Lou Reed - Magic and Loss (1992)

Mooi ingetogen en zo nu en dan vlammend, zwaar thema. Al jaren mijn favoriete Lou Reed-album (overtreft voor mij zelfs 'New York'). Door menigeen toch zwaar ondergewaardeerd omdat dit album nooit tot z'n meesterwerken wordt gerekend.

gewoon een klein meesterwerk van de grote meester na new york een logisch gevolg , al zijn de teksten hier nog beter

Dit album is zo zwaarmoedig (ging over het verlies van een vriend overleden aan kanker, dacht ik). Te zwaarmoedig ...

zwartgallig meesterwerk dan maar?

ligt inderdaad zwaar op de maag, maar de oprechtheid is 100%. Lou Reed op zijn best, zowel de teksten als de muziek.

Deze plaat plaat kreeg destijds toen ze uitgebracht werd heel lovende kritieken. En terecht - want het was, na Berlin en Songs for Drella, weer een ijzersterke conceptplaat van ome Lou. Ik heb de indruk dat ze tegenwoordig veel minder gewaardeerd wordt, maar voor mij persoonlijk hoort ze thuis in het rijtje van beste werk van Dhr. Reed, samen met de albums Transformer, Berlin, New York en Songs for Drella (een beetje sluikreclame kan nooit kwaad ).

Ze handelt over niet meer of minder dan de dood en is inderdaad geschreven voor twee goeie vrienden van hem die op 1 jaar tijd aan kanker overleden zijn (Het staat ook zo op de hoes : "This album is dedicated to Doc and especially to Rita"). De één was de bekende liedjesschrijver en producer Doc Pomus, en de andere was Kenneth Rapp a.k.a 'The Mayor' a.k.a 'Rotten Rita', amfetaminedealer en inwoner van Andy 'Drella' Warhols kunstenaarscollectief 'The Factory' in hartje New York.

Een vriend van me omschreef deze plaat eens als een ziekenhuisplaat waar hij helemaal neerslachtig van werd, enkel de vijf meer rockende nummers (zie onder) kon hij nog wel appreciëeren. Ergens had hij wel een punt, want hoe dit album voor sommige mensen een steun kan zijn, kan ik begrijpen dat dan weer anderen het moeilijk kunnen hebben met de directe en soms sarcastische aanpak van Reed. En het thema van dit album handelt natuurlijk over iets waar we liefst allemaal zo weinig mee te maken willen hebben: de aftakeling van onszelf en onze dierbaren, het verdriet bij het heengaan en het gemis achteraf.

Dorita - 4* is een goeie instrumentale intro die het tweede nummer, het catchy en waarschijnlijk meest bekende nummer van deze plaat, What's Good - 4,5*, "What's good? Life's good - but not fair at all", op gang trekt. Dit is het eerste rockende nummer van de plaat.

Dan volgt Power & Glory - 4* (waarvan er ook nog een - betere - rockende versie is meer naar het einde van dit album). Deze song gaat volgens mij over hoe hij niet kan aanzien dat een vriend stervende is, terwijl hij zich zélf net zo gezond en vol energie voelt. Zo komt hij zelfs op het punt dat hij de ziekte volledig wil overnemen ("I saw a great man turn into a little child - the cancer reduce him to dust. His voice growing weak as he fought for his life, with a bravery few men know. I saw isotopes introduced into his lungs, trying to stop the cancerous spread [...] and I wanted this to happen to me").

De vierde song, Magician - 5*, is een van mijn persoonlijke favorieten over iemand die een slepende ziekte beleeft en het in feite beu is om nog langer gevangen te zitten in zijn aftakelende lichaam ("Release me from this body - from this bulk that moves beside me"), maar aan de andere kant mentaal nog niet echt voorbereid is op de dood ("Inside I’m young and pretty - too many things unfinished")

Dan volgt Sword of Damocles - 5*het tweede rockende nummer van deze plaat, een schitterend akoestisch nummer over - de titel zegt het eigenlijk zelf - het gevaar dat altijd op de loer ligt. Het ene moment ben je er nog - gezond en wel - en plots, in een vingerknip maak je geen deel meer uit van de planeet. Het kan allemaal niet fair lijken - zegt hij, maar verder : "This guessing game has it’s own rules - the good don’t always win". Ook zegt hij ergens droogweg, heel sec zoals alleen hij dat kan : "I have seen lots of peoples die from car crashes or drugs - just last night on 33rd Street, I saw a kid get hit by a bus".

Vervolgens komt wat mij betreft het beste nummer van de plaat, Goodby Mass - 5* waarin hij beschrijft hoe hij tijdens de crematiedienst van een vriend, op een nogal harde en ongemakkelijke stoel, probeert te luisteren naar de speeches, maar dat die moeilijk verstaanbaar zijn door het vele gehuil van de mensen die de dienst bijwonen. Hij komt tot de conclusie dat, mocht de overledene zijn eigen begrafenis kunnen bijwonen hebben, hij er waarschijnlijk zélf geen zier aan zou gevonden hebben, het beste zinnetje van de hele plaat: "I don’t think you would have liked it - You would have made a joke. You would have made it easier - You’d say: 'Tomorrow I’m smoke'"

Het zevende nummer, Creamation - 4*, beschijft zo'n beetje op een aantal manieren waar je as zo overal zou kunnen belanden nadat je gecremeerd werd ("Since they burnt you up, collect you in a cup - Will your ashes float like some foreign boat or will they sink absorbed forever")

Dan volgt weer een heel sterk nummer Dreamin' - 4,5*waarbij de muziek de sfeer van de lyrics perfect weergeeft. Het gaat over hoe je in de dagen na het verlies van een dierbare helemaal verdwaasd, als in een film, kan rondlopen (I hear the dog bark I turn and say: 'what were you saying?'") en hoe je de overledene overal ziet opduiken of voor de geest kan halen waardoor je eigenlijk nog niet zo goed beseft dat hij/zij er eigenlijk niet meer is ("If I close my eyes, I can smell your perfume - You look and say: "Hi, baby") Beklijvend nummer!!

No chance - 4* gaat kortweg over hoe hij er spijt van heeft dat hij geen kans gehad heeft om deftig afscheid te nemen van een overleden dierbare. Een van de mindere nummers, maar toch nog altijd boven gemiddeld...

Dan is het tijd voor de derde rocker van deze plaat, Warrior King - 5*, Lou Reed op zijn best - had zo op het meesterlijke album Transformer kunnen staan! Een sterk rockend intermezzo tussen de meer ingetogen songs die eraan vooraf gingen en deze die erop volgen. Mijn favoriete zinsnede is wel deze ("It wouldn’t cross my mind to break your neck or rip out your vicious tongue - It wouldn’t cross my mind to snap your leg like a twig or squash you like some slug") Zo kennen we hem, de Lou

Het elfde nummer, Harry's Circumcision, is dan weer een intetogen nummer, maar wát voor een!! Qua lyrics ongetwijfeld het hardste, maar mijn tweede favoriet van de plaat. Een man, Harry genaamd, kijkt in de spiegel terwijl hij zich scheert en wat hij ziet bevalt 'm allemaal niet zo erg. De wangen van z'n moeder, de ogen van zijn vader, zijn terugwijkende haarlijn, zijn flaporen etc... 'Maar, idee!', zegt Harry, 'Ik heb hier nu toch mijn scheermesje bij de hand!'. En zo komt het dat hij achtereenvolgens zijn neus en zijn kin wegsnijdt om tenslotte zijn keel van oor tot oor over te snijden. Dolletjes!! Harry wordt enkele dagen later wakker in het ziekenhuis waar de chirurg 'm zegt dat ze erin geslaagd zijn zijn leven te redden, maar dat hij er nooit meer zal uitzien zoals vroeger (Hm, was dat niet net wat Harry precies wou?). Hoe Harry hierop reageert is dan ook de tragische pointe van deze song. Dus, de dokter zegt : "Son, we managed to save your life, but you’ll never look the same". "And when he heard that, Harry had to laugh. Although it hurt, Harry had to laugh - The final disappointment"

Hierna volgen Gassed & Stoked - 4* en Power & Glory Part II - 4,5* (met dezelfde lyrics als de gelijknamige track 3), resp. de vierde en vijfde rocknummers van deze plaat

De plaat eindigt met de waardige afsluiter en tevens titelnummer Magic and Loss - 4,5* waarin Lou even een lichtjes positieve noot laat weerklinken (misschien omdat hij zélf beseft dat dit album anders moeilijk te verkroppen is): "You find that that fire is passion and there’s a door up ahead, not a wall", maar toch besluit hij realistisch: "There's a bit of magic in everything and then some loss to even things out."

Schitterend album, tout court: 4,5*!

is het bij jullie ook zo dat de teksten in het engels,duits,frans en italiaans in het cd-boekie staan?? apart, nog niet eerder gezien..

En in het Spaans ook...

Wel grappig eigenlijk : "La vida es como un refresco de mayonesa"

Lou Reed op zijn best is alsof hij naast je staat en je een verhaal verteld, direct en to the point. Zonder toeters en bellen.
Het heeft een soort van objectieve betrokkenheid, waardoor deze CD een stuk minder zwaar is als hierboven gesuggereerd word.
De teksten zijn mooi en zonder (valse) sentiment, en de muziek sluit daar prima bij aan.

Mee eens. Reeds meest persoonlijke album tot op heden, en gelukkig geheel gevrijwaard van pretenties. Voor pretenties kan je terecht bij bijvoorbeeld The Raven...
Ik ga 'm snel weer eens beluisteren. Dat is al weer veel te lang geleden

Een soort van Hommage van Lou aan 2 mensen die hem na stonden (hierboven door freddze keurig uiteengezet ), dit is wel een persoonlijk & zwaarmoedig album geworden maar ook een hele mooie, vooral zijn teksten laten je niet onberoerd.

Alle nummers weten me te raken zowel muzikaal als tekstueel, een van de beste Lou Reed platen.

Ik vind voornamelijk dat hij hier erg de zageman-toer opgaat, geen doorkomen aan, zulke platen...

Dit is veel maar dan ook veel depressiever dan Berlin, dit is al een tijdje een van mijn lieveling albums van ome lou, op MMM natuurlijk na haha. Veel mooie en ingetogen nummers. Wat mij het meest opvalt is dat zijn teksten vaak, op een hele mooie manier geschreven zei. Zoals hier boven ergens stond: Als of er een verhaal tegen je word verteld.

Oja de laatste twee nummers rocken weer als vanouds.

Erg mooi (concept)album naar aanleiding van het overlijden van Doc Pormus en Rotten Rita (met beiden ben ik niet bekend), 2 erg goede vrienden van Lou.

Het resultaat is een droevig, sfeervol, slepend en langzaam album. Ik ben het wel een beetje met Father McKenzie eens dat het moeilijk is om er doorheen te komen, ik moet mezelf af en toe ook wat dwingen. Na afloop denk ik dan echter wel meteen ''dat is toch wel een schitterend stukje muziek.''

Een klein meesterwerk, maar ik hoef dit niet iedere dag te horen.

Een heel mooi album een beetje als ode aan Andy Warhol, zit goed ineen, een van zijn betere albums. Vooral ''Goodby Mass'' en ''Sword of Damocles'' zijn aangrijpende nummers. Mooi zo

Een bijzonder mooi en waar album. De kale feiten verteld door iemand die werkelijk betrokken is.

Een zwaarder album van Lou Reed. Hij speelde rond de release van dit album op Pinkpop. Voor mij kwam hij daar niet echt goed over. En volgens mij had hij er zelf ook niet zoveel zin in.
Dit is dan ook geen album wat zich richt tot het festval publiek.
Op What's Good werd wel gereageerd.
Ondanks dit mooie album best veel stemmen heeft is hier weinig bij geschreven.

Luisterplaat.

heb het optreden van deze toernee rond dit meesterwerk live mogen aanschouwen in het koninklijk circus in brussel , ik stond op een paar meter van lou en het was één van de beste optredens die ik ooit gezien heb , werkelijk subliem en als lou je door zijn bril aankeek kreeg je kippevel !

Ik heb het album net geluisted, de eerste keer voor mij. Ik wacht nog met stemmen, en ik wacht nog met mijn mening geven, want een keer luisteren is te weinig voor dit album. Kan er nog eigenlijk geen zinnig woord over zeggen. Ik vind tot nu dat je niet de individuele kanten moet bekijken van de liedjes, maar dat je het als een geheel moet bekijken. Dus Freddze, begrijp me niet verkeerd, ik heb veel aan je recensie gehad, maar ik vind niet dat je de plussen en de minnen van de liedjes bij elkaar op moet tellen. Ik vind de liedjes zelf niet erg sterk, maar de tekst wel. De geringe instrumenten passen precies bij dit thema. Lou Reed is een vrij slechte zanger, hij moet het niet hebben van zijn stem-kwaliteiten, maar toch, dit is de eerste keer volgens mij, was geloof ik bij het 3e nummer. Toen hij zijn stem verhefde dacht ik wel even: wow... Goed bezig meneer Reed!
Ik vind Berlin wel wat beter, qua teksten gelijk, maar ik vind de liedjes wat meer afwisselender, ik weet niet echt.. Moeilijk uit te leggen, hoewel er een heel groot verschil zit in de liedjes op dit album, heeft het iets waardoor ze op elkaar lijken, dat gevoel heb ik ook een beetje bij Transformer maar helemaal niet bij Berlin. Berlin mijn favoriet!!! Ik ging er toch relatief makkelijk doorheen, hij duurt toch een klein uur, maar het was eigenlijk wel gauw van: zoo, nu al klaar?
Ik denk dat ik dit album een stuk vaker moet luisteren, en ook als ik in een andere stemming ben. Voor mij is muziek een gereedschap die je moet gebruiken bij bepaalde dingen, zoals je niet met een schroevendraaier op een spijker slaat, luister ik geen Berlin, en deze denk ook, als ik heel vrolijk ben. Als je begrijp wat ik bedoel.
Dus.. Nog een aantal keer beluisteren, en dan stem ik er pas op.

Oh ja, volgens mij is Harry's Circumcision 2 jaar te laat geschreven, doet me sterk aan Warhol denken, misschien een foutje van Lou Reed, dat hij zich vergistte? Fouten maken is menselijk hoor!!!

Deze plaat eindelijk dan toch op cd gekocht, voor mij is dit een prachtige plaat, minder goed weliswaar dan Berlin en Transformer. Voor mij er iets net onder. Het zijn prachtige teksten over verlies en rauwproces... voor mij part is Songs for Drella toch net ietsje beter maar toch een sterke plaat.

......ook ik heb de plaat deze week eindelijk op schijf binnen (via ruil-site 'Mail My Disk') gekregen en idd eensch met Barrett: prachtige plaat, voor mij op plek 3 na Transformer en New York maar wel voor Berlin (nu dus mijn nr. 4 van Uncle Lou).
N.b. Songs For Drella heeft mij nooit kunnen bekoren...
Favo-nrs op deze plaat: 'What's Good' en 'Warrior King'.

Wat een prachtige plaat. Ontroerende teksten, zeker als je zelf zo'n proces hebt meegemaakt. "Dreamin'" steekt er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit. De sfeer die in dat nummer wordt gecreëerd, beetje rondzwalkend, onwennig - hoe nu verder? Prachtig! Ook "Sword of Damocles", "Magician" en "Cremation" horen bij de topnummers.

Mijn favoriete Reed cd, prachtige ontroerende melodieen en teksten, wat zwaarmoedig is het wel... maar o zo mooi...

Mijn vaste platenboer (Elpee Den Bosch) raadde me deze aan maar informeerde wel of ik niet te dicht bij een treinrail woonde....

sterke cd, alleen word ik er depressief van

Mooie recensie Fredze , het is ook een van mijn favoriete Lou reed albums . en beslist geen kille donkere plaat een warme eerbetoon aan de dood . en hoe om te gaan met verlies wordt door Lou prachtig bezongen. De dood als gevoelige vriend

Helemaal mee eens. Toen mijn moeder borstkanker kreeg in 1999 en feitelijk was opgegeven door de artsen, draaide ik dit album dagelijks. Het gaf mij de kracht om met de dood om te gaan. Mijn moeder leeft - als door een wonder - nog steeds, maar het album heeft voor mij een spirituele functie van ongekende waarde. Vandaar alleen al in mijn persoonlijke top-10. Ik vond Berlin ook erg goed, Transformer juist niet.

Ja hoor, dit is er weer één. Ik blijf maar pareltjes vissen uit het oeuvre van Reed.
Dit is na New York, Songs For Drella zijn derde topper op rij en behoort dat het beste wat hij ooit gemaakt heeft....

Met eerdere reacties kan ik het alleen maar eens zijn. Het is zeker geen vrolijk album, tekstueel is het loeizwaar. E.e.a. wordt m.i. wel in balans gebracht door de 'cleane' gitaar partijen die, simpel zoals ze zijn, de nummers wat luchtigheid meegeven.

De damesstem op Power and Glory raakt mij wel ontzettend. Het geeft je een wat naar gevoel, (...) maar ik kan er niet echt m'n vinger opleggen waarom dit zo is.....
Meer mensen die dit gevoel hebben?

Voor een stem is het nog te vroeg, maar reken maar dat ie hoog gaat uitvallen!

Ja, ik had precies hetzelfde toen ik dat nummer voor het eerst hoorde... Nu nog steeds overigens. Het contrast tussen "die stem" en Reed's stem is dan wel weer mooi.

De plaat pakt me en laat me niet los.
Depressief word ik er van. Thema is herkenbaar.
Om je heen word het grijs, mijn glimlach verdwijnt

Asgrauw, vol verdriet.
Wil hem blijven draaien...

Die twee stemmen tegenover elkaar maakt het inderdaad een soort van sinister, erg ongemakkelijk... maar o zo mooi....