The Shirts - Street Light Shine (1979)

Mijn waardering voor deze plaats is bijzonder groot en eigenlijk ook erg persoonlijk. Street Light Shine was zo'n beetje de soundtrack voor de tweede helft van mijn zeventiende en de eerste helft van mijn achttiende levensjaar. Tsja, dan weet je het wel. Ik heb die plaat grijsgedraaid. Op de een of andere manier associeer ik deze plaat ook met (de geur van) het najaar.
Van de romantiek van Don't hesitate en Next to you I get so nervous, naar het dromerige Triangulum, het uitgaansleven van Out on the ropes en de zelfstandigheid van Laugh And Walk Away.
Ik blijft het een heerlijke plaat vinden, maar ik begrijp goed dat het niet voor iedereen is.

Met al het sleutelen aan mijn afspeellijsten met new wave en aanverwanten heb ik Laugh and Walk Away kennelijk per ongeluk verwijderd. Terwijl dit juist één van de eerste liedjes is die mij warm lieten lopen voor new wave. Het haalde in november 1979 #10 in de Nationale Hitparade en de Vlaamse lijst van Ultratop dicht hem in december dat jaar een #17 toe. De enige landen op onze mooie planeet waar The Shirts hitsuccessen hadden, nadat Tell Me Your Plans van hun debuut het jaar ervoor onze hitlijsten haalde. We kregen een videoclip van het liedje erbij.

Ten onrechte noemt het eerste MuMe-bericht bij dit Street Light Shine de groep "een soort imitatie Blondie": de plaat draait hier nu de nodige rondjes op mijn draaitafel en die benaming is echt onjuist. Natuurlijk zijn er overeenkomsten: newwavegroep met een zangeres, gitarist en toetsenist en deels puttend uit de jaren '60. Maar The Shirts hadden wel degelijk een eigen smoel, die makkelijk is aan te wijzen.
Na de sterke start van de elpee met Laugh and Walk Away (alleen al de hi-hat en de hamerende toetsen van het intro en dan die licht-bronzen stem van Annie Golden!) volgt kalmer werk via Love Is a Fiction en het gevoelige Don't You Hesitate.
Dan wordt het roer omgegooid: blazers, swingjazz en tweestemmige leadzang in Milton at Savoy. Wát een verrassend zijstapje... Mijn exemplaar ontbeert de binnenhoes met daarop meer informatie, maar het kan niet anders of naast Golden zingt bassist Robert Baccioco hier.
In Ground Zero is hij de enige bij de microfoon; het nummer heeft een aparte drumpartij van de hand van John Criscione. Kant 1 sluit af met het dromerige Triangulum met Golden in de vocale hoofdrol: ik wist niet dat haar stem zó hoog reikte, zoals in het slot gebeurt.

Kant 2 opent vrij lieflijk met het fraaie Out on the Ropes, mede dankzij dwarsfluit en viool, waarna het pittige Starts with a Handshake en Can't Cry Anymore volgen. Op het midtempo I Feel So Nervous is de microfoon voor Baccioco, waarna de wenkbrauwen opnieuw in blijde verbazing omhoog gaan.
Outside the Cathedral Door heeft namelijk iets van psychedelische rock. Een heel andere muzikale benadering, waarbij beide vocalisten gedurende 5'30" hun krachten bundelen. Niet te psychedelisch, niet te rock, maar wel die sfeer; halverwege wordt het zelfs progrockachtig. En het wérkt! Een beetje raar maar wel lekker, zoals een frisdrankreclame ooit verkondigde. Luister en oordeel zelf.
Die progressieve sfeer blijft in Kensington Gardens. Het is eigenlijk een koorstuk, alsof we een Engelse kathedraal betreden. Een prachtig slot van Street Light Shine. Is dit nog wel new wave? Ach, wat maakt het uit: het is aangenaam, het is muzikaal, het gaat verwachtingen voorbij... het wérkt!

De reis door new wave kwam van juni 1981 en wel de tweede langspeler van punkgroep Plasmatics. Naar dat jaar keer ik terug. Begin juli verscheen toen namelijk het debuut van T.C. Matic.