Alela Diane - The Pirate's Gospel (2006)

Wat als Alela Diane dit album in 2004 al bij een platenmaatschappij had uitgebracht en niet in eigen beheer? Zou ze dan dezelfde status hebben gekregen als Joanna Newsom? Waarschijnlijk wel.

Alela Diane Menig werd geboren in Nevada City, waar ook Joanna Newsom een jaar eerder het levenslicht zag. Beide zangeressen waren goed met elkaar bevriend en Diane heeft zelfs ook enkele malen opgetreden als het voorprogramma van Newsom. Diane groeide op in een muzikale omgeving daar haar beide ouders muzikanten waren. Tijdens een verblijf in San Francisco in 2003 leerde ze zichzelf gitaarspelen en schreef ze haar eerste nummers. Het daaropvolgende jaar bracht ze in eigen beheer een cd uit waarop 15 van deze nummers te horen zijn. In oktober 2006 werd het album, in een ietwat gewijzigde vorm, heruitgebracht door Holocene Music.

The Pirate’s Gospel kan zich met gemak meten aan The Milk-Eyed Mender of Rejoicing in the Hands. Sterker nog, naar mijn mening is dit album zelfs nog beter. Haar muziek is net iets toegankelijker, haar teksten zijn directer en klinken als tijdloze arpeggio’s. Het is dan ook duidelijk te horen dat ze zijdelings ook beïnvloed is door spirituals. De mooiste nummers op deze cd zijn dan ook degene waar ze wordt bijgestaan in haar sing-a-longs. Of dat nu gebeurd door een kinderkoortje (Pieces of String), door een groep zeelieden (The Pirate’s Gospel) of daar haar eigen overdubs, het klinkt stuk voor stuk wonderschoon.

In dit interview met Pampelmoose laat ze vol trots haar nieuwste release zien. Songs Whistled Through White Teeth, een 10” vinyl plaat die in gelimiteerde oplage (500 stuks) is uitgekomen. In dit interview vertelt ze ook dat er dit jaar ook een nieuw album zal verschijnen. Een album dat ik met grote belangstelling tegemoet zal zien.

Voor een ieder die geïnteresseerd is in deze dame kan het nummer The Rifle alvast beluisteren via haar website.

Kippenvel van de bovenste plank, deze Alela Diane. Album 3x achter elkaar gedraaid en potver, wat een mooie liedjes. Een beetje als Vashti Bunyan, maar dan met meer power. Oftewel: dit is een album om smoorverliefd op te worden. En ik ben het al een beetje

Enne, Paul, mij de volgende keer even waarschuwen he?

Stel ik mezelf eigenlijk wel genoeg open voor ware schoonheid? Of ben ik er vandaag juist extra gevoelig voor? Nadat eerder het kwartje viel bij Josh Ritter valt nu de keiharde euro bij deze prachtige piratenplaat van Alela Diane, die toch echt al tijden op m'n peecee ronddobbert.

The Rifle, Can You Blame the Sky, Pieces of String, Oh! My Mama, één voor één pareltjes. Eindelijk weet The Pirate's Gospel mijn hart te enteren. Ja, een mooi moment.

4*.

Fantastisch album met een heerlijk klein gehouden geluid. Bijna alle nummers hebben momenten die me diep raken. Sterke teksten, en een heel goed getimede voordracht - maar vooral: wat een prachtige, ontwapenende stem.

Met dank aan de CD-theek in Eindhoven, waar deze plaat op stond en ik hem na een halve minuut gehoord te hebben meteen kocht.

Eeuwig zonde dat Alela dit sobere geluid ingeruild heeft voor een poppier geluid met allerlei gejodel. Ook haar latere songs willen te "mooi" zijn en missen de brutale frisheid van dit album. Ik hoop dat ze ooit nog eens durft te giechelen op een album - dan weten we weer dat het goed zit.