Anthrax - We've Come for You All (2003)
mijn stem
79 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Nuclear Blast
-
Contact (1:15)
-
What Doesn't Die (4:09)
-
Superhero (4:03)
-
Refuse to Be Denied (3:20)
-
Safe Home (5:10)
-
Any Place But Here (5:49)
-
Nobody Knows Anything (2:57)
-
Strap It On (3:31)
-
Black Dahlia (2:38)
-
Cadillac Rock Box (3:41)
-
Taking the Music Back (3:10)
-
Crash (0:57)
-
Think About an End (5:09)
-
W.C.F.Y.A. (4:11)
-
Safe Home [Acoustic] * (5:54)
-
We're a Happy Family * (5:08)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
50:00
(1:01:02)
0
geplaatst: 8 augustus 2018, 01:11 uur
Toch wel bijzonder dat 'Anthrax' zo wisselvallig overkomt, zeker na de komst van Bush. Het eerste album met deze zanger klonk leuk maar was even wennen, en als je hoopt dat je gewend bent aan de zanger lijkt de band wel een stap te ver terug te nemen en klinkt 'Anthrax' niet meer zoals het hoort, soms wat te chaotisch en te slordig en dat was zeker wel te merken met de voorgaande twee albums. Toch laat Bush ook wat nummers achter waarbij je toch even op je achterhoofd gaat krabben of de beste zanger toch niet beter bij de band past dan Belladonna, één ding is zeker: zo goed als de oudere albums gaat Anthrax niet halen met Bush, en ook niet met dit album.
En dan start dit album sterk, en denk je toch echt dat het album eindelijk weer omhoog stijgt naar het niveau dat ik gewend ben bij deze band. En met het nummer 'What Doesn't Die' laat de Anthrax met Bush zijn visitekaartje erg goed achter. Na mate het album wat door dendert blijft deze hoop toch in een stijgende lijn hangen, en ben ik aangenaam verrast door de nummers 'Any Place But Here' volgend door 'Nobody Knows Anything'. Als de band dit niveau vast houd kan dit album nog héél wat worden, zo klonk Anthrax met Bush gewoon erg goed en strak. Toch houd dit gevoel nog één nummer vast met 'Strap it On' en gebeurd toch het gene waar ik al bang voor was, en word het album op alle kanten verkloot door het waardeloze nummer 'Black Dahlia', waarom? Waar was in godsnaam dit nummer goed voor, bah! En om dan het album weer op een gewenste positie te krijgen is moeilijk, door het nummer 'Cadillac Rock Box' stijgt hij wel weer wat omhoog maar dan gooien ze 'Crash' er tussendoor en dan kakt het toch weer in en lijkt het album na 'Cadillac Rock Box' wel weer vergaande glorie, en had het naar mijn mening ook wel mogen stoppen. Toch moet ik de solo in 'We've Come for You All' niet vergeten, alleen helpt het niet echt meer.
Wisselvallig is dit album echt wel te noemen, en ik weet niet echt wat ik er mee aan moet. Het vorige album vond ik al totale bagger en met de (goeie) opgenoemde nummers haalt dit album zo'n label niet. Toch als ze wat nummers er uit gehaald hadden, zoals de twee opgenoemde slechte nummers dan was dit album totaal anders naar buiten gekomen en kan ik het wel gewoon het beste album met Bush aan zang noemen. Ik ben er nou nog totaal niet van onder de indruk, en buiten twee nummers zal ik het album waarschijnlijk niet snel meer aanraken en dat is zonde. De tijdsduur is dit keer net echt een pijnlijke plek alleen heeft 'Anthrax' mij nog nooit weten te vermaken met zo'n lange tijdsduur op één album en lukt dat nu ook weer niet.
En dan vind ik 'We've Come for You All' toch een beetje een lastige plaat, het heeft zijn up en downs en blijf ik redelijk neutraal met mijn stem, ik weet niet echt wat ik er mee aan moet alleen wil ik het album niet afstraffen op de paar missers, en voel ik me toch bij dit cijfer het beste.
Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. State of Euphoria
07. We've Come for You All
08. Stomp 442
09. Volume 8: The Threat Is Real
En dan start dit album sterk, en denk je toch echt dat het album eindelijk weer omhoog stijgt naar het niveau dat ik gewend ben bij deze band. En met het nummer 'What Doesn't Die' laat de Anthrax met Bush zijn visitekaartje erg goed achter. Na mate het album wat door dendert blijft deze hoop toch in een stijgende lijn hangen, en ben ik aangenaam verrast door de nummers 'Any Place But Here' volgend door 'Nobody Knows Anything'. Als de band dit niveau vast houd kan dit album nog héél wat worden, zo klonk Anthrax met Bush gewoon erg goed en strak. Toch houd dit gevoel nog één nummer vast met 'Strap it On' en gebeurd toch het gene waar ik al bang voor was, en word het album op alle kanten verkloot door het waardeloze nummer 'Black Dahlia', waarom? Waar was in godsnaam dit nummer goed voor, bah! En om dan het album weer op een gewenste positie te krijgen is moeilijk, door het nummer 'Cadillac Rock Box' stijgt hij wel weer wat omhoog maar dan gooien ze 'Crash' er tussendoor en dan kakt het toch weer in en lijkt het album na 'Cadillac Rock Box' wel weer vergaande glorie, en had het naar mijn mening ook wel mogen stoppen. Toch moet ik de solo in 'We've Come for You All' niet vergeten, alleen helpt het niet echt meer.
Wisselvallig is dit album echt wel te noemen, en ik weet niet echt wat ik er mee aan moet. Het vorige album vond ik al totale bagger en met de (goeie) opgenoemde nummers haalt dit album zo'n label niet. Toch als ze wat nummers er uit gehaald hadden, zoals de twee opgenoemde slechte nummers dan was dit album totaal anders naar buiten gekomen en kan ik het wel gewoon het beste album met Bush aan zang noemen. Ik ben er nou nog totaal niet van onder de indruk, en buiten twee nummers zal ik het album waarschijnlijk niet snel meer aanraken en dat is zonde. De tijdsduur is dit keer net echt een pijnlijke plek alleen heeft 'Anthrax' mij nog nooit weten te vermaken met zo'n lange tijdsduur op één album en lukt dat nu ook weer niet.
En dan vind ik 'We've Come for You All' toch een beetje een lastige plaat, het heeft zijn up en downs en blijf ik redelijk neutraal met mijn stem, ik weet niet echt wat ik er mee aan moet alleen wil ik het album niet afstraffen op de paar missers, en voel ik me toch bij dit cijfer het beste.
Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. State of Euphoria
07. We've Come for You All
08. Stomp 442
09. Volume 8: The Threat Is Real
0
geplaatst: 15 september 2025, 15:08 uur
Plaat nummer 9 alweer. Het startsein voor de 00s. Wat na het mindere slotstuk in de 90s weer een stuk sterker is. De productie klinkt lekker scherp en knalt heerlijk uit de speakers. De plaat bevat flink wat energie en heeft een lekkere sfeer erin zitten. Ze lijken weer wat terug in vorm te zijn. Ze halen niet het niveau van weleer, maar dat verwacht ik ook niet meer. Ze leveren hier gelukkig wel weer een levendige plaat af die bij vlagen erg goed vermaakt. Het wisselt een beetje welk deel me echt goed bevalt, maar over het algemeen kakt het in de 2e helft wat in voor mij.
Het grote nadeel is dat er eigenlijk niets echt blijft hangen. Het luistert lekker weg maar het laat niet echt een indruk achter. De plaat komt daarmee voor mij een beetje tussen wal en schip, leuk om te luisteren maar het geeft geen reden om opnieuw aan te zetten. Ik geef ze echter nog het voordeel van de twijfel, vooral omdat het tijdens het luisteren wel lekker klinkt.
Tussenstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Stomp 442
4. State of Euphoria
5. Spreading the Disease
6. We've Come for You All
7. Among the Living
8. Fistful of Metal
9. Volume 8: The Threat Is Real
Het grote nadeel is dat er eigenlijk niets echt blijft hangen. Het luistert lekker weg maar het laat niet echt een indruk achter. De plaat komt daarmee voor mij een beetje tussen wal en schip, leuk om te luisteren maar het geeft geen reden om opnieuw aan te zetten. Ik geef ze echter nog het voordeel van de twijfel, vooral omdat het tijdens het luisteren wel lekker klinkt.
Tussenstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Stomp 442
4. State of Euphoria
5. Spreading the Disease
6. We've Come for You All
7. Among the Living
8. Fistful of Metal
9. Volume 8: The Threat Is Real
* denotes required fields.