Kirsty MacColl - Desperate Character (1981)

Ze heeft betere platen gemaakt, maar toch ga ik deze kopen:

Desperate Character: Amazon.co.uk: Music

Het zou tijd worden, ruim dertig jaar na dato.

Een ondergewaardeerd artieste op MusicMeter? Dat zou ik wel denken. Haar beste album Kite steekt met 26 hele stemmen als enige boven het maaiveld van de twintig sterren uit, voor het overige zijn het slechts enkelingen die hun stem uitbrachten.

Toch stal Kirsty MacColl meteen mijn hart toen ze in 1981 met een fantastische debuutsingle de Nederlandse top 40 binnenknalde. Ik weet het niet zeker, maar volgens mij heeft ze die prestatie naderhand niet of nauwelijks meer herhaald, al had ze in thuisland Engeland wel een handvol hits. En zingende actrice Tracy Ullman had een hit met het door Kirsty geschreven They don't know about us.

Maar There's a guy works down the chip shop swears he's Elvis (alleen die titel al) had allang de status van 'classic' of 'evergreen' moeten krijgen. Het nummer piekt naar mijn smaak torenhoog boven de rest van dit album uit, al wil dat niet zeggen dat er verder niets te genieten valt.
Kirsty (dochter van de in Engeland beroemde folkzanger Ewan MacColl en later de vrouw van topproducer Steve Lillywhite voordat ze in 2000 lelijk aan haar einde kwam doordat ze werd aangevaren door een boot) toont op dit album al een opvallende veelzijdigheid, een kenmerk dat op latere platen overeind bleef.

Een reggae-versie van Just one look van The Hollies, jazzy swing op The real ripper, een country-cover van He thinks I still care (George Jones), pittige new wave op Clock goes round, een absurde versie van Frankie Lymon's A teenager in love (hier omgedoopt tot 'A lonely alcoholic teenager in love') en diverse nummers met jaren zestig-invloeden, waarvan ik met name het door haar zelf geschreven See that girl heel aardig vind.

Maar die hutspot is tegelijk een beetje de zwakte van het album, want in deze volgorde luisteren de stijlwisselingen niet altijd lekker weg. Ik zou er drie sterren aan toekennen, maar omdat er één van de beste singles van de jaren tachtig op staat, voeg ik er graag nog een half sterretje aan toe.

Dit klopt niet "Teenager in Love" is gewoon een eigen compositie van MacColl.

Misschien bedoelde ze het als een vervolg op het nummer van Frankie Lymon?

Niet dat ik een kenner ben, al wist ik wel dat ze dochter is van folkzanger Ewan MacColl en die ken ik dan weer dankzij muziek van The Pogues.
Op reis door new wave kom ik van het ernstige Hamburgse Palais Schaumburg bij dit vrolijke elpeedebuut van de Londense Kirsty MacColl, waarvan ik tot anderhalf jaar geleden slechts single There's a guy works down the chip shop swears he's Elvis kende. Daar klinkt de sfeer van jaren '50 rock 'n' roll, die ik eerder tegenkwam bij pubrocker Dave Edmunds (de hit Girls Talk bijvoorbeeld) en het Amerikaanse The Atlantics.

Ik viste najaar 2024 Desperate Character uit een bak bij Simply Listening in het Groningse Ulrum, de noordelijkste platenzaak van ons land. Wel een gokje, want een heel album met knipogen naar jaren '50 rock 'n' roll leek me wat veel. Al wist ik niet of het nummer kenmerkend is voor de rest van het album.

Nee, het is níet kenmerkend voor geheel Desperate Character, wel zijn er meer nummers in die sfeer. Bij MacColl geldt dat voor opener Clock Goes Round, waarna See That Girl gepolijstere rock 'n' roll bevat, vergelijkbaar met Presence Dear van Blondie. Bij MacColl met rijk pianospel van gavin Povey versierd; de hoes noemt dat instrument 'ivories'.
Na de rockandrollende hit (#31 in augustus 1981 in de Nationale Hitparade, in het VK in juli #14, te zien bij Top of the Pops) volgen warempel country via Teenager in Love en pop in latinjasje (rijke blazers!) in Mexican Sofa. Kant 1 sluit af met gevoelig pianospel en een saxofoon in Until the Night, enigszins in de stijl van Elvis Costello. Allemaal eigen composities van MacColl, kennelijk gezegend met een brede smaak, zowel gitaar als blazers als piano laat domineren in de arrangementen en bovendien liedjes kan schrijven.

Verrassend is dat kant 2 opent met regelrechte en pakkende new wave, compleet met groot drumsgeluid á la XTC. Falling for Faces is mjummie. Dankzij het orgeltje in Just One Look is daar zowaar ska, waarna The Real Ripper swingjazz brengt?! Alsof dit een verzamelalbum is met nummers uit een jááárenlange carrière.
Wave in jaren '60-sfeer in Hard to Believe, jaren '50 en hoge hoe-hoe-hoekoortjes in He Thinks I Still Care. De elpee (mijn persing is de Nederlandse van Polydor uit '81) eindigt met de countryversie van There's a Guy Works Down the Chip Shop Swears He's Elvis, alsof het een cd-bonustrack is. Maar die was nog niet uitgevonden.
Een plaat waarvan ik vermoed dat niet alleen Dave Edmunds maar ook Nick Lowe en Elvis Costello 'm regelmatig hebben opgezet. Verrassend genoeg was geen van hen bij Desperate Character betrokken.

Ik ben bezig de albums achter mijn afspeellijsten met losse nummers uit de new wave te draaien, momenteel met muziek uit augustus 1981. Voor de volgende halte ga ik naar New York, waar de ritmesectie van Talking Heads als Tom Tom Club mijn tienerhart opvrolijkte met Wordy Rappinghood.