Anthrax - We've Come for You All (2003)

Zeer degelijke metal-plaat. 3,5*
De drums in Nobody Knows Anything zijn daarnaast nog het vermelden waard, verbijsterend..

Het is jammer dat dit Anthrax-album zo weinig aandacht heeft gekregen. Het is echt vele malen beter dan bijvoorbeeld St. Anger, dat twee maanden later uitkwam en alle aandacht opeiste. Dit is Anthrax's beste album sinds Spreading The Disease uit '85, met veel inventief gitaarwerk, furieuze drums (ja, vooral in Nobody Knows Anything blijft Charlie doorratelen, helemaal top) en een goede afwisseling tussen mid-tempo (Safe Home, Think About An End, Cadillac Rock Box) en regelrechte knallers a la What Doesn't Die en Strap It On. In het nummer Cadillac Rock Box speelt Dimebag R.I.P. overigens ook mee.

Ik moet hier misschien toch eens een halfje meer aan schenken, dat is ie eigenlijk wel waard in vergelijking met mijn andere 3,5* platen... vanaf nu 4* dus

Ik heb dit album laatst nog eens opgezet en ben tot de conclusie gekomen dat het niet snel gaat vervelen. We've Come For You All is zo enorm gevarieerd en klinkt bovendien tijdloos. Absoluut 5 sterren waard als je het mij vraagt.

Prachtig metal plaatje!
Zo moet het dus klinken anno 2003!

Geweldig album!

Na een tijdje de band niet meer gevolgd te hebben was ik echt omvergeblazen door deze superplaat.

Helemaal af

jep in tegenstelling tot de grote comeback van een van de andere (ex) metalgrootheden. noem geen namen maar de naam van het album had iets te maken met een boze heilige

En hopelijk komt hier alsnog een vervolg op!!!
Sinds gisteren is de $$reünie line-up$$ niet meer, Belladonna is andermaal de band uitgekicked, en de line-up van dit album komt waarschijnlijk weer bij elkaar (mét Bello), als John Bush tenminste terug wil komen.

Nu weet ik niet of Spitz blijft, waarschijnlijk niet. Maar Rob Caggiano was een hele degelijke gitarist; en zeg nou zelf, als je met die line-up zo'n plaat kunt maken zal ik Spitz echt niet gaan missen.

Oude fans zullen misschien teleurgesteld zijn, maar ik vond de reünie het slechtste wat met Anthrax op dat moment kon gebeuren.

ik vind het een zeer matige plaat.
De solo's zijn, zeker met die van Spitz vergeleken, halfbakken solo's , flink door de wahwah gemaskeerd.
Het gitaar geluid is iel en mist power.
Bijan alle nummers beginnen met slappe intro's,

Nee sorry, ik ben meer van de Joey Belladonna tijd.
Toen maakte ze nog METAL, ipv deze stevige rock.
Ook bijna geen vette downstrokes van dhr. Ian te bekennen.

Jammer, want ik ben dol op (de oude) anthrax.

Ik hoop ook dat Joey Belladonna niet uit Anthrax is gekicked en dat het orginele anthrax een METAL plaat gaat opnemen.

daarom heb ik speciaal voor jou de solo cd van joey toegevoegd onder de naam belladonna (aardig he )

weet je wel zeker dat het echt SPECIAAL voor mij en mij alleen was?
Niet jokken he!

ik jok

Ik ga deze cd maar eens opzoeken,ben nu wel benieuwd geworden.en ja ook ik was afgehaakt na het vertrek van Joey Belladonna en later Dan Spitz.terwijl dit echt mijn band was in de jaren 86 t&m 91.heb ze nog wel ongeveer 3 jaar geleden in Nighttown zien optreden en net zoals ik ging eigenlijk iedereen los op de oude nummers en de latere nummers kon niemand volgens mij,ik in ieder geval niet.misschien moet ik het maar eens een kans geven.

na het lezen ga ik dit eens pindakezen

kvind alleen de tilel van het album er eentje in de categorie:

zeer suf (nog los van het boerekoolengels)

jahoor knul, jij zal vast beter Engels spreken dan 4 muzikanten wiens moedertaal het is

Erg goede comeback. Zeker vergeleken bij het nieuwere werk van collega trashbands uit de 80's.

3,5*

Deze nog eens vanonder het stof gehaald. Het album haalt het niet bij bijvoorbeeld 'The sound of white noise' dat voor mij een essentieel album is. Al is de titeltrack wel een heerlijk nummer.

Berichten verplaatst naar Anthrax

Safe home is echt een super mooi nummer! heb de rest nog niet echt gehoord maar is dat ook een beetje de moeite waard?

Zeker weten, discipline! Het hele album staat als een huis en klinkt als een klok!

Safe Home is inderdaad een prachtig nummer maar het hele album staat vol met pareltjes.

Check bijvoorbeeld What Doesn't Die met het geweldige intro!

Of check het hele album even uit.

Cheers!

We've Come for You All was het laatste reguliere Bushthrax album. Het begon goed met The Sound Of White Noise en het eindigt goed met deze, zullen we maar zeggen. Over wat daar weer tussenin zat, zal ik zwijgen. De metal en rock mengelmoes klinkt in elk geval frisser en moderner dan de andere Bushthrax albums. Opnieuw koos de band er niet voor om terug te keren naar een old school thrash geluid. Ofschoon opener What Doesn't Die toch wel thrashy invloeden herbergt. Het is meer de energie en de spelvreugde die erg aanstekelijk werkt. Nummers als Superhero en het wat kalmere Safe Home blijven lekker hangen zonder te gaan vervelen. Afwisseling troef op We've Come For You All. Puike plaat.

Muzikaal dik in orde, alleen doet die stem mij weinig.
Maar Nobody Knows Anything is wel zeer vet nummer.

Hoorde laatst toevallig het Nummer 'Any place but here' vind het persoonlijk een erg lekker nummertje, ben nu iets meer naar deze band aan het luisteren.

Ik heb deze plaat nooit weten te waarderen. Met de Bush periode van Anthrax heb ik gewoon niet zoveel. Productioneel is dit wel een opvallende plaat, het knalt er flink in. Any Place But Here is voor mij het lichtpuntje.

Mooie plaat, eerste plaat met John Bush die ik luister. Muzikaal is het iets strakker en minder thrash dan in de Belladonna-periode maar Bush is een erg goede (ruwere) zanger. What Doesn't Die is een vette single. Dimebag (Pantera, Damageplan) doet ook een bijdrage op twee nummers. De akoestische versie van Save Home mag ook gehoord worden.

Na het wisselende volume 8: The Threat is Real kwam het Weve Come For You All uit. Voorgaand album gaf ik 4 sterren door een drietal heel erg sterke songs. Maar er stonden ook een aantal zeer zwakke songs op.
Deze plaat is wat dat betreft meer uitgebalanceerd, er staan geen echt zwakke songs op. Sterke nummers zijn wel het intro Contact en What Doesn't Die, Strap On It en Black Dahlia. Maar deze halen niet het niveau van de topsongs op Voilum 8...
Dit album geef ik daarom iets minder: 3,5 ster.

Toch wel bijzonder dat 'Anthrax' zo wisselvallig overkomt, zeker na de komst van Bush. Het eerste album met deze zanger klonk leuk maar was even wennen, en als je hoopt dat je gewend bent aan de zanger lijkt de band wel een stap te ver terug te nemen en klinkt 'Anthrax' niet meer zoals het hoort, soms wat te chaotisch en te slordig en dat was zeker wel te merken met de voorgaande twee albums. Toch laat Bush ook wat nummers achter waarbij je toch even op je achterhoofd gaat krabben of de beste zanger toch niet beter bij de band past dan Belladonna, één ding is zeker: zo goed als de oudere albums gaat Anthrax niet halen met Bush, en ook niet met dit album.

En dan start dit album sterk, en denk je toch echt dat het album eindelijk weer omhoog stijgt naar het niveau dat ik gewend ben bij deze band. En met het nummer 'What Doesn't Die' laat de Anthrax met Bush zijn visitekaartje erg goed achter. Na mate het album wat door dendert blijft deze hoop toch in een stijgende lijn hangen, en ben ik aangenaam verrast door de nummers 'Any Place But Here' volgend door 'Nobody Knows Anything'. Als de band dit niveau vast houd kan dit album nog héél wat worden, zo klonk Anthrax met Bush gewoon erg goed en strak. Toch houd dit gevoel nog één nummer vast met 'Strap it On' en gebeurd toch het gene waar ik al bang voor was, en word het album op alle kanten verkloot door het waardeloze nummer 'Black Dahlia', waarom? Waar was in godsnaam dit nummer goed voor, bah! En om dan het album weer op een gewenste positie te krijgen is moeilijk, door het nummer 'Cadillac Rock Box' stijgt hij wel weer wat omhoog maar dan gooien ze 'Crash' er tussendoor en dan kakt het toch weer in en lijkt het album na 'Cadillac Rock Box' wel weer vergaande glorie, en had het naar mijn mening ook wel mogen stoppen. Toch moet ik de solo in 'We've Come for You All' niet vergeten, alleen helpt het niet echt meer.

Wisselvallig is dit album echt wel te noemen, en ik weet niet echt wat ik er mee aan moet. Het vorige album vond ik al totale bagger en met de (goeie) opgenoemde nummers haalt dit album zo'n label niet. Toch als ze wat nummers er uit gehaald hadden, zoals de twee opgenoemde slechte nummers dan was dit album totaal anders naar buiten gekomen en kan ik het wel gewoon het beste album met Bush aan zang noemen. Ik ben er nou nog totaal niet van onder de indruk, en buiten twee nummers zal ik het album waarschijnlijk niet snel meer aanraken en dat is zonde. De tijdsduur is dit keer net echt een pijnlijke plek alleen heeft 'Anthrax' mij nog nooit weten te vermaken met zo'n lange tijdsduur op één album en lukt dat nu ook weer niet.

En dan vind ik 'We've Come for You All' toch een beetje een lastige plaat, het heeft zijn up en downs en blijf ik redelijk neutraal met mijn stem, ik weet niet echt wat ik er mee aan moet alleen wil ik het album niet afstraffen op de paar missers, en voel ik me toch bij dit cijfer het beste.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. State of Euphoria
07. We've Come for You All
08. Stomp 442
09. Volume 8: The Threat Is Real

Het laatste album met Bush voor hij weer zijn zangkunsten in dienst stelde van zijn voormalige broodheer; Armored Saint. Dit is tevens de sterkste schijf in deze samenstelling. Waar Sound of White Noise een aantal prima composities bevatte maar op den duur ook wat eenvormig werd vormt deze schijf een mooi geheel. De plaat heeft een knallende productie meegekregen, Bush is in topvorm en de schijf schopt lekker kont. Wat verder opvalt; de traditionele metal was destijds flink op zijn retour terwijl Anthrax wat mij betreft qua productie, songwriting en frisheid met deze schijf de boel weer flink had kunnen opschudden in het metal landschap. Echter de plaat werd volgens mij bijna geruisloos gereleased en ging aan velen voorbij.
What Doesn't Die, Refuse to Be Denied, Cadillac Rock Box en het titelnummer zijn uitstekende songs, terwijl Strap It On zijn titel eer aan doet. Voorganger Stomp 442 was zwak en Volume 8 onevenwichtig, We've Come For You All is geen klassieker maar vormt wel het mooiste sluitstuk met Bush.

Er volgden eerst nog Music of Mass Destruction en The Greater of Two Evils beide in 2004.

John Bush is tevens formeel nooit vertrokken bij Armored Saint. Revelation verscheen nog tussen Volume 8 en We've Come For You All.