Lou Reed - Magic and Loss (1992)

Prachtige, zwartgallige plaat van 'feestnummer' Reed. Ik heb 'm een hele tijd niet gelusterd, vandaag weer eens gedaan, mooi hoor weer.

Harry's circumcision wat een drama en droefenis. hakt er elke keer weer in als ik die hoor.
Life's good, Sword of Damocles, Warrior King topnummers

Mooie plaat van Reed ,al is het natuurlijk zware kost.Heel beeldend beschreven zijn de processen waar beide hoofdrolspelers doorheen gaan.In Magican bijvoorbeeld tot in de kleinste details.Ook in Sword Of Damocles is hij overduidelijk:Radiation kills both bad and good ,It can not differentiate.Erg confronterend voor mensen die dit van dichtbij hebben meegemaakt ,en helaas dat zijn er velen.Vanuit dat oogpunt gezien is het album natuurlijk een pittige zit om dat op die manier weer te herbeleven.Aan de andere kant is het natuurlijk prachtig gedaan en kruipt Reed zo dicht in zijn personage dat het bijna eng wordt.Geen plaat om zo maar even tussendoor op te zetten ,maar om eens in de zoveel tijd te absorberen en hem daarna weer op te bergen.3 en halve ster.

Op de hoes lijkt het net of Lou Reed zelf in een doodskist ligt, het beeld past in ieder geval goed bij de zware thematiek van dit ijzingwekkend sterke "concept"album. Ook ik verdraag 'm maar eens in de zoveel tijd, want als ik 'm een uur heb uitgezeten (ik kan niet anders dan 'm integraal beluisteren, zo intens) is alle hoop en positiviteit uit mijn gemoed weggezakt en moet ik in mezelf zo'n beetje op zoek naar de kracht om weer verder te gaan in het leven, zo'n impact heeft het album op mij. En dan heb ik de ziekte niet eens in mijn directe omgeving meegemaakt.

De stem in Power and Glory is overigens niet van een dame, maar van Little Jimmy Scott. He could have fooled me ...
Mooi album, rond de tijd dat het album uitkwam overleed 1 van mijn collega's aan kanker, veel te jong.

Een album over mortaliteit. Ongeveer net zo sterk als New York en nu misschien relevanter dan ooit. Lou schreef het voor twee vrienden maar nu heeft hij er dus zelf ook aan moeten geloven.

Een van de albums die ik erg veel heb geluisterd toen ik heel erg into deze man was.

The coal black sea waits for me me me

Prachtige plaat, heeft Ome Lou gelukkig 20 jaar zijn vrienden overleefd. De stemming van deze plaat is prachtig zwart. Gauw ergens op vinyl oppikken, wist niet dat ie daar op is uitgebracht.

Indrukwekkend album. Magician is van aangrijpende schoonheid. Lou reed toont zich van zijn meest kwetsbare kant. Hij uit zijn verdriet en woede zo direct en intens als ik eigenlijk tot nu toe van geen andere artiest heb gehoord.
Sword of Damocles is pure beklemming. En dan moet Gased and Stroked nog komen....
Hulde ook maar eens een keer voor de begeledingsband van Reed. Ik vind het rockgeluid perfect overkomen. Rauw zonder overdrijving, maar ook zonder flauwe toevoegingen.

Zit dit album i.v.m. nieuwe set-up installatie te luisteren en wil hem eigenlijk nogmaals onder de aandacht brengen bertus99 heeft het in 2014 voor het laatst gedaan.

Het blijft ongelooflijk mooi, zeker nu Lou niet meer onder ons is krijgt hij d.m.v. de teksten nog meer lading.

De laatste weken zit ik voor het eerst in jaren weer eens in een velvet underground en Lou Reed modus. Dan ineens besef ik hoe goed hij was, eigenlijk, ondanks zijn status, zwaar onderschat. Een moeilijke man, voor zichzelf en zeker ook voor zijn omgeving. Zijn muziek blijft ongeëvenaard en tijdloos.
Magic and loss blijft 1 van zijn meesterwerken. Heel persoonlijk, zonder sentiment, beschrijft hij de dood van twee goede vrienden. Muzikaal, tekstueel en productioneel tot in de perfectie gebracht.
Lou Reed, in de vele boeken beschreven als een ploert, een hufter en iemand die mensen dumpte als vuilnis. Als ik deze hele persoonlijk plaat beluister moet hij ook een hele warme zachte kant hebben gehad, dat kan niet anders.

Heb deze CD nu ongeveer 14 jaar geleden op een platenbeurs gekocht en was toen verzot op Warrior King en Power and the Glory, Pt. 2, met als toetje What's Good. Nu na 13 jaar gaat dat nog steeds op. Programmeer die eerstgenoemde twee tracks 2x in, en er zit in die zin schot in dat er een voorzichtige rating aan Magic and Loss wordt gegeven. Spreekt me meer aan dan Transformer die ik ook geprobeerd heb, maar uiteindelijk weer weggegeven heb. Verdere groei wordt iig. niet uitgesloten.

Ik heb deze plaat nog maar sinds een week of twee ontdekt en ik vind ze ronduit prachtig. Nu was ik net aan het luisteren naar het nummer Sword of Damocles en het viel mij op hoe hard het nr Disarm van The Smashing Pumpkins hier op lijkt. Is dat nog iemand al opgevallen?

Je maakte me nieuwsgierig temeer daar ik beide albums toevallig afgelopen weken weer eens beluisterde.

Opgevallen ? niet.... maar nnnnjjjja.... op de deels overeenkomstige gitaarslag na weinig gelijkenis wmb.
Mooie albums beiden, niet ? Verder behoorlijk verschillend in alles.

Ja beiden zijn fantastische albums! Het gaat mij inderdaad om het gitaarspel waar ik de gelijkenis tussen beide nummers hoor. Voor mij is het alleszins heel duidelijk. Het zou ook kunnen-dat ik door er mij op te fixeren- het niet meer kan loslaten .

Volgens het boekje is dat ‘The legendary Little Jimmy Scott’. Geen dame dus denk ik. Wel heel bijzondere backing vocals inderdaad. Geven echt extra dimensie aan het al mooie nummer

Samen met NY zijn beste werk