Lou Reed - Magic and Loss (1992)

Deze plaat plaat kreeg destijds toen ze uitgebracht werd heel lovende kritieken. En terecht - want het was, na Berlin en Songs for Drella, weer een ijzersterke conceptplaat van ome Lou. Ik heb de indruk dat ze tegenwoordig veel minder gewaardeerd wordt, maar voor mij persoonlijk hoort ze thuis in het rijtje van beste werk van Dhr. Reed, samen met de albums Transformer, Berlin, New York en Songs for Drella (een beetje sluikreclame kan nooit kwaad ).

Ze handelt over niet meer of minder dan de dood en is inderdaad geschreven voor twee goeie vrienden van hem die op 1 jaar tijd aan kanker overleden zijn (Het staat ook zo op de hoes : "This album is dedicated to Doc and especially to Rita"). De één was de bekende liedjesschrijver en producer Doc Pomus, en de andere was Kenneth Rapp a.k.a 'The Mayor' a.k.a 'Rotten Rita', amfetaminedealer en inwoner van Andy 'Drella' Warhols kunstenaarscollectief 'The Factory' in hartje New York.

Een vriend van me omschreef deze plaat eens als een ziekenhuisplaat waar hij helemaal neerslachtig van werd, enkel de vijf meer rockende nummers (zie onder) kon hij nog wel appreciëeren. Ergens had hij wel een punt, want hoe dit album voor sommige mensen een steun kan zijn, kan ik begrijpen dat dan weer anderen het moeilijk kunnen hebben met de directe en soms sarcastische aanpak van Reed. En het thema van dit album handelt natuurlijk over iets waar we liefst allemaal zo weinig mee te maken willen hebben: de aftakeling van onszelf en onze dierbaren, het verdriet bij het heengaan en het gemis achteraf.

Dorita - 4* is een goeie instrumentale intro die het tweede nummer, het catchy en waarschijnlijk meest bekende nummer van deze plaat, What's Good - 4,5*, "What's good? Life's good - but not fair at all", op gang trekt. Dit is het eerste rockende nummer van de plaat.

Dan volgt Power & Glory - 4* (waarvan er ook nog een - betere - rockende versie is meer naar het einde van dit album). Deze song gaat volgens mij over hoe hij niet kan aanzien dat een vriend stervende is, terwijl hij zich zélf net zo gezond en vol energie voelt. Zo komt hij zelfs op het punt dat hij de ziekte volledig wil overnemen ("I saw a great man turn into a little child - the cancer reduce him to dust. His voice growing weak as he fought for his life, with a bravery few men know. I saw isotopes introduced into his lungs, trying to stop the cancerous spread [...] and I wanted this to happen to me").

De vierde song, Magician - 5*, is een van mijn persoonlijke favorieten over iemand die een slepende ziekte beleeft en het in feite beu is om nog langer gevangen te zitten in zijn aftakelende lichaam ("Release me from this body - from this bulk that moves beside me"), maar aan de andere kant mentaal nog niet echt voorbereid is op de dood ("Inside I’m young and pretty - too many things unfinished")

Dan volgt Sword of Damocles - 5*het tweede rockende nummer van deze plaat, een schitterend akoestisch nummer over - de titel zegt het eigenlijk zelf - het gevaar dat altijd op de loer ligt. Het ene moment ben je er nog - gezond en wel - en plots, in een vingerknip maak je geen deel meer uit van de planeet. Het kan allemaal niet fair lijken - zegt hij, maar verder : "This guessing game has it’s own rules - the good don’t always win". Ook zegt hij ergens droogweg, heel sec zoals alleen hij dat kan : "I have seen lots of peoples die from car crashes or drugs - just last night on 33rd Street, I saw a kid get hit by a bus".

Vervolgens komt wat mij betreft het beste nummer van de plaat, Goodby Mass - 5* waarin hij beschrijft hoe hij tijdens de crematiedienst van een vriend, op een nogal harde en ongemakkelijke stoel, probeert te luisteren naar de speeches, maar dat die moeilijk verstaanbaar zijn door het vele gehuil van de mensen die de dienst bijwonen. Hij komt tot de conclusie dat, mocht de overledene zijn eigen begrafenis kunnen bijwonen hebben, hij er waarschijnlijk zélf geen zier aan zou gevonden hebben, het beste zinnetje van de hele plaat: "I don’t think you would have liked it - You would have made a joke. You would have made it easier - You’d say: 'Tomorrow I’m smoke'"

Het zevende nummer, Creamation - 4*, beschijft zo'n beetje op een aantal manieren waar je as zo overal zou kunnen belanden nadat je gecremeerd werd ("Since they burnt you up, collect you in a cup - Will your ashes float like some foreign boat or will they sink absorbed forever")

Dan volgt weer een heel sterk nummer Dreamin' - 4,5*waarbij de muziek de sfeer van de lyrics perfect weergeeft. Het gaat over hoe je in de dagen na het verlies van een dierbare helemaal verdwaasd, als in een film, kan rondlopen (I hear the dog bark I turn and say: 'what were you saying?'") en hoe je de overledene overal ziet opduiken of voor de geest kan halen waardoor je eigenlijk nog niet zo goed beseft dat hij/zij er eigenlijk niet meer is ("If I close my eyes, I can smell your perfume - You look and say: "Hi, baby") Beklijvend nummer!!

No chance - 4* gaat kortweg over hoe hij er spijt van heeft dat hij geen kans gehad heeft om deftig afscheid te nemen van een overleden dierbare. Een van de mindere nummers, maar toch nog altijd boven gemiddeld...

Dan is het tijd voor de derde rocker van deze plaat, Warrior King - 5*, Lou Reed op zijn best - had zo op het meesterlijke album Transformer kunnen staan! Een sterk rockend intermezzo tussen de meer ingetogen songs die eraan vooraf gingen en deze die erop volgen. Mijn favoriete zinsnede is wel deze ("It wouldn’t cross my mind to break your neck or rip out your vicious tongue - It wouldn’t cross my mind to snap your leg like a twig or squash you like some slug") Zo kennen we hem, de Lou

Het elfde nummer, Harry's Circumcision, is dan weer een intetogen nummer, maar wát voor een!! Qua lyrics ongetwijfeld het hardste, maar mijn tweede favoriet van de plaat. Een man, Harry genaamd, kijkt in de spiegel terwijl hij zich scheert en wat hij ziet bevalt 'm allemaal niet zo erg. De wangen van z'n moeder, de ogen van zijn vader, zijn terugwijkende haarlijn, zijn flaporen etc... 'Maar, idee!', zegt Harry, 'Ik heb hier nu toch mijn scheermesje bij de hand!'. En zo komt het dat hij achtereenvolgens zijn neus en zijn kin wegsnijdt om tenslotte zijn keel van oor tot oor over te snijden. Dolletjes!! Harry wordt enkele dagen later wakker in het ziekenhuis waar de chirurg 'm zegt dat ze erin geslaagd zijn zijn leven te redden, maar dat hij er nooit meer zal uitzien zoals vroeger (Hm, was dat niet net wat Harry precies wou?). Hoe Harry hierop reageert is dan ook de tragische pointe van deze song. Dus, de dokter zegt : "Son, we managed to save your life, but you’ll never look the same". "And when he heard that, Harry had to laugh. Although it hurt, Harry had to laugh - The final disappointment"

Hierna volgen Gassed & Stoked - 4* en Power & Glory Part II - 4,5* (met dezelfde lyrics als de gelijknamige track 3), resp. de vierde en vijfde rocknummers van deze plaat

De plaat eindigt met de waardige afsluiter en tevens titelnummer Magic and Loss - 4,5* waarin Lou even een lichtjes positieve noot laat weerklinken (misschien omdat hij zélf beseft dat dit album anders moeilijk te verkroppen is): "You find that that fire is passion and there’s a door up ahead, not a wall", maar toch besluit hij realistisch: "There's a bit of magic in everything and then some loss to even things out."

Schitterend album, tout court: 4,5*!

Samen met NY zijn beste werk