)

Was ik bij! Halverwege de middag een fantastisch concert en de festivaldag moest daarna nagenoeg nog beginnen.



Dit album is al aardig wat jaren een van mijn favoriete doomplaten. Candlemass weet hier eigenhandig epische doom uit te vinden. Black Sabbath is natuurlijk een grote inspiratiebron, maar de invloeden van Manilla Road mag je ook niet vergeten. Door dat vleugje MR is dit een episch meesterwerk geworden. De titel dekt de lading meer dan uitstekend. Het songmateriaal is werkelijk fantastisch. De riffs zijn ijzersterk, de drums donderen en de ijzingwekkende stem van Langquist torent daar prachtig bovenuit. De sfeer is fenomenaal. Instinctief zeg ik dat Solitude en vooral Demons Gate de beste zijn, maar ik wil de andere vier songs geen onrecht aandoen.

Ik zet altijd dit album op bij mensen die claimen dat metal niets meer is dan gerag en geschreeuw. Daarmee alleen maar verwondering en/of bewondering mee geoogst.

Candlemass tegen Black Sabbath: "Hold my beer"

Het is heel grappig hoe Black Sabbath niet alleen metal als geheel, maar vooral ook Doom Metal als genre uitvond en het verder tot de jaren '80 duurde eer het genre een beetje uitgebreid werd. Dan was Candlemass nog geeneens de eerste leverancier hiervan, Saint Vitus, Witchfinder General en Trouble gingen de band immers voor, maar geen van hun albums tot die tijd komen ook maar in de buurt van de schoonheid van Epicus Doomicus Metallicus. Een album dat naar mijn mening perfect is in zijn imperfectie. Het is nog niet het zwaarste mogelijk, soms sleept het een beetje voort en over de tekst van een nummer als Solitude zullen er nogal eens wat mensen gefronst hebben. Maar verdomd als het niet excelleert in een desolate kerkersfeer. Hoe tof ik latere gothic doom acts als een My Dying Bride ook vind, voor het ware gevoel van wanhoop ga ik liever in zee met deze Zweden.

Er staat ergens op Youtube een video van Demon's Gate met beelden van de anime Devilman. Een perfecte combinatie, aangezien het hele nummer een naargeestige helse sfeer uitstraalt die met gemak een Black Sabbath als track ervaart. Treedt verder op eigen risico, Satan's hete adem is al in je nek te voelen. Nog steeds niet het beste nummer, dat is voorbehouden aan het sublieme A Sorcerer's Pledge waarbij de mysterieuze toetsenpartijen een beetje doen denken aan de betere tijden van Rainbow en de sombere klanken van een zangeres het album laten afsterven. Werkelijk waar heerlijk om nu weer eens te horen en een absolute klassieker!

Nee dat moet niet. Candlemass is wel doomy maar iets anders dan Type O Negative. Epicus Doomicus Metallicus pakt traditionele heavy metal en gooit dat soms aardig in de vertraging waardoor een soort grootse sfeer ontstaat die doet denken aan de bijbelse filmepossen uit de jaren 60. Op de opvolger Nightfall lukte dat trouwens nog veel beter. Ik zou het niet anders kunnen omschrijven. Je moet het gewoon eens proberen. Maar bereid je voor op het feit dat hier weinig 'gothic' aan is.