Lou Reed & John Cale - Songs for Drella (1990)

Hé, ik zag plots dat ik mijn beginappreciatie nog niet had aangepast; Een plaat die maar mondjesmaat zijn grootsheid laat ontdekken, vandaar denk ik dat ik nog met *** deze had gekwoteerd, terwijl ik er nu zeker al **** voor veil heb. Dus maar aangepast. Sommige platen zijn trage groeiers, dit is er voor mij zo eentje. Maar wel puik!

Over een paar dagen voor het eerst kennis gemaakt met deze. Dankzij den Beasterbox. Uiteraard kende ik deze plaat wel maar nog nooit beluisterd. Nobody But You was verre weg het enigste wat ik kende. De single dus. Wat zeer opvalt is het ozo prachtige Open House. Gewoonweg fantastisch. Verder een mix van VU-werk en vernieuwende ideën. Trouble With Classicists is al eveneens briljant. Sterke plaat, man man man.



Wel beste Patrick. Hier had ik veel minder moeite mee eerlijk gezegt. Had je ook moeite in het begin om het werk van The Velvet Underground te apprecieëren?

Halfje erbij voor dit schitterende album!

4,5*

Kon dit album destijds (10 jaar geleden) uit mijn vaders cdkast halen, maar heb dat nooit gedaan. N.a.v. alle enthousiaste berichten toch maar eens bestellen

Wat een fantastisch album is dit toch.
De combinatie van Lou's gitaar en Cale's piano is werkelijk schitterend.
Nergens is het spel echt virtuoos te noemen maar het doet precies wat het moet doen.... raken.
De practhtige teksten (die meerdere luisterbeurten nodig hebben eer je ze écht begrijpt) doen de rest en maken van dit album een onvervalst 5 sterren album!

Style It Takes ...

Hello It's Me...

Heb deze gisteren gekocht. Mooie plaat, moet hem nog een paar keer goed beluisteren. Valt me wel op dat Reed weer praat in plaats van zingt. Dat deed-ie op "New York" ook al zo veel. Weinig melodie dus. Maar "Open House" greep me dan wel weer meteen...

Behalve dat ik 4,5 sterren geef ben ik het hier roerend mee eens... Maar je weet het nooit, het kunnen zo maar 5 sterren worden.

Ik draai hem nu en wat is deze prachtig, fly me to the moon, fly me to a star

Wilde 'm al een hele tijd (een jaar) herbeluisteren, maar dan vergat ik het weer en hij stond nog steeds niet op mijn iPod etc. Nu eindelijk even tijd gevonden en genomen. Heerlijk album toch: Trouble with Classicists, It Wasn't Me

Ik moet het toegeven : ik heb waardering voor Lou Reed en zeker voor John Cale, maar zeggen dat deze heren echt in mijn bovenste la liggen zou zeker niet waar zijn. Maar wat een album is dit! Dit is pure klasse! Het heeft jaren geduurd voor ik dit album ontdekte (dank zij You Tube). Nu vind ik dit echt een klassieker.

Vandaag heb ik deze in de auto een aantal malen beluisterd, het blijft een prachtig album !!!!!!

Ik val in herhaling: bij The Style It Takes houd ik het niet droog.

Wat een ontroerend mooi nummer is me dat toch.

Rond deze tijd had Sjon die kinky haarkut.

Na lange tijd terug uit de kast gehaald en ik vind hem nog beter dan toen. Sfeervolle, donkere en verhalende songs met prachtige teksten die in het teken staan van Andy Warhol waarbij de gitaar van Lou Reed en de piano van John Cale elkaar goed aanvullen. Dit album heeft iets van de magie van Velvet Underground, jammer dat hun samenwerking niet verder ging.

Wat een album!
Style it takes !
Slechts één gezamenlijk album van mijn superhelden. Beide stemmen zijn mij lief. Heerlijk.

Ik ben de laatste weken door beide carrières aan het akkeren ; is geen straf....tjonge jonge wat hebben deze gasten toch heerlijk werk afgeleverd ?

Note to self: zwaar toe aan een nieuwe luisterbeurt.

Eind jaren 80 begon ik het werk van Velvet Underground en Lou Reed te ontdekken.

Vrij snel na het uitkomen van deze CD zag ik bij Plato in Den Haag deze CD in de opruiming liggen. Niet getwijfeld en meteen gekocht.

Zowel de soberheid, teksten en gevoeligheid van deze CD grepen mij bij de strot. Niet alle nummers vind ik goed, maar de sfeer van het album maakt alles goed.
Voor mij een ruime vier.