Sparks - Whomp That Sucker (1981)

Boem, klets, patat. Whomp that sucker! "That sucker" is in deze context vooral voorganger 'Terminal Jive' natuurlijk. Na een handvol avontuurlijke uitjes, eindigde Sparks met vorig album op een absoluut dieptepunt. Gelukkig realiseerden de broers zich dat duidelijk ook, en deze 'Whomp that Sucker' valt dan ook best te zien als een harde reset. Weg met de barokke Visconti-uitstapjes, weg met de sarcastische rock-pastiche, en weg met de Italiaanse disco-mensen. Sparks grijpt met deze plaat terug naar het grote succes van 'Kimono My House' (en in mindere mate 'Propaganda'), en ookal bereiken ze zelden het niveau van die platen ook echt, voelt het allemaal toch een klein beetje als thuiskomen.

Net als op Kimono start deze plaat met de twee 'buiten categorie' tracks. Zowel 'Tips for Teens' als 'Funny Face' zitten vol speelse Sparks-energie, hebben gevatte teksten, en poppy hooks die uren in je hoofd blijven hangen. De rest van de A-kant kan behoorlijk goed volgen. Zo maakt 'Where's My Girl' een mooie balans tussen enerzijds een coole kalme groove, en anderzijds gekrijs dat bijna in de buurt komt van "Something For the Girl With Everything". 'Upstairs' heeft een behoorlijk solide rock-basis, waar de productie van Reinhold Mack - die behoorlijk wat werk voor Queen gedaan heeft - helemaal tot zijn recht komt. En 'I Married A Martian' heeft een heerlijke triomferende vibe voor een piano-centraal nummer, al wordt er met een speelduur van over de 5 minuten de kwaliteit misschien net een tikkeltje overschat.

Ik zou bijna durven zeggen dat de A-kant een mooie verzameling is van al het goede dat Sparks te bieden heeft. Maar in diezelfde trend is de B-kant een beetje een verzameling van al het slechte. 'The Willys' is gimmicky, 'Suzy Safety' is te repetitief, en "That's Not Nastassia' is ronduit irritant op een heel arrogante 'Indiscreet' manier. En ook afsluiter 'Wacky Woman' melkt die ene gimmicky hook véél te lang uit, waardoor een uptempo track van onder de 3 minuten toch als een behoorlijk lange zit kan aanvoelen. Blijft enkel nog 'Don't Shoot Me' over: die is best tof, maar verre van goed genoeg om de B-kant te redden.

Al bij al is het vooral goed om te horen dat - na het behoorlijk inspiratieloze 'Terminal Jive' - de band terug een bepaalde vreugde heeft weten te vinden, zowel qua sound als qua songmateriaal. Dit is zeker niet de sterkste plaat die ze al geproduceerd hebben, maar het is er tenminste eentje waarvan je voelt dat ze er ideeën, tijd én liefde in hebben gestoken. En dat is ook al veel waard.

+ Funny Face, Tips for Teens
- That's Not Nastassia, The Willys

Met Whomp That Sucker kwam er een einde aan het kortstondige disco-synthesizer avontuur van de Meal Brothers. Het was terug naar de oude tekentafel en voortborduren op datgene waar ze het beste en meest onderscheidend in zijn: catchy songs met vreemde teksten en rare melodie wisselingen, malle koortjes, en stevige ritme sectie.

Dat resulteerde in deze dappere poging om weer aansluiting te vinden met de albums uit 1974-75.
Daar zijn ze voor een groot deel in geslaagd, je hoort dat op productioneel gebied de tijd voort is geschreden, de nummers (en dan heb ik het niet over de composities of arrangementen) klinken vlot en fris.
De drums knallen en er is evenwicht in al het gebruikte instrumentarium.

Maar de songs zijn wel duidelijk van een iets ander kaliber, zeker niet slecht maar toch mist het net die geniale hook die bijna al het materiaal op Kimono My House, Propaganda en Indiscreet wel had.
natuurlijk kunnen we het beste van dit album weg strepen met het mindere van die albums (alhoewel dat lijstje erg kort is maar dan blijft onder de streep toch een lagere score over.
De eerlijk gebied mij ook te zeggen dat ik het op Amerikaanse west-coast geïnspireerde Introducing Sparks ook een fractie beter vind.

Dan de nummers: De opener Tips for Teens is old school Sparks, nerveus en vrolijk opgejaagd zetten ze de toon.

Funny face, de tweede track is een van mijn favorieten en verdient wel een dikke 8. E~en mooie melodie lijn en de compositie is ook in balans.

Where's my girl (toch altijd weer vreemd om Russel daarnaar te horen roepen heeft ook een onvervalste Sparks opbouw en het gejaagde up tempo deel zou zo van Propaganda kunnen komen.

Upstairs begint met een uptempo beat ( zwakkere variant dan Talent is an Asset) maar het dreunt een beetje door.

I Married a Martian, vind ik wel origineel en mooi opgenomen, het is duidelijk een plaatkant afsluiter, zoals ook Bon Voyage en Equator.

The Willy's (op de Lp opener van kant twee) laat in het refrein een andere stem variant horen van Russel, het is een vrolijk niemendalletje, opvulmateriaal.

Don't shoot me met de stevige gitaren refereert weer een beetje naar Big Beat. goede track.

Suzie Safety komt van de Indiscreet staalkaart, een rustpunt tussen al het vocale geweld dat Russel voortbrengt, een mooi nummer.

That's not Nasstasia, dit is niet iets om te draaien wanneer je een nervous breakdown nabij bent, want dat zal dan averechts werken ben ik bang en je trekt voor je het weet het behang van de muur.
Voor de liefhebber van de soort zullen we maar denken....

En dan afsluiter Wacky Woman, nou wacky zijn ze, godallemachtig wat een hysterisch geweld schotelen de broers ons hier voor. Ik denk dat ze het opgenomen hebben voor een headbangers party van een net afgestudeerd neefje (of nichtje of X). Het klinkt mij fijn woke in de oren ....

Maar die laatste twee tracks vind ik zelfs als oude Sparks corrifee een beetje too much.
Het trekt de score wat naar beneden naar een vier, anders was het gelijk geëindigd als Introducing Sparks.

Maar al met al ook zeer veel te genieten op deze schijf. en de hoes verdient ook weer een speciale vermelding, want wat de broers daar iedere keer weer voor verzinnen draagt zeker bij aan het totaal concept van een heerlijke, bizarre en vreemde eend in de muziekwereld.

Zoals hierboven uitgebreid is uitgelegd, keert Sparks op Whomp that Sucker terug naar het groepsgeluid met gitaar-toetsen-bas-drums, waarbij de muziek minder manisch is dan toen. Hun begeleidingsgroep noemde zich Bates Motel en bracht zelfstandig drie albums uit als Gleaming Spires.

Alweer een nieuwe kleur dus bij de kameleongroep Sparks, waarbij een stevige stijl klinkt die soms nabij new wave komt. Daar houd ik van, helemaal fijn! De opnamen vonden wederom plaats in München, maar zonder dat huisproducer Giorgio Moroder zich met de muziek bemoeide.
Opvallend zijn de koortjes die hier en daar opduiken en me terugvoeren naar de jaren ’70 met namen als The Sweet en Queen; bovendien zoals ik in de jaren ’00 bij Muse tegenkwam. Bates Motel speelt degelijk maar bescheiden, zonder extravagante solo's of andere kunstjes. De composities zijn al pittig genoeg...
Gebleven zijn de opvallende teksten. Zo heb ik me nooit ingeleefd in andermans huwelijk zoals zanger Russell Mael doet in I Married a Martian. Andere hoogtepunten zijn opener Tips for Teens en Upstairs. Zwakke nummers of briljante uitschieters kom ik niet tegen, reden dat dit consistente album een dikke 7 verdient.

Toch nog een rariteitje: in 2010 verscheen dit discoalbum van The Glimmers, dat duidelijk copycatwerk is. Waarschijnlijk bedoeld als een ode naar Sparks, muzikaal uit een heel ander vaatje tappend.