Stryper - Against the Law (1990)

Geen verkeerd album, irriteer me alleen aan zanger Michael Sweet. Met een echt goede zanger, had dit een beter album kunnen zijn.

Men gooide het hier over een andere boeg. Geen zwart met geel gestreept logo meer. Ook de teksten gaan een stuk minder over het geloof. Erg? Nee juist niet! De voorganger In God We Trust was
( te ) gladjes, Against the Law ( Hard ) Rocked behoorlijk. Lekkere grooves met af en toe een Blues tintje. Two Time Woman ( eerste paar seconden doen me denken aan Bring Your Daughter... van Maiden ), Two Bodies, Rock The Hell Out of You zijn een paar goede voorbeelden van heerlijke rock nummers waar je niet stil bij kunt blijven zitten. Natuurlijk wordt er ook gas terug genomen met Lady. Ook de Earth, Wind & Fire Cover Shining Star doet het prima.
Al met al een top album! Op naar 23 Januari, want dan spelen ze in een inmiddels uitverkocht Tivoli te Utrecht.

Super album !

Recensie die ik ooit eens schreef:

Stryper!? Gadverredamme, dat zijn toch die christelijke koorknapen die met bijbels smeten? Inderdaad, de band die nota bene Dynamo Open Air mocht headlinen in 1987. Na het gelikte en ronduit slechte In God We Trust (‘88) besloot de band dat het genoeg van hetzelfde was geweest en gooide het roer drastisch om. Op Against The Law liep de band weg van het glamrockimago en mierzoete songs waar het kwartet faam mee verwierf. Maar belangrijker nog, ze braken hun eigen wetten en liepen van het christelijke pad af. Dit resulteerde in gematigde reacties vanuit de voornamelijk religieuze fanschare wat leidde tot tegenvallende verkoopresultaten en indirect tot het vertrek van zanger Michael Sweet en niet veel later de opdoeking van de band.

Na het verrassende The Yellow And Black Attack ('84) en het onovertroffen Soldiers Under Command ('85) bleef de band in herhaling vallen met het nog redelijk te pruimen To Hell With The Devil (‘86) en het eerder genoemde In God We Trust. Maar met Against The Law leverde de uit Los Angeles afkomstige band haar beste werk af. "I don't live for you ‘cause I'm against your laws" krijst Michael in de titel- en openingstrack, de toon is gezet. Harder, diverser en verfrissender. Zowel tekstueel als muzikaal tapt de band hier uit een ander vaatje. De catchy melodieuze gitaarriffjes en zoete zanglijnen zijn hier verruild voor groovende, meer afwisselendere hardrockriffs en de zang is een stuk rauwer, de hoge zanglijnen zijn minder prominent aanwezig en meer dan eens weerklinkt er venijnig gekrijs waarvan je nekhaar overeind gaat staan.

Meteen op de eerste track is het al menens. Een krijsende zanger hier, een interessant drumpatroon daar en een geweldige riff waar je alleen maar U tegen kan zeggen, wanneer de geniale solo er dan invalt kan het feest helemaal niet meer stuk. Michael Sweet weet bovendien de gevoelige christelijke snaar te raken door de bad boy van rock n' roll uit te hangen. Teksten over overspelige vrouwen (Two Time Woman) en zijn liefde voor rock (Rock The People) zetten aan tot serieus nadenken; is dit werkelijk het eens zo brave Stryper? Ja hoor, met het heerlijke uptempo Not That Kind Of Guy, de gewaagde Earth Wind And Fire-cover Shining Star en Ordinary Man lijkt het toch duidelijk; met dit Stryper valt niet te spotten, dat zullen zelfs de met bijbels bekogelde fans van Dynamo moeten erkennen.

De harmonieuze gitaartunes en zanglijnen hebben plaatsgemaakt voor recht toe recht aan riffs en felle uithalen. Het gitaarwerk rockt bovendien harder en is interessanter dan je op de rest van de gehele Stryperdiscografie zal aantreffen, en verrassend genoeg komt het niet zelden voor dat het slechts één gitaar is die de lakens uitdeelt. De tenenkrommende toetsenpartijen worden bovendien geheel achterwege gelaten. Hierdoor is zelfs de enige ballade, Lady, die Michael voor zijn vrouw schreef, een lust voor het oor. De enige keer dat het christelijke aspect wordt aangeroerd is in de hekkensluiter van het album. Rock The Hell Out Of You is tekstueel gezien de enige tastbare link naar eerdere orthodoxe teksten maar is daarnaast wel de hardste track ooit die de mannen opnamen.

Het is erg betreurend dat zowel de fanatieke aanhangers als de mainstream Stryper niet meer steunden na het uitbrengen van dit juweeltje, want wie weet hoeveel moois deze groep nog had kunnen voortbrengen mocht deze plaat wel lovend zijn onthaald. Het mocht niet zo zijn, met Against The Law nagelde de band zichzelf aan het kruis. De mannen zijn zoals vele eens succesvolle groepen weer bij elkaar maar het heilige vuur hebben ze nooit meer teruggevonden. Het viertal schrijft tegenwoordig liever hitparademateriaal en laat het daarbij na om gebruik te maken van de muzikale kwaliteiten die ze ooit machtig waren. Nee, één Bon Jovi op deze aarde is eigenlijk al teveel, daar hoeven we geen christelijke variant bij te hebben. Feit is dat ze met Against The Law in het prille begin van de jaren '90 een ongelooflijke piek bereikten waarvan vriend en vijand het niet verwachtte, en het destijds al helemaal niet oppikten. Eeuwig zonde, want deze plaat behoort eigenlijk thuis in elke platenkast van de doorgewinterde hardrockliefhebber.

Metalfan.nl Review: Stryper - Against The Law

Het werd hier al geschreven. Dit album is een serieuze stijlbreuk. Tot hiertoe was Stryper een tweeslachtige band, met enerzijds metalnummers en anderzijds mierzoete ballads. Hier horen we het woordje god niet een keer en de muziek is meestal te omschrijven als heavy bluesrock.

Voor het eerst in muzikale zin een redelijk consistent album dus en hoewel er minder metal in zit klinkt de band zwaarder dan ooit. Na vier albums was het tijd voor verandering en Stryper levert prima werk af.

Maar beter vind ik het niet. Er gaat nogal wat van hun eigenheid en daarmee gepaard gaande charme verloren. Hoewel kwalitatief dik in orde neigt Against the Law teveel naar een dertien in een dozijn album. Het goddelijke vuur brandt hier toch wat minder fel dan vroeger.

Behalve dan in het slotnummer, dat zo op een van hun vorige platen had gekund. Ook het softe All for One lijkt meer op hun oude werk. Misschien was dit nog ongebruikt materiaal uit het verleden.

Twee berichten hierboven lees ik zinnen die op de dag van publicatie al verouderd waren:

Augustus 1990, ik zag hoe fans zich verbaasd in de ogen wreven: is dit Stryper? Het bandlogo is weg (op de binnenhoes nog wel de driehoek met bijbeltekst), achterop blijken de geel-zwarte pakken vervangen door gevangeniskleding en er is enige baardgroei. Ik grijnsde: de vorige twee albums waren me te glad, hopelijk was dit een signaal dat Against the Law steviger was.

Ben momenteel bezig aan de biografie van zanger/gitarist Michael Sweet, genaamd 'Honestly: My Life and Stryper Revealed'. Op de albums hiervoor schreef hij al 90% van het materiaal en blijkens de bio is naast de cover Shining Star alleen het door Oz Fox geschreven Not That Kind of Guy niet van zijn hand. Over zijn composities op Against the Law: "What came out as I was writing surprised me" (p. 150). Zonder vooropgezet doel is er inderdaad sprake van een stijlverschuiving.
Fans moesten na twee albums met een gepolijstere aanpak wennen: het is rauwer en de teksten zijn niet expliciet christelijk. Wél gaan ze vaak over het maken van de juiste keuzes, waarover Sweet in de bio openhartig schrijft dat dat juist in deze periode nogal eens niet lukte.
In het boek beschrijft hij de moeizame relatie met aanhangers van tv-dominee Jimmy Swaggart die hen bij de ingangen van concertzalen en in de media neerzetten als dienaren van de duivel. Plus de zakelijke jungle, die in toenemende mate een negatief effect op de groepsfinanciën had. De jaren van bikkelen hadden hen murw en boos gemaakt, waarbij het oorspronkelijke heilige vuur was getemperd. De muziek echter is van hoge kwaliteit.

We zijn nu 35 jaar verder en dan valt me op dat Sweets muzikale invloeden duidelijker doorsijpelen in de schrijfstijl, waarin meer rock/blues zit. Zoals in de swingende maar stevige opener Against the Law, het uptempo vervolg Two Time Woman en het midtempo Rock the People. Daarbij klinken de kenmerkende koortjes minder prominent dan op de vorige albums: producer Tom Werman koos voor gitaren, met als volgend detail dat twingitaarlijnen slechts sporadisch worden gespeeld.
Via Two Bodies hoor je enkele muzikale wortels van Sweet, te weten Boston en Styx, met een briljant gezongen refrein. Op Not That Kind of Guy horen we Van Stryper, als een deel 2 van Hot for Teacher; geschreven door gitarist Oz Fox met als oorspronkelijke titel Not Yo Huggy Guy, zo vertelt de bio. Die vermeldt ook dat Sweet bang was om door Van Halen te worden vervolgd, "for it was too close for comfort to being a replica of their hit song".

Kant 2. Shining Star met gastbassist Randy Jackson is een opgerockte versie van het funklied van Earth, Wind & Fire. Moest er destijds aan wennen, nu valt op hoezeer de groep het naar zich toetrok. Ook smakelijk is het soleerwerk van Fox én Michael Sweet. In de riff van Ordinary Man klinkt de invloed van Joe Perry/Aerosmith, Lady is de ballade zoals Stryper die in deze periode steevast afleverde; gelukkig niet op basis van piano maar met akoestische gitaar.
Caught in the Middle is snel met spetterend gitaarwerk, waarbij drummer (en halfbroer) Robert Sweet in zijn element is, net als op het midtempo All for One met fraaie akoestische gitaar á la Boston. Rock the Hell Out of You is het dubbelebasdrumslot waarin de missie van de groep wordt uitgelegd en Sweet de grenzen van zijn stembanden teistert.

Het was voorlopig het laatste volledige album met nieuw werk van de groep. Terwijl het verval doorzette, verscheen in 1991 verzamelaar-met-twee-nieuwe-nummers Can't Stop the Rock, waarna de groep als trio - zonder Michael - voortging, om in 1993 het bijltje erbij neer te gooien.
Vanaf 2000 zoeken de vier elkaar af en toe op (Michael woont inmiddels aan de oostkust), in 2003 leidend tot 7, de volgende verzamelaar-met-twee-nieuwe-nummers. In 2005 is daar comeback-cd Reborn, waarmee de groep hun hardste album tot dan uitbrengt.

Daarom mijn wrevel over het bericht uit 2011, dat gezien de link stamt uit 2008. Toen had het inmiddels veel hardere Stryper alweer één (2008) resp. drie (2011) nieuwe albums uitgebracht, zónder "hitparademateriaal". Fouten maken is menselijk, maar als je een stukje schrijft, doe dan eerst je huiswerk en beluister de muziek alvorens te oordelen.