The Shirts - The Shirts (1978)

Ik zie haar nog steeds staan (Annie Golden), net als Blondie onwaarschijnlijk ordinair kauwgom kauwend tijdens het zingen. Tell Me Your Plans blijft natuurlijk een geweldig nummer.

Tell me your plans is zeker een waanzinnig nummer,voor de rest ken ik niks eigenlijk van deze band jammer genoeg.Ik vraag me af of dit album ooit op cd is uitgebracht?

Ik ken behalve Tell me Your Plans ook nog hun andere hit :

Laugh and Walk Away, maar kijk, die staat hier dan weer niet op!

Jammer, ik zoek een plaat met beide bekende nummers op, want

ik vond dat ze iets van Blondie hadden, zonder ze te willen imiteren uiteraard!

Nou ik heb de elpee nu nog een platenspeler...

Op welk festival het was weet ik echt niet meer; Pink Pop?, Park Pop misschien?
Maar voor iets meer dan een half uur was ik verliefd.......
en de muziek; jaaah..... Tell Me Your Plans, dat was het toch wel, daar moesten ze het wel van hebben vrees ik.

Er was een ooit een release van deze LP op CD met Laugh And Walk Away als een van bonus tracks, maar of die nog verkrijgbaar is ?

Lekker plaatje trouwens maar Street Light Shine blijft mijn fave.........

Op die CD staan dit album en een aantal tracks van Street light shine, dus ook Laugh and walk away. Uitgebracht door Disky. Moet hier nog toegevoegd worden.

En Droombolus heeft gelijk: Street light shine is hun beste...

De 2 hitjes die deze band had vind ik inderdaad lichtjes geniaal.
En je hoort ze ook nauwelijks op de radio...

Ik heb ook de LP en een platenspeler bezit ik ook nog, maar ik gebruik toch liever mijn PC.
Leuke plaat en ik vind dez minder gedateerd klinken dan "Street Light Shine" toch een halfje minder, ik kon deze destijds nl. stukken minder waarderen dan z'n opvolger.

Is er misschien iemand die weet waar of hoe ik aan deze cd kan komen?

Ik heb wel de lp the Shirts maar de kwaliteit is nou niet echt super geweldig dus lijk me deze cd een heel goed alternatief.
Heb ik gelijk Laugh and walk away ook.

+1 , ik heb 'm op blauw vinyl ...... Om de een of andere reden heb ik nog nooit een LP gehad in zo'n fantasie kleur die wèl een goeie kwaliteit had .....




Die is al weer jaren OOP. Dat wordt 2e hands bakken doorploegen en Marktplaats in de gaten houden vrees ik .......

Ik kijk nog wel eens naar de "videoclip" van Tell Me Your Plans , zo' n van oudheid 'vervallen' filmpje, op You Tube; mooi nummer.

Ja ik vrees het ook...

Ik heb de cd Tell me your plans van de Shirts. Hierop staan alle nummers van The Shirts cd (welliswaar in een andere volgorde) maar ook met een vijftal andere nummers er doorheen gevoegd, o.a. Laugh and walk away.

Hij is van de Disky-serie en moet daarom toch vrij gemakkelijk te vinden zijn. Ik lees dat meerdere mensen hem zoeken.

Zal hem binnenkort eens recenseren.
Nummers van The Shirts cd vielen mij uit mijn hoofd gezegd niet tegen.

Heb dit album ondertussen ook op cd uitgegeven door Cema/Off Beat wel in de normale volgorde.

Nooit geweten van wie dat nummer Tell Me Your Plans was. Nooit zo mee bezig gehouden ook. Ik herken het volgens mij gewoon nog van vroeger van de radio, van toen ik 7 was.
Zo'n goed nummer vind ik het eigenlijk niet, eerder saai. Een nummer als Empty Everafter is toch wel een stuk energieker en heb ik meer mee qua sound.

Laugh and Walk Away van hun volgende album vind jij waarschijnlijk wel de moeite waard.

Nu ik die heb gehoord ken ik die inderdaad ook. Wel een aardig nummer.

Tell me your plans

Evenwichtige plaat zonder slechte nummers, maar ook weinig toppers, op empty ever after na. Een nummer als Tell me Your Plans is bijvoorbeeld lekker om af en toe eens te horen, maar niet genoeg reden om de plaat uit de kast te halen. Alleen Empty ever after.

Tell me your plans is een alleraardigste compositie. Onder anderen omdat het van de intro; D een halve toom omlaag gaat; C#m.
Voor de gitaristen onder ons die zich even vervelen hier de volledige Tab

Voor de rest een van de reeks leuke tot goede bands voortgekomen uit de roemruchte CBGB.

New Yorkse Band rondom de kauwgumpop Annie Golden en inderdaad ook afkomstig van de CBGB-clubscene die heel veel new-wave groepjes voortbracht.
De namen van de rest van de bandleden klinken allemaal Italiaans.
Stijl new wave/powerpop deze Shirts.

Het in november 1978 tot de 4e plaats reikende Tell Me Your Plans is niet het enige mooie nummer op deze plaat.
Running Through The Night is namelijk ook zo'n pareltje.
Andere goede nummers, waar je ook wel goede zin van krijgt zijn They Say The Sun Shines, Empty Ever After, Reduced To A Whisper en 10th Floor Clown.
De zwakkere nummers zijn Lonely Android, Poe en Teenage Crutch waarin het af en toe wat schreeuwerig wordt.
Steeds echter die mooie combi tussen toetsen en gitaar en de niet onaangename stem van Annie Golden (als ze rustig blijft).
Ik heb overigens aangename herinneringen aan Tell Me Your Plans.

The Shirts hebben in 2006 nog een CD gemaakt en toeren nog steeds regelmatig, echter zonder Annie Golden.
Op vinyl.
Ik twijfel tussen 3 en 3,5, maar vooruit naar boven afgerond dan.
Op vinyl.

Deze LP gehad. Kende het echt niet, maar de eerste tonen van Tell Me Your Plans kwamen me toch bekend voor. Da's een sterk nummer zeg!

De rest van de plaat moet ik even op me in laten werken, weet ook nog niet of ik 't echt wat vind, maar Tell Me Your Plans is een fijn nummer!

Ken je Laugh and Walk Away?
Is wel van de opvolger.
Die vind ik nog beter.

Psies ! Street Light Shine is een heeeeeel goeje plaat en valt voor mij in een heel andere klasse dan deze.

Op dit debuut hoor je het typiese geluid van een garage band die hard gerippeteerd heeft om de songs er zo goed mogelijk in te krijgen, maar wat overgekonsentreerd bezig geweest is in de studio om alles psies op de juiste plaats te krijgen.

Deze plaat nodigt me eerlijk gezegd nog niet uit tot het luisteren van meer.. maar die ga ik effe opzoeken op jouw buis

Laugh and W alk Away is meer wave, beetje Kim Wilde achtig.

Maar met een betere zangeres en meer pit.

Geweldig album, net als het tweede. Heel jammer dat dit bandje in de vergetelheid is geraakt, want muzikaal waren ze nog beter dan Blondie, en Annie Golden had een unieke podiumpersoonlijkheid. Dat kun je zien op YouTube.

Op reis door new wave in 1978 kom ik vanaf Engelsman Wreckless Eric bij het Amerikaanse The Shirts. De groep debuteerde in 1976 met drie nummers op verzamelaar Live at CBGB's. Mijn kennismaking met hen was echter dankzij single Tell Me Your Plans. Dat werd een hit bij ons, mede dankzij de steun van Hilversum 3-dj Frits Spits die het in september '78 in zijn Avondspits uitriep tot steunplaat (hier de lijst met steunplaten van dat jaar).
De single werd in november #8 in de Nationale Hitparade en #4 in de Top 40, waarmee het één van de eerste liedjes binnen de new wave was die ik leerde kennen. Bovendien in Vlaanderen in december #6 bij de BRT én natuurlijk te zien bij AVRO's TopPop. Aan de berichten hierboven te zien, zijn toen heel wat jongensharten sneller gaan kloppen...
Voor hun debuutelpee togen ze naar drie Engelse studio's en soms lijkt Londen zijn weerslag te hebben gehad op dit titelloze debuut.

Wat me opvalt bij het draaien is dat de zang vaak tweestemmig is: niet alleen Annie Golden, maar toetsenist John Piccolo is de tweede leadvocalist. Althans, aan de clip te zien is hij het, want de binnenhoes vermeldt niet per nummer wie de leadzang deed en andere groepsleden vreesden de microfoon evenmin.
In de stevige opener Reduced to a Whisper domineert zijn (?) stem. Het nummer is stevig met dubbele gitaarlijnen en een ijverig om zich heen meppende John Criscione. Alsof ze het nummer van Thin Lizzy kregen!
Na de oorwurmhit waar niet gitaar maar toetsen dominant zijn, is daar het melancholische Empty Ever After, waarin Golden de longen uit haar lijf zingt als Poly Styrene van X-Ray Spex. Teenage Crutch is een fel gitaarliedje, dat naar het einde toe steeds meer punk wordt. Kant 1 sluit af met de weemoed van Tenth Floor Clown, dat soms in een venijnig walsje transformeert: lekker Stranglersiaans!

Kant 2 opent met eenzelfde gevoel in The Story Goes met een hoofdrol voor Golden, waarna het snel scheurende Lonely Android punkachtig is. Opvallend is dat hier plotseling met een dik Engels accent wordt gezongen.
Met Running through the Night is daar het tweede nummer met de elektrische piano dominant in de begeleiding, een heerlijk nummer voor Golden. They Say the Sun Shines is een popnummer met scheurende gitaartjes en slotlied Poe is net als de opener eigenlijk een rocknummer dat ook vóór new wave had kunnen gemaakt, zij het met de energie die punk eigen is, zeker als aan het einde een orgeltje bijvalt.

Mijn favoriete nummers zijn die waarin de toetsen dominant zijn. Om de één of andere reden landen die het beste. Sinds kort zijn de nummers weer afspeelbaar op streaming, waar ze lange tijd slechts als grijs (bekend maar niet beschikbaar) stonden. Toch ben ik blij met mijn vinylexemplaar, al is het maar om de binnenhoes met tekstvel en tekening van Brooklyn Bridge.

De reis door new wave gaat verder bij Pure Hell, een zwarte punkgroep die aanvankelijk niet verder kwam dan slechts één single.