Lou Reed & John Cale - Songs for Drella (1990)

Drella*= Dracula + Cinderella= Andy Warhol


There are many stories in the naked city…………..
The only question is; ……………which one to tell……..

Welk verhaal moet je vertellen bij dit album?

Het verhaal van een klasgenoot van mij die zo graag op zijn idool Lou Reed en al die andere “helden”uit the Factory wilde lijken dat hij uiteindelijk door veel te veel heroine, nu zijn leven slijt in een inrichting?

Het verhaal van de twee vroegere vrienden die twintig jaar niets meer met elkaar samen hadden gedaan …………het verhaal over verloren vriendschap, haat & liefde..

Het verhaal van Andy Warhol, de kunstenaar, duvelstoejager, mediacharlatan, despoot, portrettenmaker van de groten de aarde, de man die beweerde dat geld verdienen kunst was,en tegelijkertijd een oh zo kwetsbaar en fragiel mens………….
die zich, wanneer hij is neergeschoten door een gestoorde vrouw, in het ziekenhuis ligt, en zich vertwijfeld afvraagt waarom al die “vrienden” hem maar niet in het ziekenhuis komen opzoeken….

Het verhaal over de muziek die soms zo verbijsterend eenvoudig is en tegelijk soms zo zwaar………..

Het verhaal over schuld en bijna verontrustende pijnlijke eerlijkheid..?

Al deze verhalen zijnop één of andere manier te horen op Songs for Drella.

Van de drie hoofdpersonen in deze muzikale zwanenzang, leven er nog twee;
De dood van de derde, Andy Warhol, is de reden waarom die andere twee, Reed en Cale, voor het eerst sinds twintig jaar weer samen een plaat maakten.
Cynisch dat het de dood van de man is die ze weer bij elkaar bracht; dezelfde man die hen aan de vergetelheid ontrukte, een kans gaf, hun eerste plaat betaalde,
maar ook de man die ze slechts een paar jaar later uit elkaar dreef.

Songs for Drella is soms bijna te eerlijk, alsof wij de luisteraar, de priester zijn die in de biechtstoel de confessies van met name Lou Reed aanhoren.
Songs for Drella is daardoor ook een intieme plaat.
Maar vooral is Songs for Drella* een eerlijke plaat.
Eerlijk, zonder franje; soms in your face, soms heel mooi……..

En dan is het ook weer de ontwapenende en verhelderende plaat die ons ragfijn de sfeer schertst in de vreemde wereld die de Factory heette.
Zowel Reed als Cale verplaatsen zich soms in de gedachtenwereld van Warhol, en horen we hoe Warhol dacht over zijn kunst ( Work, the Problem with the Classicists is), of hoe hij hunkerde naar aandacht en genegenheid ( Open House), of wanneer Reed vertolkt hoe Warhol met verbijstering ziet hoe de kliek om hem heen ten onder gaat aan dope en zelfmoord:

“I never said slit your wrists and die
I never said throw your life away
It wasn't , it wasn't me, it wasn't me
You're killing yourself - you can't blame me”

Minstens zo interessant is het wanneer ze weer buiten de gedachtenwereld van Warhol stappen en hun gevoelens en bevindingen vertellen over hun relatie met hun mentor.
Of hoe Lou Reed openlijk de vrouw aanklaagt die Warhol neerschoot.

Songs for Drella is meer dan zomaar het zoveelste album van Lou Reed of John Cale, Songs for Drella is een document; een mooi, soms lief, soms hartverscheurend, soms pijnlijk document.
Lou Reed in het laatse nummer:

“They really hated you, now all that's changed
But I have some resentments that can never be unmade
You hit me where it hurt I didn't laugh
Your Diaries are not a worthy epitaph
Oh well now Andy - guess we've got to go
I hope some way somehow you like this little show
I know it's late in coming but it's the only way I know
Hello it's me - goodnight Andy...
Goodbye, Andy”

Songs for Drella is geen plaat die je meteen bij de eerste keer draaien volledig kunt bevatten. Vele draaibeurten zijn nodig om je de volle diepgang eigen te maken. In die zin is het geen popplaat, het is kunst. En soms is het een boze plaat,
Soms onheispellend , dan weer hypnotiserend (Images)

Ben je echt van plan deze plaat eens serieus te beluisteren? Dan raad ik je aan er echt voor te gaan zitten, het liefst met de teksten onder handberiek
Zet je koptelefoon op of neem plaats in je fijnste stoel; Neem je tijd; dit gaat minimaal twee uur duren; draai hem meerdere keren achter elkaar, luister, lees en luister opnieuw.
Ik vind het een meesterwerk; een hoogtepunt in zowel de loopbaan van Reed, als van Cale.
Huiveringwekkend mooi.

Songs for Drella is een eerbetoon aan Andy Warhol
Songs for Drella is een poging de waarheid onder ogen te zien
Songs for Drella is een muzikale manier om met het verleden in het reine te komen..
Songs for Drella is een vaarwel voor een vroegere vriend


( *=de koosnaam voor Warhol binnen de scene van de Factory)

(Tip: Het is voor het volledig doorgronden van dit album absoluut een pré als je wat van de geschiedenis van Andy Warhol en de Velvet Underground kent; misschien kun je tijdens één van de luisterbeurten wat lezen op het net )

Lou Reed, John Cale, Andy Warhol, The Velvet Underground, allemaal zaakjes die ik alleen van naam kende, en ik voelde ook nooit echt de drang om de boel te gaan onderzoeken. Misschien was het wel terecht dat ik dit album in het 'Ga dat album eens reviewen'-topic aangewezen kreeg, na iemand eerder de bodemloze put genaamd Macabre, een album waar ik zelf een jaar over deed om het te doorgronden, aan had gesmeerd.

Toen ik Songs for Drella voor de eerste keer hoorde zonder te weten waar het precies over ging trok ik een raar gezicht en dat was zo'n beetje alles wat het met me deed. Ik hoorde het eerste nummer, Smalltown, wat ik hoorde was een ongeïnterreseerd stemmetje dat kennelijk iets te klagen had over het plaatsje waar hij vandaan kwam. Nou nou, zijn dit nou de spannende teksten van Lou Reed? Wat een tegenvaller zeg, ik zou er wel te jong voor zijn. Snel! Volgende nummer! Weer hetzelfde Als het volgende nummer niet leuk is zet ik 'm af! ... Mwa, deze knul probeert nog te zingen maar echt boeien doet het me niet, ik ga maar eens leuke muziek luisteren.

Open house… O-pen house… Het bleef maar echoën in mijn hoofd, als het allemaal zo slecht is, waarom kan ik het dan niet loslaten? Waarom achtervolgt dat nummer me zo? Open house… O-pen house… Het bleef maar doorgaan, ik moest weten waar het over ging, ik moest dit album, of tenminste dit nummer doorgronden, het boeide me niet hoe lang het zou duren. Maar echt heel lang duurde het niet. Toen ik Smalltown voor de tweede keer hoorde maakte het nummer al een totaal andere indruk op mij dan bij de eerste luisterbeurt. Deze kerels proberen me niet een of andere lading meezingers voor te schotelen, ze proberen me iets te vertellen, en ik luisterde aandachtig.

Wat voor verhaal kan ik vertellen bij wat ik hoorde? Ik heb geen idee, Oldfart overtreffen kan ik nooit. Ik kan alleen zeggen dat ik Songs for Drella ondanks Images (ik kan dat nummer echt niet aanhoren) een erg mooi album vind, misschien juist omdat het zo eenvoudig is en klinkt alsof het in een weekje in elkaar is gegooid. Nummers als It Wasn’t Me raken me echt, en ik heb zin om meer muziek van Lou Reed en John Cale te gaan ontdekken. Helemaal niet verkeerd dit… Open House… O-pen House…