Anthrax - We've Come for You All (2003)

Precies. Ik was Volume 8 overigens helemaal vergeten. Zit niet in mijn collectie.

Dat klopt maar dit zijn compilaties met outtakes en heropnames ingezongen door Bush, echter geen regulier nieuw album. We've Come For You All is wat mij betreft toch echt de opvolger van Volume 8, maar je kan dat anders zien.



Ik kan mij herinneren dat in een interview met Aardschok/Metal Hammer of Watt Magazine in 1993 Bush zei dat Armored Saint wel degelijk einde oefening was. De koek was op en na al een keer gevraagd te zijn om bij Metallica te komen (maar dit afwees vanwege de loyaliteit naar zijn broodmakkers) en al een keer gepolst te zijn door Anthrax deze kans echt niet kon laten lopen. De heren Sandoval hebben het nog geprobeerd met andere zangers maar dit werd geen succes en de band werd ontbonden.
Dat Bush weer terugkeerde bij zijn oude strijdmakkers zal ook te maken hebben met botte pech; Label Electra heeft het album Stomp 442 totaal niet in de markt gezet en hierna tekende Anthrax bij het onafhankelijke label Ignition, echter deze firma ging failliet. Het heroprichten van The Saints zal denk ik destijds dan ook de meest logische optie zijn geweest.

Maar je schreef 'laatste album' en niet 'laatste regulier nieuw album'.

Wat Bush bij Armored Saint betreft spreken de feiten voor zich:

Anthrax - Volume 8: The Threat Is Real (1998)
Armored Saint - Revelation (2000)
Anthrax - We've Come for You All (2003)

Het was Bush zelf die samen met Joey Vera in 1999 besloot om Armored Saint weer op de been te brengen. Dat hij zich niet exclusief wilde binden aan Anthrax was zelfs de reden dat die uiteindelijk voor Belladonna kozen.

In de jaren 80 leefde bij hem de gedachte dat Armored Saint groot zou kunnen worden. Een decennium later verdient Bush dikke boterhammen met het inspreken van commercials. Muziek is dan meer een hobby geworden.

En wat een vreemd onrecht viel deze band dan toch ten deel als je kijkt naar de kwaliteit van de albums van de heren. Een uitstekende zanger, een prima gitarist en stuk voor stuk sterke songs.

Tja. Doorzettingsvermogen en het juiste netwerk. Da's niet iedereen gegeven.

Ik was al lang afgehaakt bij Anthrax eind jaren negentig en deze worp is daardoor nooit serieus overwogen. Onterecht? Misschien. Maar het is toch wel meer voor de liefhebbers van White Noise want deze krijgt toch ook een rock feel mee zo nu en dan. Dat is op zich niet erg maar het onderscheidt zich wat te weinig van Armored Saint en daar past die stijl gewoon beter bij.
Er staat hier geen Only op , die song heef Bush nooit meer geëvenaard, maar een song als Safe Home doet het bij mij ook erg goed.
Dat Dimebag hem ook nog even omdoet is ook wel leuk meegenomen, trouwens.

Na twee wisselvallige en bij vlagen ook wat saaie platen leken de heren wel weer de focus te hebben.
Het album heeft een knallende productie meegekregen en dat past goed bij dit materiaal. In What Doesn't Die laat de band er in ieder geen gras over groeien, venijnig en swingend. Hetzelfde kan gezegd worden van Superhero, Refuse To Be Denied is al het derde nummer op rij waarmee prijs wordt geschoten. De song klinkt losjes maar is tegelijkertijd agressief. Er wordt wat gas terug genomen met Safe Home en het is een degelijk nummer. Op Strap It On komt Dimebag weer even om de hoek kijken, wat een te gekke track is dit toch. Black Dalhia gaat bij vlagen in de snelste versnelling maar heeft mij nooit kunnen inpakken. Het swingende Cadillac Rock Box dan weer wel, losjes en relaxed en toegankelijk. Taking the Music Back ligt ook weer lekker in het gehoor. Het titelnummer gaat er ook in als koek. Zo vormt WHCFYA een uitstekende plaat, klinkt het frisser dan de voorgaande worpen, duren de songs niet langer dan nodig en is het geheel energiek. Het materiaal klinkt bij vlagen toegankelijk maar nog belangrijker; met dit schijfje wisten de heren hun sound verder uit te bouwen in het metallandschap. Jammer dat deze plaat relatief weinig aandacht heeft gekregen.

Tussenstand:

1. We've Come for You All
2. Sound of White Noise
3. Fistful of Metal
4. Spreading the Disease
5. Volume 8
6. Stomp 442
7. Persistence of Time
8. State of Euphoria
9. Among the Living

Damn, Bush-Anthrax blijft een geweldige combinatie en op deze plaat leven ook de songs op naar hun volle potentie. Gek genoeg vind ik dit qua stijl helemaal niet zo heel erg afwijken van de meest recente worp van Belladonna-Anthrax, For All Kings. Natuurlijk, de accentjes liggen hier toch meer op de groove dan daar, maar veel zanglijnen, harmonieën en riffs klinken toch echt door en door Anthrax. Is dit dan het enige album met Bush dat weer doet denken aan de klassieke albums van vóór 1993? John Bush bewijst ook maar weer eens wat een geweldige zanger hij is, moeiteloos meedeinzend over de golvende en groovende thrash van Scott Ian en cornuiten. Ergens ben ik dan toch benieuwd naar Volume 8 en of dat stiekem toch niet de moeite is...

De vergelijking met de huidige Thrax lijkt mij zeer terecht. Een volwassen Anthrax met meer dan alleen thrash. Ik denk dat We've Come For You All ten opzichte van Stomp 442 en Volume 8 nog het meest als een Anthraxplaat te herkennen is.

Wie een brede blik heeft, kan zeker ook terecht bij Stomp 442 en Volume 8. Dat zijn prima albums maar delen wat minder het Anthraxgevoel.

Sound Of White Noise, de introductie van John Bush, sluit wel weer mooi bij de rest aan. Dat was een logische opvolger van Persistence Of Time.

Ik associeer deze plaat met de lente/zomer en dus heb ik met dit heerlijke voorjaarsweer We’ve Come For You All weer eens uit de kast getrokken. Ik moet zeggen dat de plaat mij een stuk beter bevalt dan ik mij kon herinneren. Ik had hem zelfs op slechts 3 sterren staan. Dat is toch wel veel te laag voor deze wellicht beste ‘thrax plaat uit de Bush era. Ik zal altijd een voorkeur houden voor de Belladonna platen, maar deze plaat heeft zeker haar charme en bovendien staan er gewoon goede nummers op. Als ik een Bush era ‘thrax plaat wil horen dan is We’ve Come For You All de eerste plaat waar ik aan denk en dat zal wel zo blijven denk ik.

Plaat nummer 9 alweer. Het startsein voor de 00s. Wat na het mindere slotstuk in de 90s weer een stuk sterker is. De productie klinkt lekker scherp en knalt heerlijk uit de speakers. De plaat bevat flink wat energie en heeft een lekkere sfeer erin zitten. Ze lijken weer wat terug in vorm te zijn. Ze halen niet het niveau van weleer, maar dat verwacht ik ook niet meer. Ze leveren hier gelukkig wel weer een levendige plaat af die bij vlagen erg goed vermaakt. Het wisselt een beetje welk deel me echt goed bevalt, maar over het algemeen kakt het in de 2e helft wat in voor mij.

Het grote nadeel is dat er eigenlijk niets echt blijft hangen. Het luistert lekker weg maar het laat niet echt een indruk achter. De plaat komt daarmee voor mij een beetje tussen wal en schip, leuk om te luisteren maar het geeft geen reden om opnieuw aan te zetten. Ik geef ze echter nog het voordeel van de twijfel, vooral omdat het tijdens het luisteren wel lekker klinkt.


Tussenstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Stomp 442
4. State of Euphoria
5. Spreading the Disease
6. We've Come for You All
7. Among the Living
8. Fistful of Metal
9. Volume 8: The Threat Is Real

De laatste met Bush (als je het opnieuw opgenomen The Greater of Two Evils niet meerekent) in de gelederen. Het is voor mij tevens de beste van de heren.
Hoewel ik Bush beter vindt passen bij Armored Saint levert de beste man op deze plaat een meer dan prima prestatie.
Met We've Come for You All leverde de band in mijn ogen een schijf af waar men mee thuis kon komen. Een enorme dosis energie, een knallende productie en een heel aantal gedegen songs.
Weliswaar geen enorme uitschieters naar boven maar ook niet het tegenovergestelde.
Wat mij nu nog steeds opvalt is de tijdloosheid van deze schijf. Sound of White Noise - de eerste met Bush - ademt in alles 1993. Dat geldt niet voor deze plaat, verrassend actueel, urgent en een setje tijdloze songs.
Hier hoeft de band zich absoluut niet voor te schamen.