The Shirts - Street Light Shine (1979)

The Shirts was een soort imitatie Blondie;
Ze hebben 2 hits gehad; TELL ME YOUR PLANS
en het nog geweldiger
LAUGH AND WALK AWAY.

Jammer dat ze beiden niet op dezelfde plaat staan, maar misschien zijn het wel 2 goede elpees, heb ze nooit gehoord, maar zoek nog steeds deze 2 hits samen op 1 plaatje. Zal wel een best of bestaan denk ik !

Geen idee, ik ben ook op zoek naar deze elpees.

Ik heb Street Light Shine jaren op een voorbespeelde cassette gehad en wacht nog steeds op de CD release want het is zonder twijfel de beste plaat die ze gemaakt hebben. De eerste is nogal wisselvallig door de verschillende bijdragen van de individuele leden en het garage karakter van hun muziek, want het zijn niet echt geweldige muzikanten maar ze hebben wel een duidelijk idee hoe hun muziek moet klinken en dat komt op deze plaat helemaal uit de verf. Ik behelp me in de tussentijd met een gedigitaliseerde LP op CDR die nog regelmatig in de spelert zit.

Ik vind dit nu in tegestelling tot Blondie nu erg gedateerd klinken, ik geef deze plaat echter toch 4 ****. Ik was 16 en heb hem destijds grijs gedraaid.

Die zijn in de meest platenzaakjes voor een paar euro uit de bakken te vissen volgens mij. Heb ze iig zelf vorige maand voor € 3 per stuk gekocht.

Het gelijknamige album(EP) heb ik ondertussen ook gekocht via internet.
Deze moet ik ook nog ergens vandaan zien te halen,maar toch bedankt.

Laugh and walk away blijft toch een van de beste popliedjes ooit gemaakt.

Blijft leuke band met kleine 'spring-in-het-veld' Annie Golden - what's in a name. Ik vind track 3. en 7 ook de moeite waard. In ieder geval staan op deze plaat meer leuke harmonies dan op de vorige.

Ze hebben vorig jaar een soort reünie-concert gegeven in Central Park - als je goed google't vind je vast wel iets.

Datzelfde geldt voor zoeken in de 'betere' platenzaken in vinyl: in Amersfoort, Arnhem etc. kom je deze regelmatig tegen voor 1 - 3 euri, dwz het goedkope, ongesorteerde spul - zoeken dus!

laugh and walk away is een juweel van een plaat

Prachtige, helaas vergeten plaat van band, met toch wel wat meer diepgang dan Blondie vind ik (die vergelijking is nogal oppervlakkig). De songs op dit album zijn soms zeer springering en pop-achtig, up-tempo, dan weer wat cabaret-esk en dan weer zeer gedragen/sferisch (met name de prachtige tracks Ground Zero, Triangulum en Kensington Gardens).

Heerlijk plaatje waar je alleen maar vrolijk van kan worden.

Vrouwen die Laugh And Walk Away een goed nummer vinden kom ik niet snel tegen. Je hebt een goede smaak Monique!

Je moet wat vaker de straat op, evil23!

Oh is dat het! maar dan wel als het lente wordt hoor Sheplays!

Now is the moment, evil23!

Da's een nummer van Dave Berry, niet van The Shirts

Ik zal eens zien of ik deze ergens kan 'opvissen' om te zien of ze alleen 2 sterke singles konden maken of dat de albums ook de moeite waard waren.

Bij een lokale kringloop winkel gescoord voor € 1,--

Waarop jij de titel Laugh & Walk Away eer aan deed ?

Mijn waardering voor deze plaats is bijzonder groot en eigenlijk ook erg persoonlijk. Street Light Shine was zo'n beetje de soundtrack voor de tweede helft van mijn zeventiende en de eerste helft van mijn achttiende levensjaar. Tsja, dan weet je het wel. Ik heb die plaat grijsgedraaid. Op de een of andere manier associeer ik deze plaat ook met (de geur van) het najaar.
Van de romantiek van Don't hesitate en Next to you I get so nervous, naar het dromerige Triangulum, het uitgaansleven van Out on the ropes en de zelfstandigheid van Laugh And Walk Away.
Ik blijft het een heerlijke plaat vinden, maar ik begrijp goed dat het niet voor iedereen is.

Vier sterren. Ik heb 'm helaas moeten downloaden want op CD nog steeds niet te vinden. Mooie serie zeer afwisselende songs met hier en daar een wat opvullertjes die toch altijd nog leuk genoeg zijn. Hoogtepunten; nrs 1, 4,5,6, 7, 11 en 12.

Laugh and walk away

Ma's Atelier present Nog nooit wat van deze band gehoord, dus op basis van de berichten hier de LP meegenomen. Beoordeling volgt...

Heb hem toevallig vandaag ook in handen gehad in de plaatselijke 2e hands platenzaak. Maar laten liggen. Ben jij na mij binnengekomen?

Hoor graag of het wat is en of ik nog snel moet toeslaan (kost hier €10,- dacht ik).

Haha zou kunnen Ik heb 'm voor 5€ meegekregen Zo te zien in een tamelijk nieuwe staat ook

Ik zal 'm vanavond al z'n eerste spin geven en 't je laten weten

Kant A beluisterd. Ik zou zeggen dat Triangulum alleen al het waard is de plaat aan te schaffen

En o ja, Laugh and Walk Away kent natuurlijk de hele wereld, wist alleen niet dat het van hen was...

Laugh and walk away is echt een prachtige jaren 80 hit !!

Ware het niet dat-ie dateert uit 1979...

ik geniet vandaag weer eens van Laugh and walk away met zo een heerlijk (1979 Gaucho) Pianootje Heerlijk eigenlijk een soort Blondie Hanging on the telephone wat ook fantastisch was

Met al het sleutelen aan mijn afspeellijsten met new wave en aanverwanten heb ik Laugh and Walk Away kennelijk per ongeluk verwijderd. Terwijl dit juist één van de eerste liedjes is die mij warm lieten lopen voor new wave. Het haalde in november 1979 #10 in de Nationale Hitparade en de Vlaamse lijst van Ultratop dicht hem in december dat jaar een #17 toe. De enige landen op onze mooie planeet waar The Shirts hitsuccessen hadden, nadat Tell Me Your Plans van hun debuut het jaar ervoor onze hitlijsten haalde. We kregen een videoclip van het liedje erbij.

Ten onrechte noemt het eerste MuMe-bericht bij dit Street Light Shine de groep "een soort imitatie Blondie": de plaat draait hier nu de nodige rondjes op mijn draaitafel en die benaming is echt onjuist. Natuurlijk zijn er overeenkomsten: newwavegroep met een zangeres, gitarist en toetsenist en deels puttend uit de jaren '60. Maar The Shirts hadden wel degelijk een eigen smoel, die makkelijk is aan te wijzen.
Na de sterke start van de elpee met Laugh and Walk Away (alleen al de hi-hat en de hamerende toetsen van het intro en dan die licht-bronzen stem van Annie Golden!) volgt kalmer werk via Love Is a Fiction en het gevoelige Don't You Hesitate.
Dan wordt het roer omgegooid: blazers, swingjazz en tweestemmige leadzang in Milton at Savoy. Wát een verrassend zijstapje... Mijn exemplaar ontbeert de binnenhoes met daarop meer informatie, maar het kan niet anders of naast Golden zingt bassist Robert Baccioco hier.
In Ground Zero is hij de enige bij de microfoon; het nummer heeft een aparte drumpartij van de hand van John Criscione. Kant 1 sluit af met het dromerige Triangulum met Golden in de vocale hoofdrol: ik wist niet dat haar stem zó hoog reikte, zoals in het slot gebeurt.

Kant 2 opent vrij lieflijk met het fraaie Out on the Ropes, mede dankzij dwarsfluit en viool, waarna het pittige Starts with a Handshake en Can't Cry Anymore volgen. Op het midtempo I Feel So Nervous is de microfoon voor Baccioco, waarna de wenkbrauwen opnieuw in blijde verbazing omhoog gaan.
Outside the Cathedral Door heeft namelijk iets van psychedelische rock. Een heel andere muzikale benadering, waarbij beide vocalisten gedurende 5'30" hun krachten bundelen. Niet te psychedelisch, niet te rock, maar wel die sfeer; halverwege wordt het zelfs progrockachtig. En het wérkt! Een beetje raar maar wel lekker, zoals een frisdrankreclame ooit verkondigde. Luister en oordeel zelf.
Die progressieve sfeer blijft in Kensington Gardens. Het is eigenlijk een koorstuk, alsof we een Engelse kathedraal betreden. Een prachtig slot van Street Light Shine. Is dit nog wel new wave? Ach, wat maakt het uit: het is aangenaam, het is muzikaal, het gaat verwachtingen voorbij... het wérkt!

De reis door new wave kwam van juni 1981 en wel de tweede langspeler van punkgroep Plasmatics. Naar dat jaar keer ik terug. Begin juli verscheen toen namelijk het debuut van T.C. Matic.

Mooie Recensie RonaldjK!

En helemaal met je eens, de vergelijking met Blondie gaat hier absoluut niet op.
Hun muzikale identiteit verschilt volledig, de enige overeenkomst is een popgroep met een leadzangeres, that's it… EN dan nog twee -beiden heel leuk- totaal verschillende types.

Dit album kocht ik direct op LP na het verschijnen van de super catchy eerste single Laugh and Walk Away en ik heb het album heel erg veel gedraaid, het verveelde geen seconde en zoals mijn MM collega hierboven beschrijft, er is een grote mate van afwisseling. EN een aantal songs geven prima de stijlkaart weer van Annie Golden's stem die een heel originele klank en toonkleur heeft.

Bij het checken hierboven zag ik dat de groep nadien nog drie albums heeft uitgebracht. Om onduidelijke en onverklaarbare redenen zijn deze releases volledig aan mij voorbij gegaan.

Ik hoor ook minder Blondie. Sterker nog, ik denk eerder dat Kim Wilde deze plaat en vooral Laugh And Walk Away heeft grijsgedraaid. Voor mij is Kids in America een voortzetting van dit geluid.