Back to the 80's: The Long Versions (2002)
Alternatieve titel: De Hits Uit de Jaren '80
mijn stem
17 stemmen
Nederland
Pop / Rock
Label: Sony
-
Queen - Who Wants to Live Forever (5:13)
-
Falco - Jeanny (Part 1) (5:10)
-
Meat Loaf - Paradise by the Dashboard Light (8:22)
-
Prince & The Revolution - Purple Rain (8:38)
-
Simple Minds - Belfast Child (6:38)
-
Bonnie Tyler - Total Eclipse of the Heart (6:56)
-
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Joan of Arc / Joan of Arc (Maid of Orleans) (7:41)
-
Europe - The Final Countdown (5:08)
-
Yes - Owner of a Lonely Heart (7:22)
-
Pat Benatar - Love Is a Battlefield (6:27)
-
Billy Joel - Goodnight Saigon (6:58)
-
Cock Robin - The Promise You Made (6:33)
-
Talk Talk - Such a Shame (6:22)
-
New Order - Blue Monday (6:22)
-
Visage - Fade to Grey (6:40)
-
Paul Young - Come Back and Stay (7:54)
-
Sniff 'n' the Tears - Driver's Seat (5:55)
-
Sinead O'Connor - Troy (6:22)
-
Bronski Beat - Smalltown Boy (8:55)
-
Vangelis - Chariots of Fire (20:39)
-
Cyndi Lauper - Girls Just Want to Have Fun (6:02)
-
Yazoo - Don't Go (8:24)
-
Duran Duran - Wild Boys (7:58)
-
Mr. Mister - Broken Wings (5:35)
-
Dan Hartman - Vertigo / Relight My Fire (9:41)
-
Bangles - Walk Like an Egyptian (5:47)
-
Frankie Goes to Hollywood - Two Tribes (7:52)
-
Godley & Creme - An Englishman in New York (5:48)
-
Fiction Factory - (Feels Like) Heaven (5:51)
-
Art of Noise - Moments in Love (10:15)
-
Alphaville - Sounds Like a Melody (7:41)
-
Terence Trent D'Arby - Wishing Well (6:13)
-
Time Bandits - I'm Specialized in You (6:01)
-
Kate Bush - Cloudbusting (5:09)
-
Propaganda - P: Machinery (9:22)
-
Wham! - Freedom (7:06)
-
a-ha - The Sun Always Shines on TV (8:27)
-
King - Love & Pride (5:28)
-
Tears for Fears - Sowing the Seeds of Love (6:16)
-
Spandau Ballet - Through the Barricades (7:05)
-
The Alan Parsons Project - Sirius / Eye in the Sky (6:28)
0
geplaatst: 8 januari 2007, 07:19 uur
Redelijke compilatie, sterk afgewisseld met goede en minder goede popsongs uit de Jaren 80. Niet van alle nummers zijn er de 12 inch-uitvoeringen van te vinden, er staan ook gewone singles tussen omdat die gewoon vrij lang duren. Noemen ze het gelijk maar The Long Versions 
Maar eerlijk is eerlijk, er staan ook een paar fantastische lange versies tussen. Wat te denken van de bijna 10 minuten durende versie van Dan Hartman? Heerlijke lange intro!
Verder vind ik de versies van Propaganda, Talk Talk, Cock Robin, A-ha en Art of Noise absoluut 80's klassiekers
Met een geweldige Knock Out op komst, ga ik deze alvast klaarleggen
(En ik kan deze dansende madam gewoon niet onderdrukken nu.... nou, komt ze: 
)
Maar eerlijk is eerlijk, er staan ook een paar fantastische lange versies tussen. Wat te denken van de bijna 10 minuten durende versie van Dan Hartman? Heerlijke lange intro!
Verder vind ik de versies van Propaganda, Talk Talk, Cock Robin, A-ha en Art of Noise absoluut 80's klassiekers
Met een geweldige Knock Out op komst, ga ik deze alvast klaarleggen
(En ik kan deze dansende madam gewoon niet onderdrukken nu.... nou, komt ze: )
0
geplaatst: 25 december 2010, 10:07 uur
In de jaren 80 had je een vreemd fenomeen.
Terwijl men nu juist zoveel muziek in een korte tijd wilde horen, kon het toen niet lang genoeg duren.
Veel artiesten brachten remixen uit van hun singles.
Van Depeche Mode waren vaak verschillende versies te koop.
Ook artiesten als New Order, Frankie Goes To Hollywood en Duran Duran besteden de nodige tijd aan dit product.
The Reflex was zelfs een geslaagde bewerking van een mindere albumtrack.
Kon je als artiest zelf je creativiteit niet kwijt, dan had je altijd nog iemand als Ben Liebrand.
Die stond bekend om het leveren van hoge kwaliteit.
Helaas werd er ook regelmatig wat gekunsteld plakwerk op de markt gebracht.
Gewoon het succesnummer met daar aan een los instrumentaal stukje.
Uitbuiten van het kortstondige succes.
Vanwege mijn beperkte budget had ik vaak de keuze uit drie singles of een maxi.
Dan maar met een cassettebandje naar de oudere buurjongen.
Al was zijn smaak wel niet hemelsbreed.
Verder dan Madonna en Wham kwam het veelal niet.
Dit is dus echt jeugdsentiment.
Al ben ik niet helemaal tevreden over het aanbod.
Er staan teveel originele nummers op die vanwege hun lengte dit album gehaald hebben.
Geen toevoegende waarde. Vooral bij het eerste gedeelte is dit het geval.
Het ontbreken van artiesten als Depeche Mode, Madonna en Human League is een te groot gemis.
Zo ook de remix van Frankie Goes To Hollywood (Relax) met die van Propaganda (P-Machinery).
Terwijl men nu juist zoveel muziek in een korte tijd wilde horen, kon het toen niet lang genoeg duren.
Veel artiesten brachten remixen uit van hun singles.
Van Depeche Mode waren vaak verschillende versies te koop.
Ook artiesten als New Order, Frankie Goes To Hollywood en Duran Duran besteden de nodige tijd aan dit product.
The Reflex was zelfs een geslaagde bewerking van een mindere albumtrack.
Kon je als artiest zelf je creativiteit niet kwijt, dan had je altijd nog iemand als Ben Liebrand.
Die stond bekend om het leveren van hoge kwaliteit.
Helaas werd er ook regelmatig wat gekunsteld plakwerk op de markt gebracht.
Gewoon het succesnummer met daar aan een los instrumentaal stukje.
Uitbuiten van het kortstondige succes.
Vanwege mijn beperkte budget had ik vaak de keuze uit drie singles of een maxi.
Dan maar met een cassettebandje naar de oudere buurjongen.
Al was zijn smaak wel niet hemelsbreed.
Verder dan Madonna en Wham kwam het veelal niet.
Dit is dus echt jeugdsentiment.
Al ben ik niet helemaal tevreden over het aanbod.
Er staan teveel originele nummers op die vanwege hun lengte dit album gehaald hebben.
Geen toevoegende waarde. Vooral bij het eerste gedeelte is dit het geval.
Het ontbreken van artiesten als Depeche Mode, Madonna en Human League is een te groot gemis.
Zo ook de remix van Frankie Goes To Hollywood (Relax) met die van Propaganda (P-Machinery).
* denotes required fields.
* denotes required fields.