Lou Reed & John Cale - Songs for Drella (1990)

vreemd dat er hier nog niks gepost is. Ik geef deze plaat een 5. Elke song hierop lijkt wel een schilderij, zo vluchtig maar subtiel en verfijnd. Wat de idee om een tribute-plaat te maken toch niet allemaal te weeg kan brengen bij artiesten. Jarenlang geen enkele noot samengespeeld en dan zo'n plaat afleveren, fantastisch

Het is een meesterwerk de schildermetafoor werk voor mij ook

Drella*= Dracula + Cinderella= Andy Warhol


There are many stories in the naked city…………..
The only question is; ……………which one to tell……..

Welk verhaal moet je vertellen bij dit album?

Het verhaal van een klasgenoot van mij die zo graag op zijn idool Lou Reed en al die andere “helden”uit the Factory wilde lijken dat hij uiteindelijk door veel te veel heroine, nu zijn leven slijt in een inrichting?

Het verhaal van de twee vroegere vrienden die twintig jaar niets meer met elkaar samen hadden gedaan …………het verhaal over verloren vriendschap, haat & liefde..

Het verhaal van Andy Warhol, de kunstenaar, duvelstoejager, mediacharlatan, despoot, portrettenmaker van de groten de aarde, de man die beweerde dat geld verdienen kunst was,en tegelijkertijd een oh zo kwetsbaar en fragiel mens………….
die zich, wanneer hij is neergeschoten door een gestoorde vrouw, in het ziekenhuis ligt, en zich vertwijfeld afvraagt waarom al die “vrienden” hem maar niet in het ziekenhuis komen opzoeken….

Het verhaal over de muziek die soms zo verbijsterend eenvoudig is en tegelijk soms zo zwaar………..

Het verhaal over schuld en bijna verontrustende pijnlijke eerlijkheid..?

Al deze verhalen zijnop één of andere manier te horen op Songs for Drella.

Van de drie hoofdpersonen in deze muzikale zwanenzang, leven er nog twee;
De dood van de derde, Andy Warhol, is de reden waarom die andere twee, Reed en Cale, voor het eerst sinds twintig jaar weer samen een plaat maakten.
Cynisch dat het de dood van de man is die ze weer bij elkaar bracht; dezelfde man die hen aan de vergetelheid ontrukte, een kans gaf, hun eerste plaat betaalde,
maar ook de man die ze slechts een paar jaar later uit elkaar dreef.

Songs for Drella is soms bijna te eerlijk, alsof wij de luisteraar, de priester zijn die in de biechtstoel de confessies van met name Lou Reed aanhoren.
Songs for Drella is daardoor ook een intieme plaat.
Maar vooral is Songs for Drella* een eerlijke plaat.
Eerlijk, zonder franje; soms in your face, soms heel mooi……..

En dan is het ook weer de ontwapenende en verhelderende plaat die ons ragfijn de sfeer schertst in de vreemde wereld die de Factory heette.
Zowel Reed als Cale verplaatsen zich soms in de gedachtenwereld van Warhol, en horen we hoe Warhol dacht over zijn kunst ( Work, the Problem with the Classicists is), of hoe hij hunkerde naar aandacht en genegenheid ( Open House), of wanneer Reed vertolkt hoe Warhol met verbijstering ziet hoe de kliek om hem heen ten onder gaat aan dope en zelfmoord:

“I never said slit your wrists and die
I never said throw your life away
It wasn't , it wasn't me, it wasn't me
You're killing yourself - you can't blame me”

Minstens zo interessant is het wanneer ze weer buiten de gedachtenwereld van Warhol stappen en hun gevoelens en bevindingen vertellen over hun relatie met hun mentor.
Of hoe Lou Reed openlijk de vrouw aanklaagt die Warhol neerschoot.

Songs for Drella is meer dan zomaar het zoveelste album van Lou Reed of John Cale, Songs for Drella is een document; een mooi, soms lief, soms hartverscheurend, soms pijnlijk document.
Lou Reed in het laatse nummer:

“They really hated you, now all that's changed
But I have some resentments that can never be unmade
You hit me where it hurt I didn't laugh
Your Diaries are not a worthy epitaph
Oh well now Andy - guess we've got to go
I hope some way somehow you like this little show
I know it's late in coming but it's the only way I know
Hello it's me - goodnight Andy...
Goodbye, Andy”

Songs for Drella is geen plaat die je meteen bij de eerste keer draaien volledig kunt bevatten. Vele draaibeurten zijn nodig om je de volle diepgang eigen te maken. In die zin is het geen popplaat, het is kunst. En soms is het een boze plaat,
Soms onheispellend , dan weer hypnotiserend (Images)

Ben je echt van plan deze plaat eens serieus te beluisteren? Dan raad ik je aan er echt voor te gaan zitten, het liefst met de teksten onder handberiek
Zet je koptelefoon op of neem plaats in je fijnste stoel; Neem je tijd; dit gaat minimaal twee uur duren; draai hem meerdere keren achter elkaar, luister, lees en luister opnieuw.
Ik vind het een meesterwerk; een hoogtepunt in zowel de loopbaan van Reed, als van Cale.
Huiveringwekkend mooi.

Songs for Drella is een eerbetoon aan Andy Warhol
Songs for Drella is een poging de waarheid onder ogen te zien
Songs for Drella is een muzikale manier om met het verleden in het reine te komen..
Songs for Drella is een vaarwel voor een vroegere vriend


( *=de koosnaam voor Warhol binnen de scene van de Factory)

(Tip: Het is voor het volledig doorgronden van dit album absoluut een pré als je wat van de geschiedenis van Andy Warhol en de Velvet Underground kent; misschien kun je tijdens één van de luisterbeurten wat lezen op het net )

Prachtige recensie oldfart, zo zouden er meer meoten zijn.

Zeer mooi stuk Ga 'm zo ook weer eens beluisteren.

Deze jongen laatste tijd weer flink aan het draaien, Style It Takes is nu favoriet hier.. ook er al in gegooid toen ik klein was

hello it's me, kippenvel

Erg mooi album. één van de albums waar ik vrolijk van wordt als ik chagerijnig ben...heb ik altijd raar gevonden, maar ben blij dat ik dit heel lang weet. De ingetogenheid raakt me altijd weer, een heel persoonlijk album en prachtig opgenomen.

mooi gezegd, dit is inderdaad héél intens en ingetogen en wordt nooit té sentimenteel.

****

Erg goed geschreven recensie, Oldfart. Enkel deze quote klopt niet echt. Het wil niet zeggen dat als je meerdere malen moet luisteren naar muziek om hem te bevatten dat het daarom kunst is.
Ik ben het zeker eens dat dit geen popplaat is maar dit is geen kunst. Dit is een meesterwerk maar kunst is enkel datgene dat de kunstenaar tot kunst benoemd. Het is meer een schilderij zoals hiervoor al werd aangegeven. Elk nummer heeft een eigen stijl en verhaal. Maar dat kom je wel vaker tegen in de muziekwereld.

Dit is een eerbetoon aan een man die de wereld op zijn kop zette. Iemand die wallpapers tot kunst benoemde en ze tenslotte liet kopiëren. Kunst is business.
In dit album draait om de denkwijze en zienswijze van Andy Warhol.

Een plaat die bestaat uit een combinatie van briljante poëtische teksten en een eenvoudige melodie van piano, gitaar of vioolspel.
Een melodie die zo verfijnd is dat ze je tot kippenvel kan brengen. Denk maar aan Open house, Style it takes, Hello it's me en ga zo maar door.
Muziek die voor mij veel weg heeft van de plaat New York uit 1989 van Lou Reed. Luister maar eens naar The Great American Whale, Beginning of a great adventure, Haloween parade, ...

Een erg mooie plaat.

Prachtige plaat. Ik ben toevallig net bezig geweest met een schoolwerkstuk over Andy Warhol en dan is het leuke dat je direct weet waar de teksten over gaan. Zoals Oldfart al zei maakt enige voorkennis over Warhol en de Velvets deze plaat veel beter te begrijpen, en daardoor ook in z'n geheel veel beter. Zéér goed project van Reed en Cale.

prachtige plaat, mooie samenwerking tussen John Cale en Lou Reed. Een mooie ode aan Andy Warhol van deze twee.

Ik vind The V.U. geweldig, maar ik ben een (nog) grotere liefhebber van het solowerk van Reed en Cale. Deze samenwerking kan dan natuurlijk niet stuk. Ik luister "Songs For Drella" al jaren zeer regelmatig, en het gaat gewoon niet vervelen. Waarschijnlijk vooral dankzij de minimale instrumentatie. Het enige minpunt is dat het aandeel van Cale (wat de zang betreft) veel kleiner is dan die van Reed - zoals Reed zelf ook al aangeeft in de liner notes. Maar nummers als 'Style It Takes', 'Faces And Names', 'A Dream' en vooral 'Forever Changed' zijn Cale op zijn allerbest. Het is dan ook zijn beste werk in jaren, en op het niveau van meesterwerken als "Paris 1919" en "Slow Dazzle".

Ik kan geen genoeg krijgen van het latere werk van Lou: met name de albums sinds "New York". Niemand, maar dan ook echt niemand in de popmuziek heeft een stem die zo cool is als die van Lou. Sterker nog: niemand is zo cool als Lou!

ergo ; het is kunst : I rest my case

Smalltown, Style It Takes, Hello It's Me. Zomaar 3 nummers van een "echte" klassieker, SONGS FOR DRELLA !!!! Samenwerking van 2 giganten met een ode aan the great Andy Warhol. Indrukwekkend en ontroerend mooi!!!

Ik herinner me de dag nog dat ik deze CD kocht (22 november 1990) ......... en sinds die tijd is er niet heel erg veel meer de moeite waard geweest ........... John, Lou en Andy (RIP) ............ dank voor jullie "Open House" and minds ....... wat moeten jullie van elkaar gehouden hebben om zoiets magistraals te kunnen maken .......

Lou Reed, John Cale, Andy Warhol, The Velvet Underground, allemaal zaakjes die ik alleen van naam kende, en ik voelde ook nooit echt de drang om de boel te gaan onderzoeken. Misschien was het wel terecht dat ik dit album in het 'Ga dat album eens reviewen'-topic aangewezen kreeg, na iemand eerder de bodemloze put genaamd Macabre, een album waar ik zelf een jaar over deed om het te doorgronden, aan had gesmeerd.

Toen ik Songs for Drella voor de eerste keer hoorde zonder te weten waar het precies over ging trok ik een raar gezicht en dat was zo'n beetje alles wat het met me deed. Ik hoorde het eerste nummer, Smalltown, wat ik hoorde was een ongeïnterreseerd stemmetje dat kennelijk iets te klagen had over het plaatsje waar hij vandaan kwam. Nou nou, zijn dit nou de spannende teksten van Lou Reed? Wat een tegenvaller zeg, ik zou er wel te jong voor zijn. Snel! Volgende nummer! Weer hetzelfde Als het volgende nummer niet leuk is zet ik 'm af! ... Mwa, deze knul probeert nog te zingen maar echt boeien doet het me niet, ik ga maar eens leuke muziek luisteren.

Open house… O-pen house… Het bleef maar echoën in mijn hoofd, als het allemaal zo slecht is, waarom kan ik het dan niet loslaten? Waarom achtervolgt dat nummer me zo? Open house… O-pen house… Het bleef maar doorgaan, ik moest weten waar het over ging, ik moest dit album, of tenminste dit nummer doorgronden, het boeide me niet hoe lang het zou duren. Maar echt heel lang duurde het niet. Toen ik Smalltown voor de tweede keer hoorde maakte het nummer al een totaal andere indruk op mij dan bij de eerste luisterbeurt. Deze kerels proberen me niet een of andere lading meezingers voor te schotelen, ze proberen me iets te vertellen, en ik luisterde aandachtig.

Wat voor verhaal kan ik vertellen bij wat ik hoorde? Ik heb geen idee, Oldfart overtreffen kan ik nooit. Ik kan alleen zeggen dat ik Songs for Drella ondanks Images (ik kan dat nummer echt niet aanhoren) een erg mooi album vind, misschien juist omdat het zo eenvoudig is en klinkt alsof het in een weekje in elkaar is gegooid. Nummers als It Wasn’t Me raken me echt, en ik heb zin om meer muziek van Lou Reed en John Cale te gaan ontdekken. Helemaal niet verkeerd dit… Open House… O-pen House…

Beste MDV, je hebt een monument in huis gehaald. Ik heb 'm al zo'n jaar of 19 in huis en telkens komt hij weer te voorschijn. Twee giganten, die over een ander gigant zingen. Dit album gaat je nooit vervelen en over 19 jaar zul je 'm ook zeker nog beluisteren. That's for sure!!!! En ja het verhaal van Oldfart is geweldig en heel interessant. Ik krijg de rillingen bij Hello It's Me!!!

Dit album heeft van mij 4,5 ster gekregen, niet omdat de muziek of het zingen nou zo uitzonderlijk goed is. Maar het hele verhaal eromheen. Dat 2 van de grootste artiesten bij elkaar komen na zoveel jaar, om een album te schrijven voor iemand die is overleden die je ook zoveel jaar niet hebt gesproken. Dat maakt indruk op mij, en dát vind ik bijzonder. Maar dat is mijn mening, vergeef het me, ik ben nog pas 14 jaar.

Deze plaat krijgt van mij 4.5 niet alleen om het concept dat inderdaad wel indruk wekt, maar ook vooral op de manier waarop zowel Lou Reed als John Cale hun leermeester Andy Warhol een laatste eer betoon toe dienen.

proficiat doke , als je 14 jaar bent en je draait lou samen met transformer ( licht ) en berlin ( loodzwaar ) dan wachten je er nog vele muzikale parels , verder tip ik je new york van lou en music for a new society van spitsbroeder cale , ik vind het fantastisch dat iemand van 14 jaar naar zulke dingen luistert en het nog zeer goed vind ook

er is nog hoop bij de jeugd , van harte proficiat !!

Haha, ja, er zijn weinig mensen die dit luisteren ik weet het. Maar ik heb 3 broers, dus daar komt het denk ik door.

Style it takes vind ik het mooiste liedje hiervan.
Hello its me ook zeker. "Goodbye Andy..."
A Dream is ook prachtig. Het lijkt echt alsof je in een droom zit...
"You know I hate Lou
I really do. He won't even hire us for his videos. And I was proud of
him."
Hele mooie teksten.. Echt prachtig, het verhaal er omheen doet het 'm voor mij. Dat een dood 2 klasse muzikanten elkaar bij elkaar brengt na.. 20(?) jaar.
Prachtig van 4.5 naar *****

Vind trouwens de liedjes waarin John Cale zingt fijner om te luisteren dan Lou Reed. Jammer dat die echte rauwe stem van vroeger weg is bij hem, toen in de tijd van The Velvet underground - The velvet underground and Nico

precies , een meesterwerk die ik morgen in mijn ipod steek voor als ik 's nachts moet werken

doke , je kent er echt veel van , wees je broers maar dankbaar ,

Doke 1,
Waarom ga je niet eens op zoek naar de albums en de muziek van John Cale?
De man heeft en maakt nog steeds prachtige albums en is, ondanks zijn geniale, enorme klasse, een zeer ondergewaardeerd artiest.

Trouwens, als je de mogelijkheid eens hebt om een live optreden mee te pikken van John Cale, moet je zeker doen! Hij is regelmatig in België en Nederland, met een puike band. Heb hem al tientallen keren live aan het werk gezien en nog steeds weet hij mij te boeien.
Mijn avator is en blijft trouwens, de grootmeester zelf!

Ik ben verheugd (en tevens een beetje verwonderd) dat er ook nog jonge mensen zijn, die de muziek van zulke levende legendes, als Reed en Cale, weten te waarderen en er zich voor open stellen!!

Ja ik weet het, het is ook al een tijd een van mijn plannen om dat te beluisteren. Van Lou Reed ken ik nu al wel het een en ander.

Tja ik was ook 15 indertijd toen ik naar Lou Reed en John Cale luisterde. Ik ontdekte deze lui door the Velvet Underground LP te kopen op cover, iets waar ik nooit spijt over heb gehad.

Op muziek staat dus geen leeftijd gewoon soms een beetje geduld hebben en dan komt het goed.

Ik heb deze lp al 20 jaar in de kast staan. Toch heb ik nu pas eigenlijk het gevoel, dat ik het ten volste kan waarderen. Daarvoor wel gedraaid natuurlijk, maar kon het niet altijd over de gehele duur binnen laten komen. Destijds gekocht door Lou zijn New York en dat ik meer van deze man wilde horen. Zelf heb ik helemaal niets met Andy Warhol en diens achtergrond. Het weinige wat ik er van meegekregen heb, is nog uit de film The Doors van Oliver Stone en de banaan en Marilyn Monroe..that's it. Dus misschien ook daardoor dat de teksten wat minder tot mijn verbeelding spraken.
Nu anno 2010 openen meerdere nummers diens deuren voor mij...Open House, Style it Takes, het ruwe van Trouble with Classicists, Images en It wasn't me.
Het is als met goede wijn, dat heeft ook zijn tijd nodig om te rijpen en moet met enige regelmaat gedraaid worden.
Deze plaat zal nog wel eventjes uit de kast blijven, want heb het nu weer gedraaid met 2 kleine dochtertjes aanwezig, dat maakt het wat lastiger om het de volledige aandacht te geven.